RSS

โรงเตี๊ยม คนขี้ขลาดและความทรงจำเล็กๆ

13 เม.ย.

.ผมเกิดในเมืองเล็กๆทางใต้  เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยเนินสูงๆต่ำๆ ภาษาบ้านผมรียกว่า”ควน”  ศาลากลางของเมืองตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของควนตามคตินิยม มีวัดอยู่บนควนเรียก”วัดควนวิเศษ” ผมจำได้เวลาปั่นจักรยานต้องยืนปั่นออกแรงฮึดตอนขึ้นควน พอลงจากควนท้องน้อยก็เสียววูบทุกที   มีถนนไม่กี่สายในเมืองวนเดี๋ยวเดียวก็ทั่ว  เป็นเมืองที่มีหอนาฬิกาสูงเป็นสัญลักษณ์ ซึ่งเมื่อผมโตขึ้นมันก็ดูเล็กไปหน่อย มีรถไฟวิ่งจากกรุงเทพฯมาสุดปลายทางที่นี่พร้อมข่าวสารหนังสือพิมพ์จากเมืองหลวง ที่นี่เป็นเมืองเล็กที่ผู้คนแทบจะรู้จักกันหมด โดยเฉพาะย่านตลาดสดเทศบาลซึ่งเป็นตลาดใหญ่สุดของที่นี่

โรงเตี๊ยมเก่าๆหลังหนึ่งตั้งอยู่ท้ายตลาด เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้น   ด้านล่างเป็นร้านกาแฟและร้านอาหารที่มีคนขายหลายเจ้า บ้างขายข้าวหมูแดง บ้างขายข้าวแกง ขายก๋วยเตี๋ยว มีเก้าอี้ไม้เชคโกและโต๊ะหินอ่อนขาไม้กลึงไว้คอยต้อนรับลูกค้า ด้านบนเป็นห้องพักซ่อมซ่อไม่น่าจะเกินสิบห้อง เถ้าแก่ของร้านนั่งเก็บเงินและเป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมไปในตัว บนเคาน์เตอร์ตัวเขื่องยังวางขวดเหล้าประเภทเซี่ยงชุน เสือ๑๑ตัวไว้บริการขี้เหล้าขาประจำ ผมมีชีวิตที่ผูกพันวนเวียนอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ทุกวัน เพราะพ่อผมขายข้าวหมูแดงอยูที่นี่

อ่านต่อ.(ขนาด file 242 KB) ..โรงเตี๊ยม…    

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน เมษายน 13, 2013 in บทความ

 

ป้ายกำกับ:

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: