Become a PowerPoint Power User

ผมเอามาจากที่นี่ นะครับ  http://howto.wired.com/wiki/Become_a_PowerPoint_Power_User

Setting the Default Text Style

To change the style of the text that appears when you type things that aren’t the title or the slide body, do the following: Choose the first layout option and click in the title box. From the Format menu, select Font. Make all the changes that you want there, and then check default for new objects. Next click OK. From that point on, new text will be created in that font style and size.

Changing a Design Template

To change the design template for the title or slide body objects, on the menu select View…Title or Slide Master. Click the body of the slide then right click the slide and choose Group…Ungroup. Delete any part of the design you desire. Then right click and choose Group…Regroup. When completed choose the slide sorter view mode from the lower left-corner of the screen.

Using More Than One Guide

If you like using guides, but wish there were more, you can create additional Guides by simply holding down the CTRL key while dragging on an existing Guide. This will create a new guide. To get rid of guides, just drag them off the edge of the slide.

Creating Pages With Slides and Descriptive Text

If you want to create printable pages that have notes or descriptive text associated each slide, PowerPoint has a feature designed to do just this called Notes Pages, or Speaker’s Notes (depending on which version you’re using). To view the Notes page for any slide, go to the View menu and select Notes Pages. You will see an image of your slide there, and a placeholder for adding your script, notes, or any other text you wish. You can cut-and-paste text from Word here if you like. To print these pages, bring up the Print dialog, and at the bottom of the dialog where it says “Print What:”, select Notes Pages. These pages were originally designed to be used as audience hand outs. To return to the normal view click the Slide View button in the lower right corner.

Building Presentations for Distribution to Others

When making a PowerPoint presentation that will be distributed to other people, there are some important things to watch out for that will cause problems:

1. Stick with the fonts that come installed with Windows; Fancy fonts that appear on your machine will cause problems if everyone else doesn’t have them.
2. Avoid embedding sounds and videos: These will not go from Mac to Windows gracefully, and you have to be very careful about how you insert the files in order to get them to “travel” properly. See the FAQ section for more information on this.
3. Design the presentation on the lowest version that you think might be in use. For example, if you want the presentation to be able to be viewed by Mac users (who may not have upgraded to the latest version), you will want to design your presentation in PowerPoint 4.0. If you don’t have PowerPoint 4, then you’ll want to save your presentation in the lowest format you think people will have. For cross-platform distribution, 4.0 is still your safest bet; for Windows-only distribution, save to PowerPoint 95. When you down-rev save, be prepared for some visual changes in your file — the previous version may not support some of the features you’ve put in, so be sure to sanity check your file on several different machines and versions BEFORE you distribute it!

Easily Changing From Caps to Lowercase (or Vice Versa)

If you have text that is in the wrong case, select the text, and then click Shift+F3 until it changes to the case style that you like. Clicking Shift+F3 toggles the text case between ALL CAPS, lowercase, and Initial Capital styles. This useful trick works with Word too!

Nudging Objects

You can use the arrow keys to move objects very small distances. This is a big win for those laptop users who no longer have mice. Select the object, then use your arrow keys. Each press of the key will move the object on “grid unit” (1/12th of an inch, don’t ask why); if you hold down the Ctrl key while nudging, or if you have the grid turned off, you can move the objects one pixel at a time.

Saving Across Multiple Diskettes

Since PowerPoint 7.0 (the one in Office 95, also known as PowerPoint ’95) you have the option to save large files over multiple diskettes. From the File menu, select Pack and Go. This wizard will compress your PowerPoint presentation and copy the file onto as many floppies as are necessary. (Of course, who uses floppies in 2009? Most computers you’d want to send a presentation to don’t even have floppy drives. Burn a CD or DVD, put it on a USB stick, e-mail it, put it on a Web site for others to download …)

Draw a Line Perfectly Horizontal or Vertical

Depress the Shift key while dragging to create your line.

Draw a Perfect Square

Depress the Shift key while dragging to create your square.

Draw a Perfect Circle

Depress the Shift key while dragging to create your circle.

Quickly Access the Slide Master

Click on the Slide View icon (at the top-left of the screen), while depressing the Shift key.

Create a New Design Template

Click on the File drop down menu, select New and then select the Design Template tab. Select an existing design template that most closely matches what you wish to achieve. Make changes to the slide master as required. Then save the file as a template using the SaveAs command to save the file as a dot file.

Preview a Presentation in Black and White

Click on View > Black and White.

Send to the Back or Bring Forward an Object

Right click on the object, select order, and choose the desired command.

Insert the Copyright Symbol

To insert the copyright © symbol, enter (c) To insert the Trademark ™ symbol enter ™ To insert the registered ® symbol enter (r). These options are controlled by AutoCorrect (exact location depends on your version of PowerPoint; it’s in the Tools menu if you have one). You can turn them off, change them, or add others. For example, you may want to turn off the automatic conversion of (c) to © if you frequently use (a), (b), (c) and so on in your presentation. You can always create symbols another way anyhow.

Saving Shows

Save your presentation as a ‘PowerPoint Show’ (.pps) and your presentation will open straight into screenshow mode. To change a .pps back to a presentation for editing, locate the file name, right click the file name, choose rename, and change the .pps extension to .ppt. A warning about instability will appear, but no harm will be done to the presentation.

Jumping to Screens

In show mode type a number then hit ‘enter’ to go to straight to that screen (i.e., ’1’ to go back to the 1st screen). This is particularly useful if you have a large show for multiple speakers — just make a note of the slide number where each one starts — and during rehearsal, simply keying the number and pressing enter, jumps you straight to the right place. It’s quick and efficient.

Hiding Screens

In the show mode you can hide your first (or any other) screen until you are ready to start by pressing ‘B’’ to blackout the screen or (‘W’ to ‘whiteout’ the screen) then press the ‘B’ or ‘W’ again to reveal the screen when you are ready.

To Go to the First Slide or Last Slide

Ctrl+Home will take you to the first slide in a presentation, Ctrl+End will take you to the last slide.

Toolbar Tips

You can customize your toolbar to contain buttons for tasks that you routinely conduct. Click View…Toolbars…Customize. Click the Commands Tab and choose the desired task. Click and drag the accompanying icon to your preferred location in the toolbar. Close the customize window.

Setting Up the Show

To set up the presentation to run continuously, click Slide Show…Set Up Show. Check ‘loop continuously until ESC’ and click OK.

To set up the presentation with timed settings on each slide, click Slide Show…Rehearse Timings. As each slide appears a rehearsal clock will appear in the upper left corner. When the desired time has expired click the mouse to progress to the next slide. After viewing the entire show you will be asked if you wish to save the rehearsed time. Click Yes.

To record your own narration for the presentation click Slide Show…Record Narration.

Printing the Presentation

You have many options for printing your presentation. Click File…Print. You can choose to print it as slides or handouts and choose how many will fit on a page, print it as a Notes Page, or print it in the outline view. Other options include to print it in Grayscale, Pure Black and White, or with Animations. You can also choose to print only specific slide numbers or print all slides.

Scrolling Credits

Scrolling text can be an effective means of ending or beginning a presentation. Click the desired text. When the Custom Animation text box opens, click the Effects tab. Click the arrow at the right side of the Entry Animation list box to expand the list. Locate Crawl From Bottom and select it. Check the list box labeled Introduce Text. If it isn’t set to All at Once, click the arrow at the right side of the list box and select All at Once. Click the Timing tab and select the radio buttons labeled Animate and Automatically. Click OK to close the dialog box and save your changes.

 

ใครใช้ DTAC มาร่วมทำบุญกันหน่อยครับ 1 SMS ทำบุญ 1 บาท

โครงการผ่าตัด เด็กปากแหว่งเพดานโหว่ ครั้งที่ 3 โดยความร่วมมือระหว่างโครงการทำดีทุกวันจากดีแทค เยาวชนจากประเทศนอร์เวย์ มูลนิธิสร้างรอยยิ้ม (Operation Smile) และสถานีวิทยุร่วมด้วยช่วยกัน ณ โรงพยาบาลพุทธชินราช จ.พิษณุโลก วันที่  6 สิงหาคม 2553

วิธี ส่ง SMS พิมพ์ 1 ส่งมาที่หมายเลย 1677………….คนละกี่ครั้งก็ได้

 

โปรดให้การช่วยเหลือด้วยครับ โรงเรียนสิทธารธะ ในลาดัก / Siddhartha School Project

โครงการโรงเรียนสิทธารธะ ในหมู่บ้าน Stok  ลาดัก อยู่บน ยอดเขาหิมาลัย ทางตอนเหนือของอินเดีย ลาดักเป็น สถานที่ที่อยู่สูงที่สุดของโลกนี้ และยังอุดมด้วยขนบและวัฒนธรรมของชาวพุทธแบบทิเบตไว้เต็มเปี่ยม

โรงเรียนสิทธารธะก่อตั้งโดย พระธิเบตนาม ท่าน Khen Rinpoche Lobzang Tsetan เมื่อปี 1995  เป็นโรงเรียนเด็กเล็ก ตั้งแต่ชั้นอนุยาล ถึง เกรด 10 มีเด็กประมาณ 200 คน

โรงเรียนสิทธารธะเป็นโรงเรียนเอกชน ที่ให้การศึกษาที่ทันสมัย แต่คำนึงถึงวัฒนธรรมและวิถีชีวิตของชาวลาดัก เด็กๆ ที่นี่จะได้เรียน 4 ภาษา (อังกฤษ ฮินดี ทิเบตตัน และ ลาดักคิ) ทักษะด้านคอมพิวเตอร์ วิทยาศาสตร์ เลข ศิลปสร้างสรรค์ และสังคมศึกษา มีครูจำนวนไม่มากที่พูดภาษาลาดัก และไม่มีหนังสือที่เขียนโดยภาษาท้องถิ่น การเรียนที่เน้นการท่องจำในโรงเรียนของรัฐบาลนั้นทำให้ เด็กอ่อนแอในการศึกษา โดย 70% ของเด็กที่เรียนอยู่ที่ Leh ซึ่งเป็นเมืองการค้าของลาดัก สอบไม่ผ่านในเกรด 10 ในขณะที่โรงเรียนที่อยู่ห่างไกลออกไปตัวเลขนี้ก็มากขึ้น

การสร้างสรรค์โรงเรียนของคนในท้องถิ่น อย่างโรงเรียนสิทธารธะ คือ การเป็นแนวหน้าในการปฏิรูประบบการศึกษาของลาดัก ในปี 2008 เด็กนักเรียนรุ่นแรกที่เรียนจบการศึกษาจากที่นี่ 100% (10 คน) สามารถสอบเข้าเรียนในระดับมัธยมต้นได้

…………………………………………………………………..

• แต่เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เกิดพายุใหญ่ได้พัดพาเอาหลังคาห้องเรียนของเด็กนักเรียนชั้นเด็กเล็กไป แต่โชคดีไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ทางโรงเรียนจึงใคร่ขอบอกบุญมายังทุกท่านให้ช่วยกันบริจาคเงินเพื่อซ่อมแซมหลังคา เป็นการด่วน  http://www.siddharthaschool.org/index.html
• อนึ่ง ทางโรงเรียนยังประสงค์ที่จะขอ ผู้อุปการะเด็กนักเรียนของทางโรงเรียน โดยการสนับสนุนเงินช่วยเหลือปีละ $360 USหรือ จะบริจาคเป็นรายเดือนๆ ละ 30 $US ก็ได้ www.siddharthaschool.org/sponsor/index.html

 

มาเป็น Ted Translator กันครับ….I’m a Ted Translator

สำหรับท่านที่ยังไม่คุ้นว่า Ted คืออะไร ก็ต้องลองเข้าไปดูที่ www.ted.com  นะครับ

แหล่งสาระอันสร้างสรรค์ของเหล่านักคิดที่ถูกเชิญมาแสดงอัจฉริยะภาพในด้านต่างๆ

Ted – - Technology, Entertainment and Design

เหล่านักคิด นักปฏิบัติทั้งหลายทั่วโลก ที่ถูกเชิญมาพูด จะพูดสั้นๆ ประมาณ 15-20 นาที ในเรื่องราวอันเป็นแรงบันดาลในมิติต่างๆ ทั้งวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี สังคม สุขภาพ มนุษยชาติ ธุรกิจ การศึกษา ศิลปะ การออกแบบ สถาบัตยกรรม สิ่งแวดล้อม…………..

แต่ปัญหาคือ มันเป็นภาษาอังกฤษ ครับ เรื่องดีๆ จึงมี คนไทยติดตาม กันไม่มากมายนัก

อย่างไรก็ดี Ted ได้ทำโครงการเปิดให้แปล เพื่อเชิญชวนอาสาสมัครทั่วโลก มาช่วยกันแปล เรื่องราวดีๆ น่าสนใจให้เป็น ภาษาของแต่ละประเทศ

สำหรับ ภาษาไทยนั้น นะขณะนี้มี อาสาสมัครช่วยกันแปลอยู่สัก 20 กว่าคน ซึ่งนับว่า น้อยมากครับ เพราะมี บทแปลอยู่เพียง 35 บทเท่านั้น

เมื่อเทียบกับเพื่อนบ้านอย่างเวียดนามมีมากถึง 114 บท http://www.ted.com/translate/languages

ผมจึงอยากเชิญชวน ท่านทั้งหลายที่แวะเวียนมาเยี่ยม blog แห่งนี้ไป สมัครเป็น นักแปลกันครับ

ที่ http://www.ted.com/pages/view/id/293

เพื่อช่วยกันแปลงานดีๆ ให้คนไทย ได้รับรู้ ได้รับทราบ ความคิดอันทรงพลังจากทั่วทุกมุมโลก

อันนี้เป็นตัวอย่างงานที่ผมแปลครับ…

http://www.ted.com/talks/lang/eng/bjorn_lomborg_sets_global_priorities.html

อย่ากลัวครับ เพราะมีระบบช่วยเหลือกันในหมู่ผู้แปลครับ….เชิญนะครับ

 

การเสี่ยงทาย ครั้งสุดท้ายของ หมึกพอล

ได้ forward mail มาครับ

 

การตรวจสอบ climategate ของ Penn State University……. หลุดครับ

ใครติดตามเรื่องโลกร้อน คงทราบเกี่ยวกับกรณีอื้อฉาวเรื่อง Climategate เป็นอย่างดี…ผลที่ตามมาคือ Penn State มหาวิทยาลัยที่ Mann ทำงานอยู่

สั่งสอบสวนทันที  4 เดือนผ่านไป เมื่อวารนี้มีการประกาศผลการสอบสวนออกมาแล้วครับ…..หลุดจากข้อกล่าวหาครับ …….โปรดติดตามกันต่อว่าจะเป็นอย่างไรนะครับ

Penn State’s Integrity Crisis By Steve Milloy, The Daily Caller July 14, 2010 Penn State University just exonerated Professor Michael Mann for wrongdoing related to Climategate. While that good news for Mann is no surprise, it came at a dear cost to Penn State – its integrity. Soon after Climategate broke last November, Penn State convened an internal committee to investigate Mann, the primary author of the now-infamous and discredited “hockey stick” global warming graph. Hopes for a bona fide investigation were dashed when the preliminary results were released in February. To the joy of climate alarmists, Penn State announced via press release that Mann was cleared of three of the four allegations against him (regarding falsification/suppression of data, deletion of e-mails/data and misuse of confidential information).  But if one looks past the release and reads the committee’s report, it becomes obvious the fix was in. The preliminary review included the Climategate e-mails themselves, an interview with Mann, and documents submitted by Mann. While one committee member did informally endeavor to get external views on Mann, they only came from Texas A&M’s Gerald North and Stanford University’s Donald Kennedy. North had earlier dismissed Climategate in a Washington Post interview only a few days after the scandal broke. He also assisted with a futile 2006 effort to rehabilitate Mann’s debunked hockey stick. As editor of Science magazine, Kennedy was an outspoken advocate of climate alarmism. The committee went to great lengths to defuse the money line from the Climategate e-mails – i.e., “Mike’s Nature trick… to hide the decline.” While explaining how “trick” could merely refer to a “clever device,” the committee failed to even mention “hide the decline,” a phrase referring to Mann’s still-unexplained deletion of temperature data contradicting the climate alarmism hypothesis. Based on Mann’s denial, the preliminary report concluded that there was no evidence to indicate that Mann intended to delete e-mails – even though that conclusion is contradicted by the plain language and circumstances of the relevant e-mail exchange. No inquiry beyond Mann’s denial was made. Finally, the preliminary report dismissed the accusation that Mann conspired to silence skeptics by stating, “one finds enormous confusion has been caused by interpretations of the e-mails and their content” – but shouldn’t the committee have attempted to eliminate that confusion? It’s unclear why the committee didn’t immediately exonerate Mann of the fourth allegation – seriously deviating from accepted practices within the academic community – except that by leaving it open, the committee apparently hoped to rebuild “public trust in science in general and climate science specifically.” Four months later, the committee’s investigation charade has concluded. Most shocking, however, is that Penn State remains openly unabashed by the investigation’s shoddiness. As before, a media release clearing Mann of “any wrongdoing” is making alarmists giddy. But once again, the investigation’s disturbing reality is revealed in the report. The committee again excluded from consideration any document or point of view that might incriminate Mann’s conduct. Other than the Climategate e-mails, the committee only examined: (1) undescribed “documents collected by the [committee];” (2) “documents provided by Dr. Mann…”; (3) the committee’s preliminary report; (4) a May British House of Commons whitewash of Climategate; (5) a recent letter published in Science magazine deploring climate skepticism from 255 climate alarmists; (6) a document about the National Science Foundation peer review process; (7) the Department of Energy Guide to Financial Assistance; (8) information on the National Oceanic and Atmospheric Administration’s peer review process; (9) information regarding the percentage of NSF proposals funded; and (10) Mann’s curriculum vitae. The committee apparently made no effort to obtain, much less consider, the volumes of available news reports, analyses (including from Congress) and commentary about Mann, the hockey stick and/or Climategate. More than see no evil, the committee maintained its policy of hear no evil. Of the five additional interviews conducted, four were of Mann’s fellow alarmists. The lone climate skeptic interviewed was MIT professor Richard Lindzen. But the report makes clear that the committee conducted Lindzen’s interview in the finest traditions of a kangaroo court. Here’s how the report describes the interview: “… When told that the first three allegations against Dr. Mann were dismissed at the inquiry stage… Dr. Lindzen’s response was: ‘It’s thoroughly amazing. I mean these issues that he explicitly stated in the e-mails. I’m wondering what’s going on?’ The Investigatory Committee members did not respond to Dr. Lindzen’s statement. Instead, Dr. Lindzen’s attention was directed to the fourth allegation, and it was explained to him that this is the allegation which the Investigatory Committee is charged to address…” Amazed that the committee would treat a member of the National Academy of Sciences, the Alfred P. Sloan Professor of Meteorology at MIT and an IPCC lead author with such disrespect and disregard, I contacted Dr. Lindzen. He told me, “They also basically ignored what I said.  I suppose they interviewed me in order to say that they had interviewed someone who was skeptical of warming alarm.” The committee asked Mann about e-mails that mention Dr. Stephen McIntyre, one of the scientists credited with debunking Mann’s hockey stick. While Mann told the committee that there was “no merit whatsoever to Mr. [sic] McIntyre’s claims here…,” the committee didn’t interview McIntyre. The committee also pointed to several awards given to Mann for his research including Scientific American’s naming Mann as one of the “50 leading visionaries in science and technology” and its selection of a web site co-founded by Mann as one of the top 25 “science and technology” web sites in 2005. The committee then wrote, “had Dr. Mann’s conduct of his research been outside the respected practices, it would have been impossible for him to receive so many awards and recognitions…” The Committee also credited Mann with the 2007 Nobel Peace Prize that was awarded to the UN’s Intergovernmental Panel on Climate Change and Al Gore. “This would have been impossible had his activities in reporting his work been outside accepted practices in his field,” the committee observed. MIT’s Lindzen was also a co-Nobelist, but apparently the award didn’t help his credibility. Global warming and Mann have been worth millions of grant dollars and lots of publicity for Penn State. But one would think the institution’s integrity is worth more. Steve Milloy publishes JunkScience.com and is the author of “Green Hell: How Environmentalists Plan to Control Your Life and What You Can Do to Stop Them” (Regnery 2009).

 

“สมอลแค็พ”แชมป์กองหุ้นปันผลครึ่งปีแรก

สำรวจ 6 เดือนแรก “กองหุ้นปันผล” โชว์ผลงานดีสุด “กองสมอลแค็พ” ของ บลจ.อเบอร์ดีน ผลตอบแทนสูงสุด 25.44%

สำรวจ 6 เดือนแรก “กองหุ้นปันผล” โชว์ผลงานดีสุด “กองสมอลแค็พ” ของ บลจ.อเบอร์ดีน ผลตอบแทนสูงสุด 25.44% ด้านนักวิเคราะห์ กองทุนชี้หุ้นปันผลไม่ใช่หุ้นเป้าหมายของต่างชาติ เมื่อต่างชาติทิ้งหุ้นไทยจึงได้รับผลกระทบน้อย พร้อมมองตลาดหุ้นไทยเดือนก.ค.ความเสี่ยงยังมี แนะคงน้ำหนักลงทุนสินทรัพย์เสี่ยงที่ 30%

จากการสำรวจผลการดำเนินงานของกองทุนหุ้นจำนวน 111 กองทุน ในช่วงครึ่งแรกของปี 2553 พบว่า กองทุนหุ้นให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 9.04% ในขณะที่ดัชนีตลาดหุ้นไทยรวม (SET TR) ให้ผลตอบแทน 11.78% โดยกองทุนหุ้นที่มีผลงานดีสุดให้ผลตอบแทน 25.44% ในขณะที่กองทุนหุ้นที่มีผลงานแย่สุดมีผลตอบแทนติดลบ 15.43% หรือมีผลการดำเนินงานต่างกันถึง 40.87%

“ในจำนวนนี้ มีกองทุนหุ้นเพียง 26 กองทุน คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 23.42% ที่สามารถเอาชนะดัชนีตลาดหุ้นไทยรวมได้ ในขณะที่กองทุนหุ้นที่เหลือ 85 กองทุน คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 76.57% มีผลการดำเนินงานแพ้ดัชนี”

สำหรับกองทุนหุ้นที่มีผลงานดีที่สุด 5 อันดับแรก ในช่วงครึ่งแรกของปี 2553 ได้แก่ อันดับ 1 “กองทุนเปิดอเบอร์ดีน สมอลแค็พ (ABSM)” ของ บลจ.อเบอร์ดีน ให้ผลตอบแทน 25.44% อันดับ 2 “กองทุนเปิดอยุธยาหุ้นปันผล (AYFSDIV)” ของ บลจ.อยุธยา ให้ผลตอบแทน 23.43% อันดับ 3 “กองทุนเปิดกรุงศรีหุ้นแวลู (KFVALUE)” ของ บลจ.อยุธยา ให้ผลตอบแทน 22.00%

อันดับ 4 “กองทุนเปิดเอ็มเอฟซี ไฮ-ดิวิเดนด์ ฟันด์ (HI-DIV)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ให้ผลตอบแทน 21.84% และอันดับ 5 “กองทุนเปิดเคหุ้นปันผล (K-VALUE)” ของ บลจ.กสิกรไทย ด้วยผลตอบแทน 17.50%

ด้านนายสานุพงศ์ สุทัศน์ธรรมกุล นักวิเคราะห์กองทุนรวม บล.ฟิลลิป (ประเทศไทย) เปิดเผยว่า ในช่วงที่ผ่านมาตลาดหุ้นทั่วโลกรวมทั้งตลาดหุ้นไทยได้รับผลกระทบในเชิงลบทั้งจากปัจจัยในประเทศจากปัญหาการเมืองรวมถึงปัจจัยภายนอก จากกรณีปัญหาหนี้สาธารณะของประเทศกรีซ ทำให้ตลาดมีความผันผวนในขณะที่นักลงทุนต่างชาติเองก็มีการขายหุ้นออกไปเป็นจำนวนมากในช่วงที่ผ่านมา แต่กองทุนหุ้นที่สามารถทำผลงานได้ดีในช่วงดังกล่าวนี้กลับเป็นกองทุนหุ้นสไตล์เน้นคุณค่าที่เน้นการเลือกหุ้นที่ดีเพื่อลงทุนในระยะยาว เป็นกองทุนที่เน้นลงทุนในหุ้นที่มีการจ่ายปันผลสูงหรือเป็นกองทุนที่เน้นลงทุนในหุ้นขนาดกลางถึงเล็ก ซึ่งหุ้นลักษณะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นหุ้นพื้นฐานที่อาจจะไม่มีสภาพคล่องมากนักและมักไม่ใช่เป้าหมายการลงทุนของนักลงทุนต่างชาติอยู่แล้ว เมื่อตลาดปรับตัวลงจากการเทขายของนักลงทุนต่างชาติในช่วงที่ผ่านมา หุ้นเหล่านี้จึงได้รับผลกระทบค่อนข้างน้อยถึงปรับตัวลงก็จะลงไม่มากหรือลงน้อยกว่าตลาดโดยรวม

นอกจากนี้ กองทุนยังมีปันผลที่ค่อนข้างดี จากหุ้นที่ถืออยู่ด้วย ซึ่งทำให้ภาพโดยรวมในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา กองทุนหุ้นปันผล ที่เน้นสไตล์การลงทุนลักษณะนี้ จะมีผลการดำเนินงานออกมาที่ค่อนข้างดีในช่วงที่ภาวะตลาดโดยรวมอาจจะดูไม่ค่อยดีนักก็ตาม

“อย่างไรก็ตาม การเมืองที่นิ่งขึ้น ทำให้นักลงทุนในตลาด เริ่มหันมาให้ความสนใจ กับปัจจัยภายนอก และทำให้ตลาดเคลื่อนไหว ในทิศทางเดียวกับตลาดอื่นมากขึ้น นอกจากนี้ เริ่มเห็น การกลับมาของเงินทุนต่างชาติ แต่กระแสยังไม่ต่อเนื่อง เพราะแม้ตัวเลขเศรษฐกิจไทยยังคงแข็งแกร่งแต่ยังไม่มั่นใจเสถียรภาพด้านการเมืองและปัจจัยต่างประเทศที่ผันผวนคาดว่า SET ในเดือน ก.ค. อาจเห็นการเก็งกำไรผลประกอบการไตรมาส 2 ปี 2553 ส่วนปัจจัยภายนอกยังน่าจะสร้างความผันผวนในด้านลบมากกว่า ดังนั้นยังแนะนำนักลงทุนคงน้ำหนักการลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงที่ 30% และสินทรัพย์ที่มีความมั่นคง 70% เหมือนเดิม”

 

เบน แอนเดอร์สัน: ทำไมบทบาทของปัญญาชนสาธารณะจึงเสื่อมถอยลง?

หมายเหตุ: แปลโดย ภัควดี แปลจาก Benedict Anderson, “Why is the role of Public Intellectuals in decline?” ปาฐกถาเพื่อฉลองวาระครบรอบ 10 ปีโครงการ Public Intellectuals Project ของ Nippon Foundation ที่มหาวิทยาลัย Ateneo de Manila, 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเพลิดเพลินกับการอ่านเอกสารวิชาการประจำปีของมูลนิธิ Nippon Foundation งานเขียนส่วนใหญ่ให้ความรู้เปิดหูเปิดตา ไม่ใช่แค่ในด้านคุณภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความกว้างขวางในการเปรียบเทียบ และประตูที่เปิดออกสู่เครือข่ายประชาชนมากมายหลายเครือข่าย ซึ่งใส่ใจเกี่ยวกับข้อดีข้อเสียของนโยบายรัฐที่มีมากมายเป็นบัญชีหางว่าว กระนั้นก็ตาม โดยรวมแล้ว งานเขียนเหล่านี้สะกิดความความไม่สบายใจบางอย่างขึ้นมาในใจผม คงเป็นเพราะผมเคยใช้เวลาหลายปีในมหาวิทยาลัย ในฐานะนักวิชาการที่เรียกกันว่า “นักรัฐศาสตร์”

ทศวรรษที่ผ่านมา กล่าวคือ ค.ศ. 1998-2008 (พ.ศ. 2541-2551) เป็นช่วงเวลาที่เราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในหลาย ๆด้าน ไม่เพียงเฉพาะในกลุ่มประเทศที่มูลนิธิ Nippon Foundation สนใจศึกษาเท่านั้น แต่รวมถึงโลกทั้งหมดด้วยทศวรรษนี้ลงเอยด้วยวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบไปทั่วโลกครั้งร้ายแรงที่สุด นับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (The Great Depression) เมื่อทศวรรษ 1930 และเป็นวิกฤตเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นหลังจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในภูมิภาคนี้เมื่อค.ศ. 1997-1998 (พ.ศ. 2540-2541)

กล่าวในด้านการเมืองนั้น ทศวรรษนี้เริ่มต้นด้วยการปะทุขึ้นมาของการเมืองแบบปฏิรูปที่น่าชื่นชม แต่ลงท้ายอย่างน่าผิดหวังด้วยการลงหลักปักฐานของระบอบคณาธิปไตยในอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ประเทศไทยและมาเลเซียในทุกประเทศที่กล่าวมานี้ ระดับของความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างต่อเนื่อง และการที่รัฐเข้าไปควบคุมสื่อมวลชนนับวันจะยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งที่สะดุดใจผมเมื่ออ่านเอกสารจำนวนมากในรายงานประจำปีของมูลนิธิก็คือ ความปั่นป่วนวุ่นวายทั้งหมดนี้กลับแทบไม่ปรากฏให้เห็นเลย ลองยกประเทศไทยเป็นตัวอย่าง ตอนนี้ประเทศไทยกำลังตกอยู่ในวิกฤตการณ์ทางการเมืองที่เข้มข้นยาวนาน ซึ่งมีสัญญาณส่อเค้าให้เห็นตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นศตวรรษใหม่แต่เอกสารเกี่ยวกับประเทศไทยแทบไม่เอ่ยชื่อของทักษิณชินวัตร ปัญหาของสถาบันกษัตริย์ หรือปัญหาอันน่าขมขื่นของการก่อความไม่สงบในพื้นที่ชายแดนภาคใต้ที่คนส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมพูดภาษามลายูในเอกสารเหล่านี้ไม่มีคำเตือนถึงการเกิดขึ้นของขบวนการคนเสื้อแดงที่เราอ่านเจอทุกวันในหน้าหนังสือพิมพ์ เราสามารถอ่านเอกสารเกือบทั้งหมดเกี่ยวกับฟิลิปปินส์ โดยไม่ได้ความเข้าใจอะไรเลยเกี่ยวกับความหายนะที่เกิดจากการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของนางกลอเรียมาคาปากัล อาร์โรโย ฯลฯ

ทำไมจึงเป็นเช่นนี้?

เราอาจเริ่มต้นที่ความเสื่อมถอยระยะยาวของจารีตปัญญาชนสาธารณะ ซึ่งมีผู้อ่านหรือผู้ชมคือสาธารณชนทั่วไปในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 ปัญญาชนสาธารณะที่มีอิทธิพลมากที่สุดในฟิลิปปินส์คือเรนาโต คอนสตันติโน (Renato Constantino) เขาเขียนงานด้านประวัติศาสตร์ไว้มากมาย โดยมีบุคลิกแบบชาตินิยมฝ่ายซ้ายอย่างชัดเจน และแสดงตัวเป็นปฏิปักษ์อย่างรุนแรงต่อสิ่งที่เขาเรียกว่า “จิตใจแบบอาณานิคม” ที่ตกค้างอยู่ในเพื่อนร่วมชาติเขาไม่ใช่คนเดียวที่มีลักษณะแบบนี้ ยกตัวอย่างเช่น วิลเลียม เฮนรี สกอตต์ (William Henry Scott) ชาวอเมริกันโปรเตสแตนท์ ก็เขียนหนังสือที่มีอิทธิพลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุคต้นของฟิลิปปินส์ และการละเมิดสิทธิ์ชนเผ่ากลุ่มน้อยในเขตกอร์ดีเยราของเกาะลูซอน ทั้งสองคนนี้ไม่ใช่นักวิชาการหรือนักหนังสือพิมพ์อาชีพ ทุกวันนี้ คนที่มีบารมีแบบนี้แทบไม่มีเหลืออีกแล้วไม่มีชาวอินโดนีเซียคนไหนที่มีผลงานยิ่งใหญ่เทียบชั้นได้กับปรามูเดีย อนันตา ตูร์ผู้ล่วงลับ ทั้ง ๆที่ปรามูเดียเรียนไม่จบไฮสกูลด้วยซ้ำ แต่เขาฝากผลงานนวนิยายและเรื่องสั้นอันวิเศษไว้ให้แก่สาธารณชน ถึงแม้ต้องใช้เวลาถึง 13 ปีอยู่ในคุก จนถึงบัดนี้ เขาก็ยังไม่มีผู้สืบทอด

ในประเทศไทย สุลักษณ์ ศิวรักษ์คือนักวิจารณ์สังคม-การเมืองที่มีอิทธิพลที่สุดในประเทศมาหลายทศวรรษ และโดนข้อหาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพหลายต่อหลายครั้ง สุลักษณ์ไม่มีตำแหน่งทางวิชาการและไม่ใช่นักหนังสือพิมพ์ ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงวัยเจ็ดสิบปีและไม่มีผู้สืบทอดที่ชัดเจน

มาเลเซียมีคนแบบนี้อยู่คนหนึ่ง ซึ่งยังค่อนข้างหนุ่ม เป็นนักเสียดสี บรรณาธิการ นักเขียนความเรียงและนักสร้างภาพยนตร์ที่โดดเด่น เขาชื่ออามีร์มูฮัมมัด (Amir Muhammad) ก็อีกนั่นแหละ เขาไม่ใช่นักวิชาการ นักหนังสือพิมพ์หรือข้าราชการแต่เขาก็ค่อนข้างโดดเดี่ยวเช่นกัน

เพื่อน ๆคงสังเกตเห็นแล้วว่า ผมจงใจเน้นย้ำการขาดหายไปของอาชีพนักวิชาการ จากประเด็นนี้ ผมต้องการชี้ให้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งสองประการ ซึ่งทำให้การดำรงอยู่ของปัญญาชนสาธารณะเป็นไปได้อย่างยากลำบาก ประการแรกคือ การสร้างความเป็นวิชาชีพของมหาวิทยาลัย โดยใช้แนวทางตามอย่างอเมริกัน ซึ่งหยิบยืมลอกแบบมาจากเยอรมนีสมัยศตวรรษที่ 19 อีกทีหนึ่งการสร้างความเป็นวิชาชีพ (professionalisation) นี้เริ่มก่อตัวขึ้นมาจากการแยกสาขาวิชาอันกลายมาเป็นสถาบันที่ทรงพลัง กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ การแบ่งแยกความรู้และการศึกษาออกเป็นส่วนๆ ตามตรรกะของการแบ่งงานกันทำการแบ่งแยกเช่นนี้กีดกันไม่ให้นักประวัติศาสตร์สนใจมานุษยวิทยาหรือนักเศรษฐศาสตร์สนใจสังคมวิทยา แต่มันมีความหมายอีกนัยหนึ่งว่า ผู้อาวุโสในสาขาวิชาต่างๆ จะมีบทบาทอย่างมากในการกำหนดชี้ชะตาความสำเร็จทางวิชาการของนักวิชาการรุ่นใหม่ ๆด้วย

อนึ่ง การสร้างความเป็นวิชาชีพยังส่งเสริมการพัฒนาศัพท์เทคนิคที่เข้าใจกันเฉพาะในหมู่นักวิชาการที่อยู่ในสาขาวิชาเดียวกัน นี่หมายความว่ามันยิ่งทำให้นักวิชาการเขียนให้นักวิชาการด้วยกันเองอ่าน ตีพิมพ์ใน “วารสารทางวิชาการ” และในสื่อสิ่งพิมพ์ของมหาวิทยาลัยแนวโน้มเช่นนี้ทำให้สาธารณชนทั่วไปถูกกีดกันออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆการเขียนหนังสือให้คนทั่วไปอ่านมักถูกตีตราว่าตื้นเขินและไม่มีความเป็นวิทยาศาสตร์ ภาษาที่สละสลวยได้รับการยกย่องน้อยลงๆ

อย่างไรก็ตาม อเมริกามีลักษณะเฉพาะในบางแง่มุม ประการแรกสุด อเมริกาไม่มีมหาวิทยาลัยรัฐในระดับชาติ ซึ่งแตกต่างจากประเทศอื่นๆเกือบทุกประเทศทั่วโลก มหาวิทยาลัยระดับสุดยอดของอเมริกาเกือบทั้งหมดเป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ประการที่สอง อเมริกาพัฒนามหาวิทยาลัยขึ้นมาหลายพันแห่งเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของมหาชน ในยุคสมัยที่ถือกันว่าปริญญาบัตรคือเงื่อนไขในการหางานรายได้ดี ทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัยประการที่สาม ประเทศนี้มีจารีตยาวนานของความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อปัญญาชนมหาวิทยาลัยโดยรวม นั่นหมายความว่า มีอาจารย์มหาวิทยาลัยเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มีอิทธิพลเชื่อมโยงกับชนชั้นนำทางการเมืองหรือสื่อมวลชน

แต่ตัวอย่างของอเมริกาก็มีอิทธิพลอย่างยิ่งนับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา สืบเนื่องจากการครองความเป็นใหญ่ในโลกระหว่างและหลังจากสงครามเย็นเยาวชนหลายหมื่นคนจากหลาย ๆ ส่วนของโลกที่เรียกว่า “โลกเสรี” ได้รับเชิญให้มาศึกษาต่อขั้นสูงที่อเมริกา และได้รับทุนอุดหนุนเหลือเฟือจากมูลนิธิเอกชนและหน่วยงานรัฐเมื่อกลับไปบ้าน คนหนุ่มสาวเหล่านี้มักเจริญรอยตามตัวอย่างของอาจารย์และสร้างชีวิตมหาวิทยาลัยขึ้นมาตามต้นแบบ โดยมักได้รับการสนับสนุนทางการเงินและการเมืองจากอเมริกาเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ประกอบภารกิจนี้ได้เพียงบางส่วน อันเนื่องมาจากลักษณะของสังคมบ้านเกิดของคนหนุ่มสาวเหล่านี้

ยกตัวอย่างเช่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยระดับสุดยอดมักเป็นของรัฐ และคณาจารย์เป็นข้าราชการในแบบใดแบบหนึ่ง มีจารีตยาวนานของการเคารพผู้มีการศึกษาสูง ซึ่งมีพื้นฐานมาจากระเบียบสังคมทั้งในยุคก่อนอาณานิคมและยุคอาณานิคมความเคารพต่อผู้มีการศึกษาสูงนี้ได้รับการตอกย้ำจากการมีเส้นสายเชื่อมโยงกับรัฐอย่างเหนียวแน่นอาจารย์มหาวิทยาลัยสามารถเข้าถึงชนชั้นนำทางการเมืองและสื่อมวลชนในลักษณะที่นึกคิดแทบไม่ออกเลยในสหรัฐอเมริกาในอีกด้านหนึ่ง สถานะทางสังคมของพวกเขามักสวนทางกับการสนับสนุนทางการเงินที่พวกเขาได้รับ ในสหรัฐอเมริกาอาจารย์มหาวิทยาลัยได้รับค่าตอบแทนสูงมาก ศาสตราจารย์อาวุโสหลายคนมีรายได้ถึง 100,000 ดอลลาร์ (3.2 ล้านบาท)ขึ้นไปต่อปี ตรงกันข้าม ในอุษาคเนย์นั้น อาจารย์มหาวิทยาลัยมีรายได้ต่ำ จึงต้องหาทางออกด้วยการรับงานโครงการวิจัยของรัฐที่ไร้ประโยชน์ หาลำไพ่พิเศษด้วยการสอนที่มหาวิทยาลัยอื่น เก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์และอาศัยช่องทางต่างๆ ในสื่อมวลชน เช่น เขียนบทความในหนังสือพิมพ์ ทำรายการทีวีฯลฯ อาจารย์เหล่านี้จึงมักละเลยหรือไม่สนใจนักศึกษา หรือไม่ก็ปฏิบัติต่อนักศึกษาแบบราชการนักวิชาการจำนวนไม่น้อยไม่ยอมสอนหนังสือเลย แต่เลือกไปกินตำแหน่งในสถาบันวิจัยที่แทบไม่มีผลงานใดๆนี่คือเหตุผลที่นักศึกษาเก่งๆ จำนวนมากมักศึกษาหาความรู้ด้วยตัวเองและดูแคลนอาจารย์เพียงในนามเหล่านี้

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นักวิชาการหลายคนจึงแสวงหาความสำเร็จด้วยการเข้าข้างชนชั้นนำทางการเมือง หรือไม่ก็แข่งขันแย่งชิงทุนจากหน่วยงานต่างๆ ของประเทศร่ำรวย ซึ่งก็มีวาระแฝงเร้นของตนเองแนวโน้มแบบนี้มีข้อเสียในตัวมันเอง ผมจำได้ดีถึงเจ้าหน้าที่สตรีผู้ขยันขันแข็งอย่างยิ่งคนหนึ่ง ซึ่งคอยจัดการการให้ทุนของมูลนิธิโตโยต้าแก่สถาบันการศึกษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เธอบอกว่าเธอรู้สึกตกใจจริงๆที่พบว่า นักวิชาการชาวฟิลิปปินส์ที่มาร่วมการประชุมสัมมนาที่มูลนิธิเป็นผู้สนับสนุนให้จัดขึ้นพวกเขาไม่เพียงคาดหวังว่ามูลนิธิต้องเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด แต่ถึงขนาดเรียกร้องเงินสดตอบแทนการมาร่วมประชุมด้วย เงินตอบแทนมักถูกใช้ไปกับการช้อปปิ้งสินค้าราคาแพง

การหาลำไพ่พิเศษกับสื่อมวลชนก็มีปัญหาในแบบของมันการออกทีวีได้รับค่าตอบแทนดี แต่ไม่ว่าใครก็มักมีเวลาไม่เกิน 5 นาที ซึ่งไม่เพียงพอที่จะอธิบายสาระสำคัญอะไรได้การเขียนคอลัมน์อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยกระตุ้นให้นักวิชาการเขียนให้สาธารณชนในวงกว้างอ่าน แต่นักวิชาการที่จริงจังย่อมไม่สามารถเขียนอะไรออกมาได้ทุกสัปดาห์ โดยไม่พูดซ้ำซากวนไปวนมา หรือพูดถึงแต่ตัวเอง แถมยังต้องเชื่อฟังคำชี้นำของบรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์อีกต่างหาก นักวิชาการเหล่านี้กลายเป็นลูกจ้าง ลูกจ้างของรัฐ ของมูลนิธิต่างประเทศ หรือไม่ก็เป็นลูกจ้างของเจ้าพ่อหนังสือพิมพ์และผู้บริหารสถานีโทรทัศน์ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมพวกเขาจึงมีเวลาน้อยมากที่จะทำงานวิจัยอย่างจริงจัง เขียนหนังสือที่มีความสำคัญ หรือท้าทายอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง มิหนำซ้ำ พวกเขายังปิดหูปิดตาตัวเองอย่างประหลาดด้วย

ผมขอยกตัวอย่างที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง สองสามปีก่อน ผมไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยชั้นนำในกรุงเทพฯให้อาจารย์และนักศึกษาราว 300 คนฟัง ในระหว่างการบรรยายนั้น ผมกล่าวยืดยาวพอควรเกี่ยวกับอัจฉริยะแท้จริงคนแรกที่ประเทศไทยผลิตขึ้นมานับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 นั่นคือ นักสร้างภาพยนตร์ชั้นยอดอย่างอภิชาติพงศ์วีระเศรษฐกุล ซึ่งได้รับรางวัลใหญ่สองรางวัลที่เมืองคานส์ในช่วงเวลาแค่สามปี อีกทั้งยังได้รับรางวัลมากมายทั่วทั้งโลกภาพยนตร์ด้วยในตอนท้าย ผมถามผู้ฟังว่าใครเคยได้ยินชื่ออภิชาติพงศ์ขอให้ยกมือขึ้น มีคนยกมือประมาณ 10 คน เป็นนักศึกษาทั้งหมด มีกี่คนที่เคยดูภาพยนตร์ของเขา? มีประมาณ 6 คน นักศึกษาทั้งหมดเช่นกัน

ชั่วขณะนั้นเองที่ผมตระหนักถึงการปิดหูปิดตาตัวเองอย่างโง่เขลาของเหล่าอาจารย์ทั้งหลาย ซึ่งคงดูแต่หนังฮอลลีวู้ด และความหยิ่งจองหองของพวกเขา ก็นักสร้างภาพยนตร์ไม่มีปริญญามหาวิทยาลัยน่ะสิ! แทบไม่มีสะพานเชื่อมระหว่างอาจารย์กับนักสร้างภาพยนตร์ นักเขียนนวนิยายและจิตรกรฯลฯ ไม่น่าแปลกใจที่นักสร้างภาพยนตร์และนักเขียนนวนิยายเองก็มีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีนักต่ออาจารย์มหาวิทยาลัยมีเพียงนักศึกษาที่ยังไม่มีวิชาชีพเท่านั้นที่เชื่อมโยงระหว่างโลกทั้งสอง ทั้งหมดนี้ชี้ให้เห็นเหตุผลบางประการว่าทำไมเราจึงไม่ค่อยพบปัญญาชนสาธารณะในมหาวิทยาลัย ถึงแม้มีข้อยกเว้นสำคัญอยู่เสมอก็ตามความเป็นวิชาชีพ สถานะข้าราชการ ความใกล้ชิดกับชนชั้นนำทางการเมือง ความไร้วัฒนธรรม การดูถูกดูแคลนนักศึกษา ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นองค์ประกอบที่มีบทบาททั้งสิ้น

แต่เราไม่สามารถกล่าวโทษมหาวิทยาลัยโดยไม่คำนึงถึงสภาพแวดล้อมของมัน ผมจึงขอกล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงสำคัญประการที่สองที่ส่งผลกระทบต่อการดำรงอยู่ของปัญญาชนสาธารณะ ความเปลี่ยนแปลงนี้อาจนิยามได้ว่าเป็นวัฒนธรรมที่เปลี่ยนไปของชนชั้นนำและวิธีการที่พวกเขาใช้ประโยชน์จากอำนาจรัฐ

เรื่องแรกที่น่าสังเกตคือค่านิยมของชนชั้นนำที่มักส่งลูกหลานเรียนชั้นประถมและมัธยมในโรงเรียนที่เรียกว่า “โรงเรียนนานาชาติ” ในประเทศของตัวเอง จากนั้นก็ส่งไปต่างประเทศเพื่อทำปริญญาในสาขาต่าง ๆส่วนใหญ่ในสหรัฐฯ และอังกฤษ ตลอดจนฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย สิงคโปร์ ฯลฯทัศนคติเช่นนี้มีความหมายชัดเจนคือความไม่แยแสหรือถึงขั้นดูถูกสถาบันการศึกษาในประเทศของตัวเอง ด้วยเหตุผลนี้ ชนชั้นนำจึงไม่ค่อยมีความสะดุ้งสะเทือนกับอิทธิพลทางการเมืองที่แทรกแซงชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างหนัก ถึงที่สุดแล้ว มีแต่ปริญญาบัตรจากมหาวิทยาลัยต่างประเทศเท่านั้นที่มีเกียรติภูมิอย่างแท้จริง

สถานการณ์นี้ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสมัยได้เอกราชใหม่ๆ เมื่อทุกคนภาคภูมิใจกับโรงเรียนของตัวเอง และครูบาอาจารย์ก็ยังเป็นที่เคารพยกย่อง พวกลูกหลานชนชั้นนำไปเรียนอะไรมา ถ้าหากว่าพวกเขายอมเรียนหนังสือบ้าง? คุณแน่ใจได้เลยว่าปริญญาบัตรส่วนใหญ่ที่พวกเขาได้มามักเป็นสาขาวิชาชีพเชิงพาณิชย์ เช่น บริหารธุรกิจ การตลาด เศรษฐศาสตร์ไอที ฯลฯ ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ วรรณคดี มานุษยวิทยาหรือจิตวิทยาแน่ ๆเพราะสาขาวิชาเหล่านี้มักถูกมองว่า “ไร้ประโยชน์” และไม่ตรงกับความต้องการสำหรับ “ลูกหลานของเรา” ซึ่งจะต้องกลับมาสืบทอดตำแหน่งของพ่อแม่ในระบบการเมืองที่การเล่นพรรคเล่นพวกได้รับการส่งเสริมอย่างไร้ยางอายมากขึ้นทุกทีๆ

เกร็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ: ครั้งล่าสุดที่ผมได้คุยกับอามีร์มูฮัมมัด เขาบอกผมว่า สำนักพิมพ์เล็ก ๆของเขาเพิ่งตีพิมพ์หนังสือรวมเรื่องสั้นของนักเขียนเกย์และเลสเบี้ยน เนื่องจากทราบดีว่า มาเลเซียมีกฎหมายลงโทษความสัมพันธ์ทางเพศที่ “อปกติ” ค่อนข้างหนักหน่วงทีเดียว ผมจึงถามเขาว่า เขาไม่กริ่งเกรงการลงโทษหรือ “ไม่เลย” เขาพูดกลั้วหัวเราะ “ชนชั้นปกครองของเราไม่เคยอ่านหนังสือ อย่างมากก็อ่านแค่คำแนะนำด้านนโยบายสองหน้ากระดาษกับหนังสือพิมพ์เท่านั้น อีกอย่างหนึ่ง หนังสือเล่มนี้เขียนเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ค่อยถนัดอยู่แล้ว”

ตัวอย่างที่สะท้อนภาพให้เห็นอีกแง่มุมหนึ่งก็คือ สิ่งที่เกิดขึ้นในยุคเผด็จการยาวนานของซูฮาร์โต ในค.ศ. 1978 (พ.ศ. 2521) มีเหตุการณ์ที่นักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วประเทศลุกฮือขึ้นแข็งข้อต่อรัฐบาล ซึ่งก็ถูกปราบปรามลงอย่างรวดเร็วผู้นำทางปัญญาส่วนใหญ่เป็นเยาวชนที่มีความเกี่ยวข้องกับสถาบัน Technical Institute of Bandung (ในภาษาอินโดนีเซียคือ Institut Teknologi Bandung–ITB) อันทรงเกียรติ แต่ในการลุกฮือขึ้นต่อต้านซูฮาร์โตใน ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541) หรืออีกยี่สิบปีต่อมา สถาบันนี้กลับไม่หลงเหลือบทบาทและไม่ทำอะไรเลย ทำไม? เหตุผลนั้นง่ายมาก ซูฮาร์โตต้องการการพัฒนาโดยไม่ต้องพะวงกับเสียงคัดค้าน รัฐบาลของเขาจึงจ้างบัณฑิตจาก ITB จำนวนมาก และมักส่งไปศึกษาต่อในต่างประเทศ เพื่อให้กลับมาทำงานในกระทรวงต่าง ๆที่เน้นการใช้เทคโนโลยี ซึ่งต่อมาไม่นาน กระทรวงเหล่านี้ก็ขึ้นชื่อฉาวโฉ่ในด้านการเล่นพรรคเล่นพวกและการคอร์รัปชั่นผู้นำเผด็จการรู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่ภัยคุกคาม พวกเขาไม่มีฐานทางการเมืองหรือต้นทุนทางศีลธรรมในสังคมอินโดนีเซียอีกแล้วนักศึกษาที่มาแทนที่คนเหล่านี้มาจากมหาวิทยาลัย “ชั้นสอง” ซึ่งมักเป็นมหาวิทยาลัยด้านศาสนาและมหาวิทยาลัยเอกชน

รัฐเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เมื่อผมยื่นขอวีซ่าสำหรับนักวิจัยใน ค.ศ. 1961 (พ.ศ. 2504) ผมต้องรอถึงเก้าเดือนกว่าวีซ่าจะได้รับอนุมัติ เหตุผลหลักคือความเกียจคร้านของระบบราชการ แต่ก็มีความกลัวที่เข้าใจได้ด้วยว่า นักวิจัยต่างชาติ โดยเฉพาะจากสหรัฐอเมริกาอาจเป็นสายลับของซีไอเอภายใต้รัฐบาลซูฮาร์โต ซึ่งเป็นคนโปรดของสหรัฐฯ มีความเปลี่ยนแปลงที่ทำให้สถานการณ์แย่ยิ่งกว่านั้น รัฐบาลซูฮาร์โตต้องการมีอำนาจควบคุมเบ็ดเสร็จเหนือนักศึกษาต่างชาติทุกคน โดยสั่งห้ามไม่ให้ศึกษาเรื่องอะไรก็ตามที่รัฐบาลถือว่า “อ่อนไหว” การควบคุมนี้อยู่ภายใต้หน่วยสืบราชการลับของรัฐ โดยอาศัยหน้าฉากของสถาบันที่เคยดูเหมือนใจกว้าง นั่นคือ สถาบัน Indonesian Institute for the Sciences (ภาษาอินโดนีเซียคือ Lembaga Ilmu Pengetahuan Indonesia—LIPI) ซึ่งเป็นหน่วยงานราชการของรัฐ เจ้าหน้าที่ในหน่วยงานนี้คือนักวิจัยที่รัฐไว้วางใจ ซึ่งแทบไม่เคยสอนนักศึกษาและมีความเชื่อมโยงกับนักศึกษาน้อยมาก เทคนิคการบริหารจัดการแบบนี้แพร่ไปถึงมาเลเซียและประเทศไทย และมีบ้างเล็กน้อยในฟิลิปปินส์อำนาจการยับยั้งของหน่วยงานสืบราชการลับในประเทศเหล่านี้มีมากถึงขนาดที่นักศึกษาที่มาขอวีซ่าวิจัยต้องหันไปหาโครงการที่ปลอดภัยไม่มีพิษมีภัย หรือไม่ก็เรียนรู้วิธีการโกหกอย่างฉลาดปราดเปรื่อง

นักศึกษาต่างประเทศส่วนใหญ่ได้รับเงินทุนจากมูลนิธิเอกชนหรือรัฐบาลในต่างประเทศ สถาบันเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นสถาบันสัญชาติอเมริกัน ญี่ปุ่น ดัทช์ อังกฤษ ฝรั่งเศสแคนาดา ฯลฯต่างก็มีเป้าหมายระยะยาวในใจ และมีนักศึกษาหลายสิบหรืออาจถึงหลายร้อยคนที่ต้องพึ่งพาการสนับสนุนทางการเงินจากสถาบันดังกล่าวรัฐบาลต่างประเทศ ซึ่งมีผลประโยชน์มากมายทับซ้อนอยู่ในประเทศต่าง ๆ เช่นอินโดนีเซียหรือมาเลเซีย ย่อมต้องคิดอย่างรอบคอบเพื่อไม่ให้เกิดความบาดหมางกับรัฐบาลในประเทศนั้นๆมูลนิธิเอกชนก็เผชิญปัญหาคล้าย ๆกัน กล่าวคือ ทำอย่างไรจะกระตุ้นให้เกิดงานวิจัยที่ดี ในขณะเดียวกันก็ไม่สร้างความขุ่นเคืองหรือไม่พอใจต่อกลไกรัฐถ้ากล้าหาญเกินไป ก็อาจถูกสั่งห้าม โครงการถูกสกัดขัดขวาง ความสัมพันธ์ที่มีกับกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงศึกษาธิการ และเหนืออื่นใดคือหน่วยสืบราชการลับทั้งหลาย เป็นเรื่องที่ต้องอาศัยลูกล่อลูกชนอย่างมากภายใต้ความกดดันเช่นนี้ เป็นเรื่องเข้าใจได้ที่หน่วยงานและมูลนิธิเหล่านี้รู้สึกจำเป็นต้องรอบคอบระแวดระวังและอนุรักษ์นิยม ดังนั้น เห็นได้โดยง่ายว่า เหตุใดโครงการที่มีจุดมุ่งหมายที่ดีมักไม่ค่อยเอื้ออำนวยต่อปัญญาชนสาธารณะ แต่มักเน้นโครงการวิจัยแบบเทคโนแครตหรือโครงการขนาดเล็กๆที่ไม่น่าจะสร้างปัญหา ทั้งต่อหน่วยงานและมูลนิธิเอง รวมทั้งเยาวชนที่พวกเขาส่งเสริมและให้ทุนสนับสนุนด้วย

ภายในรัฐหรือกลุ่มพันธมิตรที่ใกล้ชิดกับรัฐ มักมีกลุ่มอิทธิพลที่มีอำนาจในการยับยั้ง (veto-groups) ซึ่งเราควรให้ความสนใจผมขอยกตัวอย่างจากแต่ละประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งอยู่ภายใต้โครงการศึกษาของมูลนิธิ Nippon Foundation ในอินโดนีเซีย กลุ่มอิทธิพลที่มีอำนาจยับยั้งกลุ่มสำคัญคือกองทัพและนักการเมืองมุสลิม ผมคิดไม่ออกเลยว่ามีหนังสือดีๆ ที่เขียนเกี่ยวกับกองทัพอินโดนีเซีย (ในระดับชาติ)สักเล่มเดียวตีพิมพ์ออกมาในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเขียนโดยนักวิชาการชาวอินโดนีเซียหรือชาวต่างประเทศ งานเขียนที่ดีที่สุดส่วนใหญ่เท่าที่มีอยู่มาจากโลกของเอ็นจีโอ เช่น องค์กรนิรโทษกรรมสากล องค์กร Indonesia Watch ตลอดจนเอ็นจีโอท้องถิ่นเล็กๆ แต่งานเขียนเหล่านี้ไม่เป็นระบบมากนักและมักเน้นไปที่การละเมิดสิทธิมนุษยชนในระดับต่างๆ และในท้องที่ต่าง ๆมากกว่า แต่การศึกษาอาณาจักรธุรกิจอันกว้างใหญ่ของกองทัพ ทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย เป็นเรื่องต้องห้ามไม่มากก็น้อยคุณอาจคิดว่า มันน่าสนใจที่จะศึกษาสภาพการณ์อันแปลกประหลาดของอินโดนีเซีย ประเทศที่อ้างว่ามีคนมุสลิมถึง 90% แต่คะแนนเสียงรวมกันของพรรคการเมืองมุสลิมทั้งหมดในช่วงสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยเกินครึ่ง หรือทำไมทั้งๆที่อิทธิพลของศาสนาอิสลามเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา แต่เกียรติภูมิของนักการเมืองมุสลิมกลับตกต่ำอย่างที่สุด? มีแต่ความเงียบเป็นคำตอบ

ในประเทศฟิลิปปินส์ กลุ่มอิทธิพลที่มีอำนาจยับยั้งมากที่สุดคือศาสนจักรคาทอลิก ซึ่งประสบความสำเร็จเสมอมาในการสกัดยับยั้งกฎหมายการหย่าร้างที่ก้าวหน้า ทำให้การแยกทางของคู่สมรสนับไม่ถ้วนสร้างความลำบากยากแค้นแสนสาหัสต่อผู้หญิงและเด็ก ศาสนจักรยังขัดขวางการเผยแพร่วิธีการและเครื่องมือในการคุมกำเนิด ซึ่งไม่เพียงทำให้เกิดปัญหาการขยายตัวของประชากรจนควบคุมไม่ได้ในประเทศที่ยากจนข้นแค้นและมีการอพยพของแรงงานจำนวนมาก แต่ยังเป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้กับโรคเอดส์ด้วย ทรัพย์สินทั้งหมดและงบประมาณภายในของพระคาทอลิกเป็นความลับที่เก็บงำมิดชิดผมนึกไม่ออกว่ามีหนังสือแม้สักเล่มเดียวที่ตรวจสอบผลประโยชน์และนโยบายของศาสนจักรอย่างเป็นระบบ รวมไปถึงผลกระทบทางสังคมและเศรษฐกิจที่ตามมาด้วย

ในประเทศมาเลเซีย กลุ่มอิทธิพลที่มีอำนาจยับยั้งอย่างสำคัญคือกลุ่มคณาธิปไตยภายในพรรคอัมโน ซึ่งครองอำนาจมานานกว่าครึ่งศตวรรษแล้ว หลายปีที่ผ่านมา กลุ่มนี้อาศัยกฎหมาย “ความมั่นคง” ภายในที่เข้มงวดเด็ดขาด ซึ่งเป็นสิ่งตกค้างจากยุคอาณานิคมอังกฤษ แต่มีการนำมาพัฒนาเพื่อใช้กดขี่ฝ่ายกบฏ ผู้วิพากษ์วิจารณ์และผู้ไม่พอใจรัฐบาล ทั้งหมดนี้อาศัยข้ออ้างบังหน้าในการรักษาความสงบของสังคม ความรู้รักสามัคคีของชาติและความสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นระหว่างชาติพันธุ์ต่างๆจริงอยู่ ทุกวันนี้พรรคอัมโนอยู่ในภาวะตกต่ำ สืบเนื่องมาจากความเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่ลึกซึ้งและกว้างขวาง กลุ่มผู้นำที่ไร้ความสามารถและฉ้อฉล รวมไปถึงความเบื่อหน่ายของประชาชนจริงอยู่ มีเอ็นจีโอด้านสิ่งแวดล้อมที่กระตือรือร้น มีเอ็นจีโอที่ทำงานต่อต้านการกีดกันด้านเชื้อชาติ โดยเฉพาะกับคนกลุ่มใหญ่ชาวอินเดียที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ฯลฯ แต่การโจมตีซึ่งหน้าต่อปัญหาการคอร์รัปชั่น ความไร้ประสิทธิภาพ ความหน้าไหว้หลังหลอก ทัศนคติแบบเลือกปฏิบัติฯลฯของชนชั้นนำในพรรคอัมโนเองนั้น ยังไม่มีหรอก ถึงแม้ว่านักวิชาการจะมีความกล้ามากขึ้นทีละน้อยๆ ก็ตาม

ท้ายที่สุดคือประเทศไทยกลุ่มอิทธิพลที่มีอำนาจยับยั้งในประเทศนี้คือ กลุ่มที่อยู่ล้อมรอบสถาบันกษัตริย์ ซึ่งได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่เข้มงวดเฉียบขาด

—————————————————–skip——————————————————–

แต่ผลกระทบที่ลึกซึ้งกว่านั้นเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดในโลกวิชาการ ตัวอย่างเล็กๆแต่บอกอะไรเรามากมายตัวอย่างหนึ่งก็คือ ประวัติศาสตร์ประเทศไทยที่จัดทำใส่กรอบสวยงามวิจิตรบรรจงในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของประเทศไทยนับตั้งแต่ต้นกำเนิดอันคลุมเครือเมื่อ 800 ปีก่อนมาจนถึงปัจจุบันเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริงก็คือ นิทรรศการถาวรนี้ถวายเป็นเกียรติแด่บุคคลเพียงสี่ห้าคน และทุกพระองค์คือพระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่เคารพรักยิ่ง ไม่มีนักเขียน นายพล นายแพทย์ กวี นักวิทยาศาสตร์ พระ ผู้พิพากษา นักปรัชญา นักสังคมสงเคราะห์หรือจิตรกรแม้แต่คนเดียว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงผู้หญิงนิทรรศการเช่นนี้เป็นสิ่งที่นึกคิดไม่ได้เลยในอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์หรือกระทั่งในมาเลเซียเรื่องแบบเดียวกันนี้ แต่ในรูปแบบที่ซับซ้อนกว่า สามารถพบเห็นได้ในสาขาวิชาต่าง ๆในมหาวิทยาลัย ไม่ว่าในประวัติศาสตร์ศิลปะ ประวัติศาสตร์ วรรณคดีประจำชาติ รัฐศาสตร์ ชาติพันธุ์วิทยา ฯลฯแน่นอน มีวิญญาณเสรีอยู่บ้าง รวมทั้งอาจารย์บางคนที่อาวุโสจนน่าจะเกษียณได้แล้ว แต่ภาพรวมยังห่างไกลจากความน่ายินดี

เมื่อได้สาธยายเหตุผลข้างต้นไปแล้ว ซึ่งแน่นอนว่ามีจุดมุ่งหมายเพื่อกระตุ้นท้าทายให้เกิดข้อถกเถียง เหตุผลที่ว่าการสร้างความเป็นวิชาชีพและความเป็นพาณิชย์นิยมของมหาวิทยาลัย อำนาจที่เพิ่มพูนมากขึ้นของระบบราชการและหน่วยงานตรวจพิจารณาข่าวสาร (เซนเซอร์) รวมทั้งแนวโน้มของคณาธิปไตยในชนชั้นนำระดับรัฐ-ชาติ พื้นที่ที่เหลือให้ปัญญาชนสาธารณะจึงค่อนข้างจำกัดมาก อย่างน้อยก็ดังที่เป็นอยู่ในปัจจุบันแต่ผมขอพูดสรุปสั้น ๆอีกสักเล็กน้อยว่าทำไมสำหรับปัญญาชนสาธารณะ หนังสือยังมีความสำคัญอย่างยิ่งหนังสือพิมพ์กับข้อเขียนในคอลัมน์เป็นงานเขียนที่มีอายุสั้น มันถูกกลืนหายไปทันทีที่ฉบับวันต่อไปออกมา โทรทัศน์อาจมีช่วงขณะที่มีชีวิตชีวาแจ่มชัด แต่ไม่มีใครดูรายการของปีที่แล้วหรอก บางครั้งภาพยนตร์ก็เป็นสื่อที่ยอดเยี่ยม แต่นอกจากผู้เชี่ยวชาญไม่กี่คน คนส่วนใหญ่ก็ดูหนังแต่ละเรื่องแค่ครั้งสองครั้ง อินเทอร์เน็ตให้ชั่วขณะที่ปลดเปลื้องจากพันธนาการ แต่การไหลเวียนของข้อมูลข่าวสารมีมากเกินไป อีกทั้งข้อความในบล็อกเฟสบุ๊ก ฯลฯ ก็คงอยู่ได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าว มีความหมายเฉพาะชั่วขณะนั้น ๆแต่หนังสือที่ดีสามารถอ่านซ้ำได้ครั้งแล้วครั้งเล่า หนังสือสามารถคงอยู่ คืนชีวิตได้ตลอดระยะเวลายาวนาน เรายังคงสามารถอ่านผลงานของท่านผู้หญิงมูราซากิด้วยความเพลิดเพลินและได้คติสอนใจ เช่นเดียวกับงานประพันธ์ของโฮเซริซัล, มิลตัน, ฮาฟิซ, วอลแตร์ ฯลฯหนังสือให้พื้นที่ต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ซับซ้อนและยอกย้อน สามารถอ่านเงียบ ๆในใจ และไม่ระบุเจาะจงผู้อ่านไว้ล่วงหน้า ใคร ๆ ก็สามารถเรียนรู้จากหนังสือ ณที่นี้ ผมอยากกล่าวว่า การพัฒนาเครือข่ายดังที่มูลนิธิ Nippon Foundation สนับสนุนนั้น เป็นสิ่งที่ควรแก่การยกย่องและมีคุณค่าอย่างยิ่ง กระนั้นก็ตาม มันมีความหมายเฉพาะในกลุ่มที่เข้าใจกันเองและมีความคิดเกี่ยวกับปัญหาคล้ายๆกันเท่านั้น แต่ในทัศนะของผม นี่ก็ยังไม่เหมือนกับคุณูปการของปัญญาชนสาธารณะ ซึ่งโดยหลักการแล้วย่อมพูดกับใครก็ได้และพูดกับทุกๆ คน ปัญญาชนสาธารณะมีผู้อ่าน ซึ่งอาจไม่เหมือนกับการมีเครือข่ายที่ใกล้ชิดแนบแน่น แต่ทุกสังคมพึงมีทั้งสองอย่าง

http://thaiaudio.wordpress.com/2010/07/12/%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%99-%e0%b9%81%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%a3%e0%b9%8c%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%99-%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b8%9a/

 

เปิดใจ”ควายลายจุด”แกนนอน”คนเสื้อแดง”…..โดย ชฎา ไอยคุปต์

นายสมบัติ บุญงามอนงค์ หรือ บก.ลายจุด ที่เพิ่งออกจากการถูกควบคุมตัวข้อหาฝ่าฝืนพ.ร.ก.ฉุกเฉินได้เพียง 2 วัน ประกาศนำผ้าแดงมาผูกที่ป้ายสี่แยกราชประสงค์ เมื่อวันที่ 11 ก.ค. เพื่อไว้อาลัยให้ประชาชน 90 ศพที่ถูกสังหารในเหตุการณ์สลายการชุมนุมจากเวทีผ่านฟ้าถึงราชประสงค์ ดำเนินการตามที่ได้บอกกับมิตรสหาย ว่า

ห้ามฉันพูด ฉันก็จะพิมพ์
ห้ามฉันพิมพ์ ฉันก็จะเขียน
ห้ามฉันเขียน ฉันก็จะยังคิด
หากจะห้ามฉันคิด ก็ต้องห้ามลมหายใจฉัน

เพื่อตอกย้ำการต่อสู้เชิงสัญลักษณ์ตามแบบฉบับของ บก.ลายจุด การผูกผ้าแดงจึงเป็นเพียงแค่ 1 ภารกิจที่เขาจะยังดำเนินการต่อและทำควบคู่กับกิจกรรมอื่นๆ เท่าที่คิดและทำได้ไม่มีทาง “หยุด”

“ตอนที่ผมถูกจับเป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้แล้ว ไม่แปลกใจการจับกุม แต่แปลกใจข้อกล่าวหา เขาพยายามที่จะหยุดผม แต่หลังเหตุการณ์ผมไม่หยุดเลย ได้เสนอแนวคิดทางอินเตอร์เน็ต แนวคิดเรื่องวันอาทิตย์สีแดง ต่อสู้เชิงสัญลักษณ์ ใช้วัฒนธรรมการแต่งกายใส่เสื้อสีแดงวันอาทิตย์และรูปพระอาทิตย์บนหน้าจอเฟซบุ๊ค” นายสมบัติกล่าวย้ำถึงแนวทางการต่อสู้

บก.ลายจุด ยังตั้งใจให้รูปพระอาทิตย์สีแดงเป็นสัญลักษณ์การต่อสู้ของคนเสื้อแดงแทนรูป 3 เกลอ ที่จะออกจากโลกออนไลน์ไปปรากฎทุกที่ เสาไฟฟ้า กำแพง หน้าอกเสื้อ กลายเป็นพื้นที่การแสดงออกเป็นเครื่องหมายการต่อสู้ แต่ลำพังหากทำคนเดียวคงไม่สำเร็จเพราะไม่มีองค์กรและไม่ใช่แกนนำแต่เป็น “แกนนอน”

“ผู้ชุมนุมชอบหาแกนนำ พอแกนนำถูกจับแล้วก็ไปไม่เป็น มวลชนต้องมีภาวะผู้นำเพื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งพาแกนนำในตอนที่ขาดแกนนำยังสามารถเคลื่อนเองได้  ผู้ที่นำตัวเองได้จึงเรียกว่า “แกนนอน” เป็นการเคลื่อนไหวไปในแนวระนาบเดียวกัน คือ มวลชนเป็นผู้ปฏิบัติ คิด อ่านโดยไม่ต้องรอแกนนำ หากแกนนำถูกเด็ดแล้ว เช่น ถ้าใครแหลมขึ้นมาจะถูกเด็ดหัวทันทีเหมือนกับผม ถ้าแกนนำถูกเด็ดแล้วทุกอย่างก็จบ  ต้องเปลี่ยนแนวคิดแทนที่จะหาแกนนำหันมาหาแกนนอน  ขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเองไม่ต้องรอฟังข้างบน ไม่ลิงค์ในแนวดิ่งแต่ลิงค์ในแนวระนาบแล้วต่อยอด มันจะทำให้ขบวนมีเสถียรภาพ เพราะจริงๆแล้วตอนนี้ขบวนยังอยู่แต่เคลื่อนไม่ได้ มวลชนเสื้อแดงยังเหลือครบแต่ขยับไม่ได้ เพราะเสียแกนนำหลักไป 40-50 คน ก็ไปไม่เป็นตลกมากในองค์กรประชาธิปไตย” บก.ลายจุดกล่าว

นายสมบัติ อธิบายเพิ่มเติมว่าองค์กรประชาธิปไตยต้องสร้างรูปแบบที่สามารถเคลื่อนไหวเองได้ จากฐานล่างให้มวลชนเป็นหัวใจสำคัญต้องมีศักยภาพในการนำ ฉะนั้นจะกลายเป็นเบี้ยของผู้ปกครองชุดใหม่ เพราะพวกเขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อจะหลุดจากผู้ปกครองชุดเก่าเพื่อจะไปอยู่ภายใต้ผู้ปกครองชุดใหม่ แต่เราต่อสู้เพื่อเราจะเป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย มวลชนควรต้องยกระดับเป็นผู้ปฏิบัติที่คิด อ่าน เป็น คิดอะไรได้ก็ทำ  ทำกิจกรรมอะไรก็ที่อยู่ภายใต้กรอบของกฎหมาย 

“จริงอยู่ที่ว่าเราต้องมีศัทธาต่อผู้นำ แต่ถ้าไม่มีผู้นำต้องทำเองได้ มีก็ดีไม่มีก็ต้องทำได้”

“ผมมีความมุ่งมั่นที่จะทำมูลนิธิ 19 พฤษาคม ผมคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ของประชาชนมันมีความหมาย ผมอยากจะเก็บรวบรวมเรื่องราวทำให้เป็นงานวิชาการ ส่วนหนึ่งมันมีช่องว่างความช่วยเหลือผู้บาดเจ็บผู้เสียชีวิต อยากเก็บข้อมูลเป็นระบบไปช่วยเหลือคนอย่างน้อยทำการเชื่อมโยงติดตาม วิเคราะห์ ต้องทำเป็นรูปแบบองค์กร ทำคนเดียวไม่ไหวคิดว่าจะดึงเพื่อนอาสาสมัครมาช่วยเหลือกัน ถ้าทำให้รูปเอ็นจีโอจะทำงานได้ง่าย เรื่องนี้มันยาวสักวันมันต้องย้อนกลับมาสู่หน้าประวัติศาสตร์ วันข้างหน้าต้องถูกชำระคลี่คลายว่าเกิดอะไรขึ้นต้องรวบรวมไว้ไม่ให้กระจัดกระจายความสลับซับซ้อนมันมากมายกว่าเหตุการณ์ 6 ตุลา องค์กรแบบนี้ต้องเกิดขึ้นให้ได้ก่อนเวลาจะล่วงเลยไปนานกว่านี้” บก.ลายจุดกล่าว

“ทางรัฐบาลพยายามจะเชื่อมโยงข้อมูลคนหายตอนที่ผมยังเป็นประธานมูลนิธิกระจกเงา นายกฯรองนายกฯตำรวจออกมาบอกว่ารายงานเราเชื่อถือไม่ได้เพราะว่ามีประธานเป็นคนเสื้อแดงทั้งที่เราทำรายงานคนหายมาแล้ว 7 ปี ที่ทำรอบนี้เพราะศอฉ.ประสานให้มูลนิธิฯทำให้เพราะมีชาวบ้านโทรไปสอบถามเรื่องคนหายที่ ศอฉ.แต่ ศอฉ.ไม่มีกลไกในการรองรับตรงนี้ เพราะศอฉ.มีหน้าที่ปราบอย่างเดียว จึงโยนมาที่มูลนิธิฯกระจกเงามีทั้งที่ผ่านมาทางศอฉ.และไม่ผ่านศอฉ. ซึ่งส่วนใหญ่ตรวจสอบแล้วเชื่อได้ว่าการหายจากเหตุการณ์ทางการเมือง หลังจากข่าวออกมาทำให้ฝ่ายนั้นกระทบกระทั่งมาตลอด ผมเห็นว่าการเคลื่อนไหวทางการเมืองมันแยกยากระหว่างบุคคลกับองค์กรจึงลาออกจากประธานมูลนิธิกระจกเงา”

อดีตประธานมูลนิธิกระจกเงาเล่าย้อนไปถึงวันที่ถูกจับเมื่อวันที่ 26 มิ.ย.ขณะที่ไปผูกผ้าแดงที่ราชประสงศ์ ซึ่งไม่รู้มาก่อนว่ามีหมายจับที่สน.วังทองหลางเป็นผู้ขอหมายจับแต่ไม่มีการแจ้งไปที่บ้านให้ทราบ แต่พอจะรู้ตัวว่าถูกติดตามแม่บ้านที่คอนโดโทรมาเล่าให้ฟังว่ามีตำรวจมาค้นที่ห้องแต่เป็นคอนโดที่ซื้อไว้นานแล้วแต่ไม่ได้อยู่ จากนั้นจึงระวังตัวตลอดเพราะก่อนหน้านี้คนเสื้อแดงที่มีบทบาทจะถูกตาม หลายคนต้องหนีไปอยู่เซฟเฮาส์ ไปต่างจังหวัดหรือไม่ก็เช่าโรงแรม  แล้วมีกิจกรรมเฉพาะออนไลน์แต่กิจกรรมโลกความเป็นจริงแทบจะไม่มีเลย  
 

บก.ลายจุด บอกว่า ตอนที่ถูกควบคุมตัวมีตำรวจมาสอบสวนทุกวันส่วนใหญ่พูดจาดี เข้ามาถามซ้ำๆวนไปวนมา เช่น “คุณรู้จักคนเสื้อดำในวันที่มีเหตุการณ์ชุมนุมทำให้ประชาชน ทหารเสียชีวิตซึ่งเป็นการกระทำของคนเสื้อดำคุณรู้จักกับคนชุดดำไหม ” เป็นคำถามประหนึ่งว่ารัฐบาลเป็นผู้สังเกตการณ์ไม่ได้ทำอะไรเลยที่เกี่ยวข้องกับประชาชนที่เสียชีวิต และถามว่า “มีทัศนะอย่างไรที่จะทำให้สังคมไทยเกิดความปรองดองจะทำได้อย่างไร”   แทนที่จะไปถามรัฐบาล

“เป็นคำถามที่รู้สึกว่ามันไม่เแสดงความรับผิดชอบอะไร เหมือนจะโยนว่าผมจะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งนั้น”

“วันที่ถูกจับที่แยกราชประสงค์ตรงป้ายสี่แยกหน้าห้างเกสร พลาซ่า หลังเตรียมไปผูกผ้าแดงที่เสาป้ายราชประสงศ์ เพราะผมเห็นว่าเป็นสัญลักษณ์ที่คนเสื้อแดงยังระลึกถึงเหตุการณ์การชุมนุม แม้ภาพการต่อสู้จะสลายไปแล้ว แต่ความรู้สึกของคนที่เคยเข้าร่วมที่จุดนั้นจะยังมองเห็นคนเสื้อแดงนั่งอยู่เต็มถนนเป็นภาพความทรงจำที่ซ้อนขึ้นมาบนภาพที่มีรถวิ่งอยู่เต็มถนนและคนเดินไปเดินมาเป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจ แต่สำหรับคนบางกลุ่มพื้นที่ราชประสงศ์เป็นเวทีแห่งการต่อสู้ ผู้คนที่เดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศมีคนตาย ผมจึงเห็นว่าป้ายนี้เป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับการต่อสู้ จึงไปผูกผ้าแดงไว้

ตอนที่ถูกควบคุมตัวไม่ใช่เหตุผลเรื่องการผูกผ้าแต่เป็นกิจกรรมการชุมนุมที่เกิดขึ้นหลังเหตุการณ์วันที่ 21 อยู่ในเหตุการณ์ชุมนุมใต้ทางด่วนลาดพร้าว 21 พ.ค. หลังเหตุการณ์วันที่ 19 พ.ค. ผู้คนกระจัดกระจายไม่รู้จะไปไหนเวทีย่อยแตกสลายไปหมด แต่ที่หน้าอิมพีเรียลลาดพร้าวกลุ่มคนเสื้อแดงยังไปนั่งคุยกันผมก็ไปด้วยเพราะไม่รู้จะไปไหนกัน เริ่มชวนกันมามากขึ้นวันที่ 20 พ.ค.มีประมาณ 30 คน และวันที่ 21 เพิ่มมากขึ้น 70-80 คน เอารูปมายืนคุยกันไม่ได้มีเครื่องเสียงอะไรเลย พอดีว่าชาวบ้านที่อยู่ในพื้นที่วัดปทุมวนารามวรวิหารที่เพิ่งออกมากำลังฟังกันอยู่ ส่วนหนึ่งก็นำภาพมาจัดกิจกรรมแปะไว้ที่เสาตอม่อ แขวนตามต้นไม้ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตำรวจมาไล่”

“ตำรวจกว่า 200 นาย มาปิดล้อมพร้อมอาวุธปืนยาว กระบอง โล่ รถจักรยานยนต์ หน่วยเคลื่อนที่เร็วเข้ามาปิดล้อมสวนหย่อมน่าตกใจมากเพราะเขาคงคิดว่าคนคงเยอะตำรวจจึงมากันมากขนาดนั้น ประชาชนที่เกาะกลุ่มกันวิพากษ์วิจารณ์ 7-8 คน สลายตัว ตัวใครตัวมัน จนถึงขณะนี้สวนย่อมแห่งนั้นถูกแผงเหล็กล้อมไว้หมดไม่มีใครเข้าไปวิ่งไปนั่งออกกำลังกายได้อีกแล้ว ทุกวันจะมีตำรวจประมาณ 12 นาย เฝ้าเวรยามตลอด 24 ชั่วโมง ทำเป็นเรื่องใหญ่มากผมตกใจมาก”

นายสมบัติ ยังเล่าถึงที่มาของนามแฝง “บก.ลายจุด” ว่าเมื่อ10 กว่าปีที่แล้วเขาเป็น User รายแรกๆที่ใช้อินเตอร์เน็ตทำเว็บไซต์เข้าใจว่าเว็บไซต์เหมือนหนังสือเมื่อทำหน้าที่เว็บมาสเตอร์จึงเท่ากับเป็นบรรณาธิการ และช่วงนั้นมีหนังเรื่อง “101 dalmatians”  จึงเป็นชื่อขำๆผ่านบทความที่หนักจึงตั้งชื่อ บก.ลายจุด มีโลโก้เป็นรูปควายลายจุด เคยประกาศว่าตัวเองเป็น “ควายลายจุด”  ความหมาย คือ ควายเป็นสัญลักษณ์สังคมไทย แต่คนไทยปัจจุบันอาศัยอยู่ในเมืองที่ได้รับอิทธิพลจากทางตะวันตกพฤติกรรมบางอย่างเราเหมือนคนตะวันตก มีวิธิคิดบางอย่างที่เป็นสากลไปแล้ว ดังนั้นตัวเป็นควายลายเป็นจุดเปรียบเทียบให้เห้นว่าสังคมมันกำลังบูรณาการเข้าหากันระหว่างสังคมไทยกับสังคมตะวันตก

 

ขอไว้อาลัยแด่ สมเกียรติ ตั้งนะโม….ครูนอกห้องของผม

ผมรู้จัก อาจารย์สมเกียรติ ในช่วง 5-6 ปีที่ผ่านมา ผ่านการสื่อสารกันทาง e-mail เป็นหลัก…มิเคยได้พูดคุยกันทางวาจา แต่อย่างไร

ผมนับถือ อ.สมเกียรติ และได้เรียนรู้ (นอกห้องเรียน) กับสิ่งที่อาจารย์ได้ทำไว้ในฐานะ บรรณาธิการ website มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน 2 ประการ

1) การแปล…งานแปลบทความของอาจารย์ที่ได้ทำ และเผยแพร่ไว้ใน มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนนั้น อ่านได้ลื่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ และผมอยากทำได้อย่างนั้น

2) อาจารย์ได้ทำให้ ผมเชื่อ และปฏิบัติตาม ว่า ความรู้ควรเป็นของฟรี ….ลิขซ้ายที่ website มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน ได้ประกาศไว้นั้น ทำให้ผมได้ตระหนักว่า ความรู้จากนักวิชาการ จากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ ทำไมจะต้องจดลิขสัทธิ์ทางปัญญา ทำไมจึงควรเป็นของส่วนตัว…แทนที่จะเป็นของส่วนรวม และเป็น ปัญญาชนสาธารณะ

เมื่อความตายมาเยือน ผู้คนที่เข้าใจว่า มันคือ ขั้นตอน หรือเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ….ก็น่าจะทำใจได้ไม่ยากนัก

แต่หากใครก็ตาม ที่ยังเข้าใจว่า ชีวิต คือ การไม่เปลี่ยนแปลง คงอยู่….คงทำใจได้ยากยิ่ง

และไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ผู้ที่จากไป..ควรมีใครบางคน ได้คิดถึงในฐานะ คนเคยรักกัน คนเคยเคารพกัน ไม่ทางใด ก็ทางหนึ่ง…..

บุญรักษาตลอดไปครับอาจารย์….