ชีวิตนี้สั้นนัก..หัวเราะกันให้เยอะๆ

สำรวจผลการดำเนินงานกองทุน พบ 8 กองทุนรวมฝาแฝดประหยัดภาษี “RMF” และ “LTF” ผลงานดี เสมอต้นเสมอปลายในทุกช่วงเวลา

ประเทศ ไทยมี “กองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF)” มาตั้งแต่ปี 2544 หรือประมาณ 8 ปี มาแล้ว และมี “กองทุนรวมหุ้นระยะยาว (LTF)” ขึ้นในปี 2547 หรือประมาณ 5 ปีที่ผ่านมา ปัจจุบัน (31 ส.ค. 52) กองทุนทั้ง 2 มีสินทรัพย์สุทธิรวมกันทั้งสิ้น 110,265.97 ล้านบาท “ทะลุ 1 แสนล้านบาท” เรียบร้อยแล้ว

โดยแบ่งเป็นกองทุน RMF 46,543.30 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 42.21% และกองทุน LTF ประมาณ 63,722.67 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 57.79%

ในแง่ของผลตอบแทนเมื่อมองในมิติของ “การลงทุนระยะยาว” ก็น่าสนใจเช่นเดียวกัน ณ วันที่ 31 ส.ค.2552 ย้อนหลังไป 5 ปี “กองทุน RMF หุ้น” ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 37.97% “กองทุน RMF ผสม” ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 29.31% “กองทุน rmf ตราสารหนี้” ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 2.81% และ “กองทุน RMF ตราสารตลาดเงิน” ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 2.66%

ในขณะที่ย้อนหลังไป 3 ปี “กองทุน LTF” ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 11.66% ซึ่งหากนำไปรวมกับประโยชน์ทางภาษีที่ได้รับตั้งแต่ “10-37%” ตามฐานภาษีของตัวเองแล้ว ตัวเลขผลตอบแทนที่ผู้ลงทุนจะได้รับโดยเฉลี่ยจะสูงขึ้นอีกมากทีเดียว ซึ่งคงจะไปหาการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนดีขนาดนี้ไม่ได้ที่ไหนอีกแล้ว

@ LTF ผลตอบแทนสูงสุด 34.3%

จากการสำรวจผลการดำเนินงานของกองทุน LTF ทั้งหมด 30 กองทุน ณ วันที่ 31 ส.ค. 2552  ย้อนหลัง 3 ปี พบว่า กองทุน LTF ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 11.66% ในขณะที่ดัชนีตลาดหุ้นไทยให้ผลตอบแทน -5.45% โดยกองทุน LTF ที่ให้ผลตอบแทนดีที่สุดให้ผลตอบแทน 34.3% และกองทุน LTFที่มีผลงานแย่ที่สุดนั้นให้ผลตอบแทน -25.74% หรือต่างกันถึง 60.04%

“ในจำนวนนี้มีกองทุน LTF จำนวน 19 กองทุน คิดเป็น 63.33% ที่สามารถเอาชนะดัชนีตลาดหุ้นไทยได้ ในขณะที่อีก 11 กองทุน คิดเป็น 36.67% ที่แพ้ดัชนี และในจำนวนนี้มีอยู่ 2 กองทุน ที่มีผลการดำเนินงานติดลบ”

โดยกองทุนที่มีผลงานดีสุด 5 อันดับแรก ในรอบ 3 ปี ได้แก่ อันดับ 1) “กองทุนเปิดไอเอ็นจีไทย บรรษัทภิบาลหุ้นระยะยาว (ing cg-ltf)” ของ บลจ.ไอเอ็นจี (ประเทศไทย) ของ บลจ.ไอเอ็นจี ให้ผลตอบแทน 34.30% อันดับ 2) “กองทุนเปิดแมกซ์ปันผลหุ้นระยะยาว (max div lte)” ของ บลจ.นครหลวงไทย ผลตอบแทน 24.47% อันดับ 3) “กองทุนเปิดแอสเซทพลัสหุ้นระยะยาว (asp-ltf)” ของ บลจ.แอสเซทพลัส ให้ผลตอบแทน 23.89% อันดับ 4) “กองทุนเปิดเอ็มเอฟซีเพิ่มค่าหุ้นระยะยาว (mv-ltf)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ให้ผลตอบแทน 23.63% และอันดับ 5) “กองทุนเปิดกรุงไทยหุ้นระยะยาว (ktlf)” ของ บลจ.กรุงไทย ให้ผลตอบแทน 23.11%

อย่างไรก็ตาม หากจะพิจารณาถึงกองทุน LTF ที่มีผลงานดีสม่ำเสมอติดอยู่ใน “ควอไทล์ที่ 1” หรือกองทุนที่มีผลงานดีติดกลุ่มแรกในทุกช่วงเวลาตั้งแต่ย้อนหลัง 3 ปี ย้อนหลัง 1 ปี และตั้งแต่ต้นปีถึงปัจจุบัน (ytd) นั้น มีเพียง 3 กองทุน ได้แก่ “กองทุนเปิดไอเอ็นจีไทย บรรษัทภิบาล หุ้นระยะยาว (ing cg-ltf)” ของ บลจ.ไอเอ็นจี (ประเทศไทย) ย้อนหลัง 3 ปี ได้อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 34.30% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 4 ด้วยผลตอบแทน 10.74% และ ytd อันดับ 2 ด้วยผลตอบแทน 56.23%

“กองทุนเปิดเอ็มเอฟซีเพิ่มทรัพย์หุ้นระยะยาว (ma-ltf)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ย้อนหลัง 3 ปี ได้อันดับ 7 ด้วยผลตอบแทน 16.94% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 7 ด้วยผลตอบแทน 5.92% และ ytd อันดับ 8 ด้วยผลตอบแทน 47.98%

และ “กองทุนเปิดเอ็มเอฟซีเพิ่มค่าหุ้นระยะยาว (mv-ltf)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ย้อนหลัง 3 ปี อันดับ 4 ด้วยผลตอบแทน 23.63% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 10 ด้วยผลตอบแทน 4.61% และ ytd อันดับ 9 ด้วยผลตอบแทน 47.72%

@ RMF หุ้น ผลตอบแทนสูงสุด 52.31%

สำหรับกองทุน RMF หุ้น ทั้งหมด 9 กองทุน ณ วันที่ 31 ส.ค.2552  ย้อนหลัง 5 ปี พบว่า กองทุน RMF หุ้น ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 37.97% ในขณะที่ดัชนีตลาดหุ้นไทยให้ผลตอบแทน 4.59% โดยกองทุน RMF หุ้นที่ให้ผลตอบแทนดีที่สุดให้ผลตอบแทน 52.31% และกองทุน RMF หุ้นที่มีผลงานแย่ที่สุดนั้นให้ผลตอบแทน 27.66% หรือต่างกัน 24.65% โดยกองทุน RMF หุ้นทั้งหมด 100% มีผลงานเป็นบวกและชนะดัชนีหุ้นไทยทุกกองทุน

โดยกองทุนRMF หุ้นที่มีผลงานดีที่สุด 5 อันดับแรก ในรอบ 5 ปี ได้แก่ อันดับ 1) “กองทุนเปิดไอเอ็นจี ไทย หุ้นทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (ingermf)” ของ บลจ.ไอเอ็นจี (ประเทศไทย) มีผลตอบแทน 52.31% อันดับ 2) “กองทุนเปิดบัวหลวงตราสารทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (bermf)” ของ บลจ.บัวหลวง ให้ผลตอบแทน 46.49% อันดับ 3) “กองทุนเปิดอเบอร์ดีน สมาร์ท แคปปิตอล เพื่อการเลี้ยงชีพ (absc-rmf)” ของ บลจ.อเบอร์ดีน ให้ผลตอบแทน 45.77% อันดับ 4) “กองทุนเปิดไทยพาณิชย์หุ้นทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (scbrm4)” ของ บลจ.ไทยพาณิชย์ ให้ผลตอบแทน 38.69% และอันดับ 5) “กองทุนเปิดทิสโก้หุ้นทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (eq-rmf)” ของ บลจ.ทิสโก้ ให้ผลตอบแทน 34.98%

อย่างไรก็ตาม มีกองทุน RMF หุ้นเพียงกองทุนเดียว ที่มีผลงานติด “ควอไทล์ที่ 1” ในทุกช่วงเวลา ได้แก่ “กองทุนเปิดไอเอ็นจี ไทย หุ้นทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (ingermf)” ของ บลจ.ไอเอ็นจี (ประเทศไทย) ย้อนหลัง 5 ปี ได้อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 52.31% ย้อนหลัง 3 ปี อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 29.73% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 9.69% และ ytd อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 55.02%

แต่ถ้ามองช่วงเวลาย้อนหลังตั้งแต่ 3 ปีลงมา จะมีกองทุน RMF หุ้นอีก 1 กองทุน ที่มีผลงานดีสม่ำเสมอติด “ควอไทล์ที่ 1” ในทุกช่วงเวลา ได้แก่ “กองทุนเปิดแมกซ์หุ้นทุนเพื่อการเลี้ยงชีพ (max eq rmf)” ของ บลจ.นครหลวงไทย ย้อนหลัง 3 ปี ได้อันดับ 4 ด้วยผลตอบแทน 19.41% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 3 ด้วยผลตอบแทน 4.57% และ ytd อันดับ 6 ด้วยผลตอบแทน 47.72%

@ RMF ผสม ผลตอบแทนสูงสุด 42.41%

ส่วนกองทุน RMF ผสม ทั้งหมด 10 กองทุน ณ วันที่ 31 ส.ค. 2552  ย้อนหลัง 5 ปี พบว่า กองทุน rmf ผสม ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 29.31% ในขณะที่ดัชนีตลาดหุ้นไทยให้ผลตอบแทน 4.59% โดยกองทุน RMF ผสมที่มีผลงานดีที่สุดให้ผลตอบแทน 42.41% และกองทุน RMF ผสมที่มีผลงานแย่ที่สุดนั้นให้ผลตอบแทน 15.75% หรือต่างกัน 26.66% โดยกองทุน RMF ผสมทั้งหมด 100% มีผลงานเป็นบวกและชนะดัชนีหุ้นไทยทุกกองทุน

โดยกองทุน RMFผสมที่มีผลงานดีที่สุด 5 อันดับแรก ในรอบ 5 ปี ได้แก่ อันดับ 1) “กองทุนเปิด ทิสโก้พลทรัพย์เพื่อการเลี้ยงชีพ (flex-rmf)” ของ บลจ.ทิสโก้ ให้ผลตอบแทน 42.41% อันดับ 2) “กองทุนเปิดกรุงไทยผสมเพื่อการเลี้ยงชีพ (rmf1)” ของ บลจ.กรุงไทย ให้ผลตอบแทน 41.10% อันดับ 3) “กองทุนเปิดบัวหลวงเฟล็กซิเบิ้ลเพื่อการเลี้ยงชีพ (bflrmf)” ของ บลจ.บัวหลวง ให้ผลตอบแทน 40.57% อันดับ 4) “กองทุนเปิดเอ็มเอฟซีเงินทุนสร้างค่าเพื่อการเลี้ยงชีพ (m-value)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ให้ผลตอบแทน 38.53% และอันดับ 5) “กองทุนเปิดเคหุ้นทุนบริพัตรเพื่อการเลี้ยงชีพ (kflrmf)” ของ บลจ.กสิกรไทย ให้ผลตอบแทน 32.68%

อย่างไรก็ตาม ในช่วงระยะเวลา 5 ปีย้อนหลังมานี้ มีกองทุน RMF ผสมเพียงกองทุนเดียวเท่านั้น ที่มีผลงานติดในกลุ่ม “ควอไทล์ที่ 1” ในทุกช่วงเวลา ได้แก่ “กองทุนเปิดกรุงไทยผสมเพื่อการเลี้ยงชีพ (rmf1)” ของ บลจ.กรุงไทย ย้อนหลัง 5 ปี ได้อันดับ 2 ด้วยผลตอบแทน 41.10% ย้อนหลัง 3 ปี อันดับ1 ด้วยผลตอบแทน 28.37% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 2 ด้วยผลตอบแทน 8.66% และ ytd อันดับ 2 ด้วยผลตอบแทน 49.32%

และหากมองในช่วงย้อนหลัง 3 ปีจะมีกองทุน RMF ผสมอีก 1 กองทุนที่มีผลงานดีต่อเนื่องได้แก่  “กองทุนเปิดเอ็มเอฟซีเงินทุนสร้างค่าเพื่อการเลี้ยงชีพ (m-value)” ของ บลจ.เอ็มเอฟซี ย้อนหลัง 3 ปี อันดับ 4 ด้วยผลตอบแทน 20.37% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 3 ด้วยผลตอบแทน 3.39% และ ytd อันดับ 3 ด้วยผลตอบแทน 47.55%

@RMF ตราสารหนี้ ผลตอบแทนสูงสุด 4.15%

ด้านกองทุน RMF ตราสารหนี้ ทั้งหมด 20 กองทุน ณ วันที่ 31 ส.ค. 2552  ย้อนหลัง 5 ปี พบว่า กองทุนRMF ตราสารหนี้ ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 2.81% ในขณะที่ดัชนีเทียบวัด (เงินฝากประจำ 1 ปี เฉลี่ยของ 3 ธนาคารใหญ่ที่มียอดเงินฝาก 1 ล้านบาท) ให้ผลตอบแทน 2.41% โดยกองทุนRMFตราสารหนี้ที่มีผลงานดีที่สุดให้ผลตอบแทน 4.15% และกองทุนRMF ตราสารหนี้ที่มีผลงานแย่ที่สุดนั้นให้ผลตอบแทน 1.79% หรือต่างกัน 2.36%

“ในจำนวนนี้มีกองทุนRMFตราสารหนี้ จำนวน 14 กองทุน คิดเป็น 70.00% ที่สามารถเอาชนะดัชนีเทียบวัดได้ ในขณะที่อีก 6 กองทุน คิดเป็น 30.00% ที่แพ้ดัชนี”

โดยกองทุนRMF ตราสารหนี้ที่มีผลงานดีที่สุด 5 อันดับแรกในรอบ 5 ปี ได้แก่ อันดับ 1) “กองทุนเปิดธนชาติตราสารหนี้เพื่อการเลี้ยงชีพ (nfrmf)” ของ บลจ.ธนชาต ให้ผลตอบแทน 4.15% อันดับ 2) “กองทุนเปิดกรุงไทยตราสารหนี้เพื่อการเลี้ยงชีพ (rmf2)” ของ บลจ.กรุงไทย ให้ผลตอบแทน 4.09% อันดับ 3) “กองทุนเปิดธนชาติพันธบัตรเพื่อการเลี้ยงชีพ (ngrmf)” ของ บลจ.ธนชาต ให้ผลตอบแทน 3.84% อันดับ 4) “กองทุนเปิดอยุธยาพันธบัตรเพื่อการเลี้ยงชีพ (ayfgovrmf)” ของ บลจ.อยุธยา ให้ผลตอบแทน 3.53% และ 5) “กองทุนเปิดวรรณตราสารหนี้คุณค่า เพื่อการเลี้ยงชีพ (f-rmf)” ของ บลจ.วรรณ ให้ผลตอบแทน 3.38%

อย่างไรก็ตามในรอบ 5 ปีย้อนหลังมานี้ ไม่มีกองทุนRMFตราสารหนี้กองใดเลยที่มีผลงานติดอยู่ใน “ควอไทล์ที่ 1” ทุกช่วงเวลา แต่เมื่อมองในระยะ 3 ปีย้อนหลัง พบว่ามี 1 กองทุนที่มีผลงานติดในควอไทล์ที่ 1 ทุกช่วงเวลา ได้แก่ “กองทุนเปิดแอสเซทพลัสตราสารหนี้เพื่อการเลี้ยงชีพ (asp-frf)” ของ บลจ.แอสเซท พลัส ย้อนหลัง 3 ปี อันดับ 5 ด้วยผลตอบแทน 4.36% ย้อนหลัง 1 ปี อันดับ 4 ด้วยผลตอบแทน 4.78% และ ytd อันดับ 1 ด้วยผลตอบแทน 3.23%

@RMF ตราสารตลาดเงิน ผลตอบแทนสูงสุด 2.91%

สำหรับกองทุน RMFตราสารตลาดเงิน ทั้งหมด 5 กองทุน ณ วันที่ 31 ส.ค. 2552  ย้อนหลัง 5 ปี พบว่า กองทุน RMF ตราสารตลาดเงิน ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 2.66% ในขณะที่ดัชนีเทียบวัด (เงินฝากประจำ 1 ปี เฉลี่ยของ 3 ธนาคารใหญ่ที่มียอดเงินฝาก 1 ล้านบาท) ให้ผลตอบแทน 2.41% โดยกองทุน RMF ตราสารตลาดเงินที่มีผลงานดีที่สุดให้ผลตอบแทน 2.91% และกองทุนRMF ตราสารตลาดเงินที่มีผลงานแย่ที่สุดนั้นให้ผลตอบแทน 2.45% หรือต่างกัน 0.46% โดยกองทุน RMFตราสารตลาดเงินทั้ง 100% สามารถเอาชนะดัชนีเทียบวัดได้ทั้งหมด

โดยกองทุน RMFตราสารตลาดเงินที่มีผลงานดีที่สุด 5 อันดับแรก ในรอบ 5 ปี ได้แก่ อันดับ 1) “กองทุนเปิดธนชาตตลาดเงินเพื่อการเลี้ยงชีพ (nmrmf)” ของ บลจ.ธนชาต ให้ผลตอบแทน 2.91% อันดับ 2) “กองทุนเปิดตราสารการเงินคุณค่าเพื่อการเลี้ยงชีพ (m-rmf)” ของ บลจ.วรรณ ให้ผลตอบแทน 2.80% อันดับ 3 “กองทุนเปิดไทยพาณิชย์ตราสารหนี้ระยะสั้นเพื่อการเลี้ยงชีพ (scbrm1)” ของ บลจ.ไทยพาณิชย์ ให้ผลตอบแทน 2.64% อันดับ 4 “กองทุนเปิดทหารไทยธนบดีเพื่อการเลี้ยงชีพ (tmbmrmf)” ของ บลจ.ทหารไทย ให้ผลตอบแทน 2.51% และอันดับ 5 “กองทุนเปิดเคบริหารเงินเพื่อการเลี้ยงชีพ (kmmrmf)” ของ บลจ.กสิกรไทย ให้ผลตอบแทน 2.45%

“อย่างไรก็ตามในรอบ 5 ปีย้อนหลัง และ 3 ปีย้อนหลังที่ผ่านมา ไม่มีกองทุนRMF ตราสารตลาดเงินกองใดเลยที่มีผลงานติดในกลุ่มควอไทล์ที่ 1 ทุกช่วงเวลา แต่ผลการดำเนินงานของกองทุนRMF ตราสารตลาดเงินในทุกช่วงเวลาก็ไม่มีกองทุนใดเลยที่มีผลตอบแทนติดลบ ซึ่งหากไปรวมกับฐานภาษี 10-37% แล้วก็ยังคิดเป็นอัตราผลตอบแทนที่ไม่น้อยอยู่นั่นเอง”

จากข้อมูลผลการดำเนินงานที่ปรากฏจะพบว่ากองทุน RMF-LTF มีความแตกต่างของผลตอบแทนอยู่พอสมควรการเลือกกองทุนจึงเป็นสิ่งสำคัญที่ ละเลยไม่ได้ นั่นคือผลประโยชน์ที่จะได้รับเพิ่มเข้ามาหรือทำหายไปด้วย แต่ถ้าเลือกไม่ถูกการมองหากองทุนที่มีผลงานดีสม่ำเสมอ น่าจะเป็นอีกทางเลือกที่จะช่วยให้การลงทุนของคุณง่ายขึ้นไม่มากก็น้อย ในช่วงส่งท้ายปีกับเทศกาลประหยัดภาษีเช่นนี้

By nives

Value Investment คืออะไร?    นั่นเป็นคำถามที่เกิดขึ้นอยู่เรื่อย ๆ    คำตอบที่ได้รับนั้นมักจะแตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับ  “Value Investor”  แต่ละคน   ส่วนใหญ่แล้วคำตอบนั้นมักจะเป็นส่วนหนึ่งของแนวความคิด  “แบบ VI”   ผมคิดว่าไม่มีคำตอบไหนที่จะอธิบายความหมายของ VI ได้อย่างสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์   เพราะว่าแท้ที่จริงแล้ว  VI นั้นเป็น  “ปรัชญา”  ที่อาจจะมีพื้นฐานจากแนวความคิดของ เบน เกรแฮม  แต่หลังจากนั้นก็มีนักคิดและนักปฏิบัติคนอื่นที่ช่วยกันเสนอแนวความคิดเพิ่ม เติมหลากหลาย  

บางเรื่องก็แย้งกับแนวทางเดิมก็มีภาพรวมแล้ว พอจะบอกได้ว่าแนวทางแบบใดเป็นแบบ VI  และแนวไหนไม่ใช่   และต่อไปนี้ก็คือความพยายามของผมที่จะรวบรวมแนวความคิดหลัก ๆ  ของ VI ที่จะช่วยให้คนที่ยังสับสนว่าอะไรคือ VI  และการลงทุนแบบ VI นั้นทำอย่างไร   ผมอยากเรียกมันว่า  “ทฤษฎี VI”

ทฤษฎี VI ของผมจะเริ่มจาก  “โครงร่าง”  ที่จะครอบคลุมประเด็นหลัก ๆ ของ VI  ดังต่อไปนี้คือ  ข้อแรก  VI  มองการลงทุนในหุ้นว่าคือการลงทุนในธุรกิจ  พูดง่าย ๆ  ซื้อหุ้นก็คือซื้อธุรกิจหรือถ้าจะให้ถูกต้องจริง ๆ  ก็คือ  ซื้อส่วนหนึ่งของธุรกิจ  ไม่ใช่ซื้อกระดาษใบหนึ่งที่มีราคาขึ้นลงได้  ดังนั้น  การวิเคราะห์หุ้นก็คือการวิเคราะห์ว่าธุรกิจนั้นเป็นอย่างไร  ข้อสอง  ต้องหามูลค่าที่แท้จริงของหุ้น  ซึ่งก็คือการหามูลค่าของธุรกิจ 

นี่คือมูลค่าที่เกิดขึ้นจากการที่ธุรกิจสามารถสร้างกระแสเงินสดให้เรา ได้  ไม่ใช่มูลค่าที่มีคนมาเสนอซื้อจากเรา   ข้อสาม  ซื้อหรือขายหุ้นเมื่อมีส่วนต่างระหว่างมูลค่าที่แท้จริงกับราคาหุ้นในตลาด  โดยที่ส่วนต่างนั้นมีมากพอ  หรือเรียกว่ามี  Margin Of Safety  ข้อสี่  VI  นั้นจะต้องมี  EQ  หรืออารมณ์ที่มั่นคง  ไม่ถูกชักนำโดยจิตวิทยาสังคมหรือสภาวะของตลาดหลักทรัพย์   ข้อห้า  ต้องควบคุมความเสี่ยง  หรือเสี่ยงในระดับที่เหมาะสม  สุดท้ายก็คือ  ประเด็นอื่น ๆ  ที่เกี่ยวข้องในมุมมองของ VI

ข้อแรกในเรื่องของธุรกิจนั้น  VI  จะพยายามแยกหุ้นออกเป็นกลุ่ม ๆ เพื่อให้รู้ว่าคุณสมบัติทางธุรกิจของหุ้นนั้นเป็นอย่างไร  การแยกแยะนั้นจะช่วยให้เราสามารถวิเคราะห์และคาดการณ์อนาคตของกิจการได้ อย่างถูกต้องแม่นยำขึ้น

การแบ่งกลุ่มของหุ้นที่ค่อนข้างกว้างก็คือแนวที่บัฟเฟตต์เรียกว่า   กลุ่มหุ้น “ก้นบุหรี่”  กับกลุ่มหุ้น “Super Company”  โดยที่หุ้นก้นบุหรี่ก็คือหุ้นของบริษัทที่ไม่มีความสามารถโดดเด่นในการแข่ง ขัน  ซึ่งทำให้ราคาของหุ้นอาจจะถูกมากจนอาจทำให้คุ้มค่าที่จะซื้อ   ในขณะที่หุ้น  Super Company นั้นเป็นหุ้นของกิจการที่มีความแข็งแกร่งมากและมี  “ความได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืน”  ซึ่งทำให้บริษัทสามารถทำกำไรดีกว่าปกติได้อย่างต่อเนื่องยาวนาน  หุ้นแบบหลังนี้  ถ้าเราสามารถซื้อได้ในราคาที่เหมาะสม  มันก็จะให้ผลตอบแทนการลงทุนที่ดีได้เป็นเวลานาน

VI ชื่อดังอย่าง ปีเตอร์ ลินช์ เองได้เสนอการแบ่งกลุ่มบริษัทให้ละเอียดขึ้นเพื่อให้สามารถวิเคราะห์กิจการ ได้แม่นยำขึ้น  เขาแบ่งกิจการออกเป็น 6 กลุ่มด้วยกัน  คือ  กลุ่มแรก  หุ้นโตช้า  ซึ่งเขาบอกว่าไม่น่าสนใจลงทุน  นี่น่าจะเป็นกลุ่มที่นักเศรษฐศาสตร์เรียกว่า “ตะวันตกดิน”   กลุ่มสอง  หุ้นแข็งแกร่ง  นี่คือหุ้นของกิจการขนาดใหญ่ที่เข้มแข็ง  เป็นหุ้นที่นักลงทุนเรียกว่าเป็น  หุ้น  “Blue Chip” หุ้นเหล่านี้จะโตไม่มากแล้ว  คนลงทุนควรจะเน้นว่ามันจ่ายปันผลในอัตราที่ดีจึงจะน่าสนใจที่จะซื้อลงทุน 

กลุ่มที่สาม  คือหุ้นโตเร็ว  นี่คือหุ้นที่มักจะมีขนาดเล็กลงมาแต่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว  เป็นกิจการที่ยังมีความเสี่ยงและอาจจะไม่เข้มแข็งมาก  แต่การลงทุนในหุ้นกลุ่มนี้โดยรวมมักจะให้ผลตอบแทนที่ดีเพราะราคาหุ้นจะปรับ ตัวไปสูงมากและเป็นเวลานาน 

กลุ่มที่สี่  คือหุ้นวัฏจักร  นี่คือกิจการที่มีผลประกอบการขึ้นและลงเป็นรอบ ๆ  ที่ถ้าเราเข้าใจก็สามารถลงทุนซื้อและขายหุ้นในช่วงเวลาที่ถูกต้องได้  กลุ่มที่ห้า  คือกลุ่มหุ้นฟื้นตัว  นี่คือหุ้นของกิจการที่ประสบปัญหาหนักแต่กำลังฟื้นตัวหรือจะฟื้นตัวได้ เนื่องจากเหตุผลบางประการเช่นบริษัทมีเงินสดมาก  การซื้อหุ้นแบบนี้ก็จะให้ผลตอบแทนที่ดีมากเมื่อกิจการฟื้นตัวแล้ว  สุดท้าย  หุ้นกลุ่มทรัพย์สินมาก  นี่คือหุ้นของกิจการที่มีทรัพย์สินมากกว่ามูลค่าหุ้นของบริษัทและทรัพย์สิน นั้นมีค่าจริง   การลงทุนในหุ้นมีทรัพย์สินมากมักจะมีความปลอดภัยสูง

การแบ่งกลุ่มบริษัทนั้น  สำหรับ VI คงไม่มีข้อจำกัด ขึ้นอยู่กับว่าเขาเข้าใจธุรกิจมากน้อยแค่ไหน  ตัวอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นข้อถกเถียงมากว่าเป็นแนวของ VI หรือไม่ก็คือในกรณีของ  บิล มิลเลอร์ ซึ่งประกาศตัวว่าเป็น  VI คนหนึ่ง  แต่เขาลงทุนในหุ้นกลุ่มไฮเทคมากและประสบความสำเร็จอย่างสูง  ทั้ง ๆ  ที่หุ้นไฮเทคนั้น  สำหรับ  VI  ส่วนใหญ่จะมองว่าเป็นหุ้นในกลุ่มของ  Growth Investor ซึ่งไม่ค่อยคำนึงถึงเรื่องของราคาถูกแพงของหุ้นซึ่งขัดกับแนวความคิดหลักของ VI ที่เน้นว่าต้องซื้อเฉพาะหุ้นที่มีราคาต่ำกว่าพื้นฐานเสมอ  

บิล  มิลเลอร์  เถียงว่า  หุ้นที่เขาลงทุนนั้น  แท้ที่จริงแล้วไม่ได้แพงเลยเมื่อมองถึงกระแสเงินสดในอนาคตที่กิจการเหล่า นั้นจะทำได้ในอนาคตที่อาจจะไกลออกไปหน่อยแต่ก็เป็นกระแสเงินสดที่มากและน่า จะคาดการณ์ได้เมื่อคำนึงถึงธรรมชาติของธุรกิจของหุ้นไฮเทคที่เขาซื้อเหล่า นั้น

หัวใจสำคัญของการวิเคราะห์กิจการนั้น  นอกจากการที่ต้องพยายามจัดกลุ่มแล้ว  เราต้องเข้าใจว่าบริษัทนั้น  “หากิน”  อย่างไร   อะไรเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลประกอบการของบริษัททั้งในระยะสั้นและระยะ ยาวและปัจจัยเหล่านั้นมีการเปลี่ยนแปลงได้เร็วและมากน้อยแค่ไหน  การเข้าใจตัวธุรกิจเป็นเงื่อนไขสำคัญมากของการลงทุนแบบ  VI  และก่อนที่จะลงทุนนั้น  นักลงทุนจะต้องสามารถบอกเล่าเรื่องราวสั้น ๆ ที่ครอบคลุมหัวใจสำคัญของการดำเนินงานของธุรกิจหรือ  “Story”  ว่าทำไมหุ้นตัวนั้นถึง  “น่าลงทุน”    

http://newsroom.bangkokbiznews.com/comment.php?id=7429&user=nives

โดย : ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ

ผมขอนำเอาบทวิเคราะห์ของนิตยสาร Economist เกี่ยวกับการแก่ตัวลงของประชากรโลก และผลกระทบทางเศรษฐกิจมาแปรรูปให้อ่านกันในครั้งนี้

เพราะผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่โดยเฉพาะในประเทศพัฒนาแล้ว ซึ่งนักการเมืองในประเทศพัฒนาแล้ว ยังไม่ยอมรับและหาทางแก้ปัญหา ทั้งนี้ เพราะความเป็นจริงจะบีบบังคับให้มีทางออก 2 ทาง คือ

1. ชะลอการเกษียณอายุทำให้คนวัยสูงอายุต้องทำงานนานขึ้นอีกหลายปี และ/หรือ

2. ลดผลประโยชน์ด้านประกันสุขภาพและสวัสดิการต่างๆ ของผู้สูงอายุลง

แต่ทางออกดังกล่าวย่อมไม่เป็นที่ยอมรับของผู้สูงอายุ ซึ่งมีอำนาจทางการเมืองสูง เพราะสามารถรวมตัวกันเป็นกลุ่มทางการเมืองที่มีอานุภาพ (ในสหรัฐนั้นนักการเมืองกลัวสมาคมผู้สูงอายุและสมาคมแพทย์พอกับสหภาพแรงงาน)

Economist เริ่มต้นว่ากองทุนบำนาญถูกจัดตั้งขึ้นครั้งแรกโดยนายกรัฐมนตรี Bismarck แห่งประเทศเยอรมนีในปี 1889 ซึ่งเป็นช่วงที่ Bismarck สามารถรวมเยอรมนีเป็นประเทศเกิดใหม่ ขณะนั้นรัฐบาลเยอรมนีจ่ายเงินบำนาญให้กับคนทำงานตั้งแต่อายุ 70 ปีขึ้นไป ในขณะที่ชาว Prussia (ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของเยอรมนี) มีอายุยืนเฉลี่ยเพียง 45 ปี จึงหมายความว่ากองทุนบำนาญมีภาระทางการเงินน้อยมาก เพราะมีน้อยคนที่จะอายุยืนเกิน 70 ปี ต่อมาในปี 1908 อังกฤษก็ได้จัดตั้งกองทุนบำนาญขึ้นในลักษณะเดียวกัน คือ จ่าย 1 ปอนด์ต่อเดือนให้กับผู้ชายที่อายุเกิน 70 ปี ในขณะที่ประชาชนอังกฤษมีอายุยืนเฉลี่ย 50 ปี แม้แต่สหรัฐอเมริกาที่จัดตั้งกองทุนสวัสดิการให้กับคนสหรัฐตั้งแต่อายุ 65 ปีขึ้นไปในขณะที่ประชาชนสหรัฐมีอายุยืนเฉลี่ย 62 ปี

แต่ในขณะนี้ ประชาชนโดยเฉลี่ยอายุยืนขึ้นมาก คือ ประมาณ 75-80 ปี ในสหรัฐคนอเมริกันเกษียณอายุเฉลี่ยที่อายุ 64 ปีและมีอายุยืนถึง 80 ปี ดังนั้น จึงจะมีชีวิตอยู่เพื่อใช้เงินสวัสดิการสังคมและเงินช่วยเหลือด้านสาธารณสุข ยาวนานถึง 16 ปีต่อคน ประเทศยุโรปก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน จึงไม่น่าแปลกใจที่ภาระทางการเงินของภาครัฐในการจ่ายบำนาญให้กับ ประชาชนกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว (OECD) จึงสูงถึง 7% ของจีดีพี ในขณะนี้ เมื่อเทียบกับ 0.2% ขอจีดีพีสำหรับสหรัฐเมื่อ ปี 1935 ทั้งนี้ Economist ประเมินว่าภาระดังกล่าวสำหรับบางประเทศจะเพิ่มขึ้นเท่าตัวเป็น 14% ของจีดีพีตั้งแต่ปี 2050 (อีก 40 ปี) เป็นต้นไป ทั้งนี้ ไม่รวมภาระด้านการรักษาพยาบาลและภาระของกองทุนสำรองเลี้ยงชีพของภาคเอกชน กล่าวคือ หากไม่มีการแก้ไขอะไรเลยในขณะนี้รัฐบาลก็จะเผชิญกับปัญหาภาระของเงินบำนาญ และการรักษาพยาบาลที่มีสัดส่วนสูงมากเมื่อคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ของจีดีพี จึงจะเป็นภาระอันใหญ่หลวงสำหรับชนรุ่นหลังที่รัฐบาลต้องเก็บภาษีเพิ่มขึ้น

Economist สรุปว่ารัฐบาลควรเตรียมตัวประชาชนให้ยอมรับสภาวะความเป็นจริงในอนาคตว่า ประชาชนจะต้องกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อ 100 ปีก่อนหน้า คือ การทำงานต่อเนื่องไปจนถึงอายุ 70 ปีหรือมากกว่านั้น เพราะวิวัฒนาการทางเทคโนโลยีได้ทำให้คนอายุยืนมากขึ้น 2-3 ปี ในทุกๆ 10 ปีที่ผ่านมา จึงเป็นไปได้ว่าในปลายศตวรรษนี้การมีอายุยืนถึง 100 ปี อาจเป็นเรื่องปกติ ดังนั้น การเกษียณอายุจึงอาจต้องปรับเพิ่มตามการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว

ทั้งนี้ ปัญหาคนสูงอายุนั้นยังมีปัจจัยอีก 2 ปัจจัยที่ทำให้ปัญหามีความรุนแรงขึ้นไปอีก คือ

1. สตรีในประเทศพัฒนาแล้วในปัจจุบันไม่ยอมมีลูกมาก ทำให้มีคนทำงานในอนาคตน้อยลงกว่าสมัยก่อนมาก เช่นในปี 1970 ผู้หญิงมีลูกเฉลี่ย 4.3 คน แต่ในขณะนี้ ลดลงเหลือเพียง 2.6 คน และในประเทศพัฒนาแล้วลดลงเหลือ 1.6 คน

2. การที่กลุ่มประชากรโลกที่ เกิดขึ้นเป็นจำนวนมากหลังสงครามโลกครั้งที่สอง (กลุ่ม baby boom ซึ่งเกิดระหว่างปี 1947-1962) กำลังเข้าวัยเกษียณอายุและกำลังจะเกษียณอายุเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไปจนกระทั่งปี 2050

ดังนั้น สัดส่วนของผู้สูงอายุต่อคนทำงานจึงจะเพิ่มขึ้นอย่างน่าใจหาย เช่นในปี 1950 ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้วจะมีคนอายุ 20-64 ปี จำนวน 7 คนต่อคนอายุ 65 ปีหรือมากกว่านั้น 1 คน กล่าวคือ 7 คนทำงานต่อ 1 คนสูงอายุ แต่ปัจจุบันสัดส่วนนี้ลดลงเหลือ 4 : 1 และจะลดลงเป็น 2 : 1 ในปี 2050 ดังนั้น โครงสร้างกองทุนบำนาญของประเทศพัฒนาแล้ว ส่วนใหญ่ซึ่งลักษณะ “จ่ายไปใช้ไป” (pay-as-you-go) (ซึ่งทำได้ง่ายในต้นศตวรรษที่แล้ว) กำลังจะสร้างปัญหาอย่างมากในอนาคต ทั้งนี้เพราะปัจจุบันจากประชากรโลกทั้ง สิ้น 6,900 ล้านคนนั้นมีเพียง 11% ที่อายุเกิน 60 ปี (759 ล้านคน) แต่สัดส่วนคนอายุ 60 ปีขึ้นไปจะเพิ่มขึ้นเป็น 22% ในปี 2050 ที่คาดการณ์ว่าโลกจะมีประชากร 9,000 ล้านคน หรือจะมีผู้สูงอายุมากถึง 2,000 ล้านคน ทั้งนี้ แนวโน้มที่กล่าวข้างต้นนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วเว้นแต่จะมีสงครามหรือโรค ภัยที่ทำลายชีวิตมนุษย์เป็นจำนวนมาก เพราะคนสูงอายุ 2,000 ล้านคน ที่กล่าวถึงข้างต้นได้เกิดมามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว

ตัวเลขที่ไอเอ็มเอฟประเมินในเชิงของงบประมาณที่จะต้องนำมาใช้จ่ายในการ เลี้ยงดูผู้สูงอายุในประเทศพัฒนาแล้วจนถึงปี 2050 เป็นตัวเลขที่สูงจนไม่น่าเชื่อ เช่นสำหรับประเทศสหรัฐนั้นประมาณ 5 เท่าของจีดีพี (ปัจจุบันจีดีพีเท่ากับ 13 ล้านล้านดอลลาร์) และประมาณ 3 เท่าของจีดีพีสำหรับประเทศอังกฤษ สำหรับประเทศพัฒนาแล้วที่มีภาระต่ำที่สุด คือ อิตาลีและญี่ปุ่น (ในกรณีของญี่ปุ่นก็เพราะว่าได้รับภาระมากมานานหลายปีก่อนหน้าแล้ว) แต่ก็ยังคิดเป็นสัดส่วนเกือบ 2 เท่าของจีดีพี อย่างไรก็ดี ในยุโรปนั้นประชาชนกำลังแก่ตัวลงอย่างรวดเร็วในประเทศเยอรมนี อิตาลีและสเปน (เพราะมีลูกลดลงมาก) แต่ประเทศฝรั่งเศส อังกฤษและกลุ่มนอรดิคนั้นครอบครัวยังมีลูกลดลงไม่มาก เช่นเดียวกับสหรัฐซึ่งมีการเสริมประชากรโดยการเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติเข้า มาตั้งถิ่นฐานในประเทศอีกด้วย

แต่อย่าเข้าใจว่าปัญหาผู้สูงอายุเป็นปัญหาของประเทศพัฒนาแล้วหรือประเทศ ตะวันตกเท่านั้น เพราะประชากรของญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวันและจีนก็กำลังแก่ตัวอย่างรวดเร็ว ในกรณีของจีนนั้นได้มีนโยบายควบคุมจำนวนประชากรอย่างต่อเนื่องมา 30 ปี ทำให้ประเมินได้ว่าประชากรของจีนจะถึงจุดสูงสุดประมาณ 1,460 ล้านคนในปี 2030 ดังนั้น จึงจะเห็นได้ว่าจากจำนวนผู้สูงอายุเกือบ 2,000 ล้านคนในปี 2050 ที่กล่าวถึงข้างต้นนั้นเป็นผู้สูงอายุในประเทศพัฒนาแล้วประมาณ 400 ล้านคน และเป็นผู้สูงอายุในประเทศกำลังพัฒนาเกือบ 1,600 ล้านคนครับ

http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/politics/opinion/supavut/20090713/58720/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%87.html