RSS

Tag Archives: การจัดการองค์กร

Organizational Assessment : A Framework for Improving Performance

เป็นหนังสือของ IDRC นะครับ ผมว่าใช้งานได้ดีเลย ไม่ยาก

http://www.idrc.ca/EN/Resources/Publications/Pages/IDRCBookDetails.aspx?PublicationID=241

ส่วนอันนี้ เป็น Quick Guide ภาษาไทย Org. Ass.   ขนาด file 465 KB

แปลเอาไว้ใช้งาน โดย อ.หมู อ.นุ้ย กับ อ.ปอม คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มธ. ครับ

Advertisements
 
ใส่ความเห็น

Posted by บน พฤษภาคม 21, 2012 in หนังสือ

 

ป้ายกำกับ: ,

KPI อันตราย!

เขียนโดย

พอใจ พุกกะคุปต์

พอใจ พุกกะคุปต์

 

ดิฉันได้คุยกับท่านผู้อ่านหลายครั้งเรื่องความสำคัญของการมีเป้าหมายที่ชัดเจน ให้มองเห็นเป็นเส้นชัยในองค์กร

การมีเส้นชัยช่วยให้คนทำ งานมีจุดหมายร่วมกันในการทำงาน ทั้งยังส่งผลให้กระบวนการวัดผลงาน และการให้รางวัลตามผลงานของแต่ละคน เป็นไปอย่างโปร่งใสและเป็นธรรมมากขึ้น

เมื่อเริ่มใช้เป้าหมายและ KPI แล้ว ก็ต้องคอยหมั่นปรับ หมั่นพัฒนา เพราะระบบการบริหารผลงาน (Performance Management) โดยใช้ KPI ก็เหมือนทุกอย่างในชีวิต ที่ยากจะหาความสมบูรณ์แบบ ดังนั้น หากพบว่า KPI บางตัวใช้ไม่ได้การ ต้องกล้าหาญปล่อยมันไป อย่าเก็บไว้ให้บูดเน่าในองค์กร

ความสามารถในการจับผิดแผนตัวเองและปรับเปลี่ยนอย่างเหมาะสมและทันเวลา จึงเป็นศาสตร์และหัวใจของการบริหารองค์กรยุคปัจจุบัน

KPI ที่ดีต้องสะท้อนกลยุทธ์และสภาวะทางธุรกิจที่ปรับเปลี่ยนไป เช่นถ้ากลยุทธ์ให้ความสำคัญด้านการเก็บรักษาลูกค้าปัจจุบันไว้ ให้ลูกค้ารักแล้วรักเลย ไม่ทิ้งขว้างเราไปไหน เจ้า KPI ก็ควรชี้วัดกันที่ลูกค้าเก่าที่เก็บไว้ได้ ไม่ใช่ไปวัดที่ส่วนแบ่งการตลาดแบบกว้างๆ หรือวัดที่ยอดขายอย่างเดียว

แม้ KPI จะถือเป็นยาสามัญประจำองค์กรในยุคนี้ ไม่มีไม่ได้ กระนั้นก็ดี มีข้อควรระวังเรื่อง KPI อันตรายหลายกลุ่ม โดยเฉพาะ KPI ประเภทหนึ่งที่มักก่อให้องค์กรเกิดอาการท้องอืดท้องเฟ้อเรอเปรี้ยว ถือเป็นกลุ่ม KPI ที่เราต้องคอยจับตามอง ถ้ามันเริ่มสร้างปัญหา มากกว่าแก้ปัญหา ก็กรุณาปล่อยมันไป อย่าเก็บไว้ให้เป็นเสี้ยนหนามที่สะกิดแทงใจคนในองค์กร

KPI ที่ดิฉันพูดถึงคือการตั้งเป้าหมายและ KPI ที่ก่อให้เกิดการแข่งขันกันเองระหว่างคนทำงานในองค์กรเดียวกัน อาทิ เป้าหมายด้านยอดขาย กำไร หรือจำนวนลูกค้า

ดังนั้นแทนที่จะสร้างคู่หู คู่คิด ในที่ทำงานองค์กร กลับสร้างคู่แข่ง คู่แค้น แทนโดยไม่ได้ตั้งใจ

มหาวิทยาลัย MIT ของสหรัฐอเมริกา ได้ศึกษาเรื่องการกำหนด KPI ซึ่งโยงใยกับการชิงชัยระหว่างพนักงานให้สร้างผลงานแข่งกันเอง การวิจัยฟันธงว่า KPI ประเภทนี้มีสิทธิ์สูงในการทำให้องค์กรมีอาการป่วยถึงขั้นลิ้นกับฟันกระทบกระทั่งกันจนนองเลือด

อาการป่วยที่เกิดจาก KPI ในระยะแรกเริ่มคือ บรรยากาศการทำงานที่ขาดความสมัครสมานสามัคคี ผู้คนทำงานด้วยความระแวดระวังเพราะกลัวถูกแย่งผลงาน ขาดประสิทธิภาพในการแลกเปลี่ยนและแบ่งปันข้อมูลในองค์กร

องค์กรที่ตั้งเป้าหมายและ KPI ให้พนักงานแข่งกัน เขาก็จะแข่งกันเองให้เห็นเป็นขวัญตาโดยต่างเก็บ ต่างกักข้อมูล เพราะกังวลว่าคนอื่นจะเก่งกว่า ดังนั้นคู่แข่งเลยสบายแฮ เพราะองค์กรเรามัวแต่รบราตบตีกันเองภายในจนหมดพลัง นั่งท้อกันไปเอง

จากการสำรวจของทีมวิจัย MIT ระบุว่า
  – หน่วยงานที่มี KPI เน้นการวัดผลเฉพาะตัวบุคคล ก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนข้อมูลน้อยที่สุด
  – การวัดผลงานแบบทีม ส่งผลให้มีการแลกเปลี่ยนข้อมูลมากขึ้น
  – หากพนักงานมี KPI ที่โยงใยถึงผลประกอบการของทั้งองค์กร จะทำให้มีการแลกเปลี่ยนข้อมูลมากที่สุด 

KPI ทั้ง 3 ระดับ ล้วนแล้วแต่มีข้อดีและข้อจำกัด ต้องเลือกใช้ให้ถูกที่ ถูกเวลา ถูกปัญหา และเหมาะกับหน่วยงาน

KPI เฉพาะตัวพนักงานมีข้อดี เพราะสร้างความกระจ่างว่าแต่ละคนต้องทำอะไร เส้นชัยอยู่ที่ใด

ขณะเดียวกันการวางเป้าหมายและ KPI ให้ไปถึงภาพใหญ่ขึ้น เช่นระดับทีม หรือผลลัพธ์โดยรวมขององค์กร จะลดความแตกแยกในหน่วยงาน แต่ความชัดเจนว่าใครต้องทำอะไร และรับผิดชอบส่วนใด ก็มักลดลง ทำให้อาจเกิดการ “กินแรง” เพื่อนฝูง จนคนที่มีผลงานทุ่มเทเริ่มเซเพราะต้องแบกพรรคพวกหนักอึ้ง

ดังนั้นผู้บริหารต้องเลือกผสมผสาน KPI ด้วยอัตราส่วนที่พอดี ที่เหมาะสม จากนั้นต้องหมั่นสังเกต หากเริ่มมีอาการไม่ชอบมาพากล ก็ต้องลองปรับสมมุติฐานและเปลี่ยน KPI ให้พอเหมาะ

ถ้ายังไม่ลงตัว…. ก็ปรับต่อไปได้ ไม่ผิดกติกาค่ะ

http://www.bangkokbiznews.com/home/details/business/ceo-blogs/porjai/20101002/355865/KPI-%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A2!.html

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน ตุลาคม 3, 2010 in บทความ

 

ป้ายกำกับ: