RSS

ตัวกูของกูที่ใหญ่ที่สุดคือ แม่ของผม

14 พ.ย.

อาทิตย์นี้ ผมต้องมาฝึกปฏิบัติจริงในการเผชิญหน้ากับความตาย หรือวาระสุดท้ายของชีวิตแม่

ก่อนหน้านี้ เคยแต่อ่าน เคยแต่ฟัง วิทยากรพูดให้ฟัง ที่เคยผ่าน  ก็เป็นชีวิตของคนอื่น  ชีวิตที่ไม่ใช่ตัวกูของกู

ผมสามารถผ่านได้สบายใจ สบายอารมณ์

แต่เมื่อต้องพาแม่มาอยู่โรงพยาบาล นอนค้างกับแม่ นอนดูแม่ หายใจอย่างเหนื่อยหอบ ผมห่วงตลอดว่า แม่จะหยุดหายใจในขณะที่ผมหลับไหม เช่นเดียวกับป๊า ที่หยุดหายใจไป ขณะที่ผมนอนอยู่ข้างๆ ….ไม่กี่วัน หลังฟอกเลือก แม่ก็ถูกเชิญไปห้อง ICU  เนื่องจาก ความดันตกและอ๊อกซิเจนในเลือดต่ำ

จากนั้น กระบวนการทางการแพทย์ เพื่อยื้อหยุดชะตากรรมและการจากพราก ก็เริ่มขึ้น แต่ในทุกขั้นตอน นำความเจ็บปวดมาสู่ร่างกายแม่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นการทำหลอดเลือดชั่วคราวที่ขาหนีบเพื่อฟอกเลือด แม่ว่า หมอเขาหนีบเนื้อเจ็บมาก ยิ่งกว่านั้นก็คือ ห้ามทำให้หลอดเลือดหลุดไม่งั้น ต้องแทงใหม่ นั่นหมายถึง แม่ต้องนอนรายเฉยๆ ห้ามนอนตะแคง อันเป็นท่าโปรดของแม่ แต่แม่ก็แหกกฎ เลยถูกจับแทงหลอดเลือดใหม่…..ไม่นาน พบว่ามีมูกเลือดดำๆ ปนออกมากับอุจจาระ จะมีอะไรที่ดีกว่า การส่งกล้องเข้าไปดูว่าในกะเพาะ ในลำไส้ มีแผลตรงไหน เลือดออกตรงไหน ..ไม่นาน พบว่าเกล็ดเลือดต่ำ..จะมีอธิบายได้ดีไปกว่า การเจาะไขกระดูกดู…ไม่นานแขนของแม่ที่เล็กและเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ก็เป็นรอยช้ำเลือด เป็นจ้ำๆ ทั้งแขนซ้ายและขวา จนหาที่แทงเข้าเส้นเลือดไม่ได้แล้ว..เป้าหมายต่อไปของหมอ คือ เส้นเลือดที่คอ…..

แม่บอกลูกๆ ว่าพอแล้ว  พอแล้ว แม่ทรมานมาเยอะแล้ว พอแล้ว พอแล้ว  แม่อยากกลับบ้าน…

กว่าสติของผมจะกลับมาและเข้าใจอย่างที่แม่บอก แม่ไม่กลัวตาย และพร้อมเสมอ  …..รู้ทั้งรู้ ว่าการตาย คือ ภาวะหนึ่งของชีวิต…

ผมกลับงี่เง่า ยึดเอา แม่ ที่ผมรัก มาเป็นตัวกูของกูเสียเต็มที่

แต่ก็นั่นแหละ กับคำถามที่ว่า การปล่อยให้แม่หมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา คือ การเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าชีวิต คือ อะไร  หรือ แท้จริงแล้วมันเป็นแค่ข้ออ้างของลูกที่ใจจืดใจดำกันแน่…หากว่ามันเกิดขึ้นกับคุณ เช่นเดียวกับที่มันเกิดขึ้นกับผม ก็ช่วยบอกผมด้วยว่า คุณตอบอย่างไร

ผมรักแม่ครับ

14 พฤศจิกายน 2553

Advertisements
 
3 ความเห็น

Posted by บน พฤศจิกายน 14, 2010 in เรื่องควรรู้

 

ป้ายกำกับ: , ,

3 responses to “ตัวกูของกูที่ใหญ่ที่สุดคือ แม่ของผม

  1. nong

    พฤศจิกายน 20, 2010 at 10:44 pm

    ชีวิตคนเราถ้าไม่เคยเจอในสิ่งที่คนอื่นเจออาจจะตอบได้อย่างแตกฉานว่า ต้องทำใจ ตั้งสติ แล้วความคิดจะมา เราอยากบอกเช่นนั้น แท้ที่จริงเราก็ต้องทำเช่นนั้นกับเมื่อหลายปีก่อนเช่นกัน

     
  2. jib..naconsi

    พฤศจิกายน 29, 2010 at 10:23 am

    ทำตามที่แม่ต้องการเถอะคะ สิ่งเดียวที่มนุษย์ควบคุมไม่ได้และไม่มีใครในโลกที่ควบคุมมันได้ เพราะมันคือส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์และสัตว์ ทำใจยอมรับเถอะนะ แม้แต่ตัวเราเอง

     
  3. แก้ว

    ธันวาคม 23, 2010 at 4:44 am

    หากยื้อแล้วไม่ใช่แค่เราที่เจ็บปวด ปล่อยไปตามความต้องการของเจ้าตัวเถอะ
    หากเสบียงทั้งชีวิตตุนมาดี อย่าได้กลัวกับการเปลี่ยนจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง

    ลองคิดในแง่ดีนะคะ เราอยากเป็นฝ่ายเสียใจกับการจากไปของป๋ากับแม่ เราอยากจะเข้มแข็งพอถึงจะยาก แต่คงดีกว่าจากไปก่อนแล้วให้ป๋ากับแม่มองดูร่างเรา

    เธอเป็นลูกที่ดีแล้ว เธอเต็มที่มาตลอด ยิ้มไว้ค่ะ

     

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: