RSS

Tag Archives: การศึกษา

“Shaping Our Future: How Should Higher Education Help Us Create the Society We Want?”

Issue Book เล่มล่าสุด “อุดมศึกษาจะช่วยสร้างสังคมที่เราต้องการได้อย่างไร”?

Issue Book เป็นเครื่องมือที่ช่วยในการะดมความคิดเห็น แลกเปลี่ยนข้อมูล ความรู้สึก ประสบการณ์ และที่สำคัญ คือ ดึงความรับผิดชอบที่ปัจเจกจะมีต่อส่วนรวม ออกมาเป็น ปฏิบัติการร่วมกัน (common ground)

d/l ได้แล้ว http://www.nifi.org/detail.aspx?catID=11496&itemID=11502

หรือ ที่นี่ shaping_our_future_ig   ขนาด 474 KB (12 หน้าเท่านั้น)

 

ป้ายกำกับ: , ,

Harvard: journal subscription fees are prohibitive

อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เมื่อ HV ประกาศ ไม่สนับสนุนการพิมพ์บทความลงในวารสารที่เสียตังค์

Harvard: journal subscription fees are prohibitive

Harvard Library says it can no longer afford the vast cost of academic journal subscriptions, and has advised staff at the university to support open access publishing instead. In a memorandum posted on the website of Harvard University, the world’s richest academic institution, the Faculty Advisory…

 

9pcs87mm-1335250595Publishers have made journal subscriptions prohibitively expensive, says Harvard Library. Frederik Questier, Yanna Van Wesemael

 

Harvard Library says it can no longer afford the vast cost of academic journal subscriptions, and has advised staff at the university to support open access publishing instead.

In a memorandum posted on the website of Harvard University, the world’s richest academic institution, the Faculty Advisory Council has accused large journal publishers of making the current system prohibitively expensive and academically restrictive. “This situation is exacerbated by efforts of certain publishers (called “providers”) to acquire, bundle, and increase the pricing on journals,” the council wrote.

Subscription prices for online content from two publishers have increased by 145% over the past six years, far in excess of not only the consumer price index but also the higher education and the library price indices, the council said in its memorandum. The annual cost to the university for journals is now close to $3.75 million, which is more than 20% of all periodical subscription costs and just under 10% of all collection costs for everything the library acquired in 2010.

“Some journals cost as much as $40,000 per year, others in the tens of thousands,” the council wrote.

It conceded that “scholarly output continues to grow and publishing can be expensive”, but said the publishing industry’s profit margins of 35% and more suggested that “the prices we must pay do not solely result from an increasing supply of new articles.

“It is untenable for contracts with at least two major providers to continue on the basis identical with past agreements. Costs are now prohibitive. Moreover, some providers bundle many journals as one subscription, with major, high-use journals bundled in with journals consulted far less frequently.”

The memorandum advises faculty staff and students to “make sure that all of your own papers are accessible by submitting them to DASH in accordance with the faculty-initiated open-access policies [and] consider submitting articles to open-access journals, or to ones that have reasonable, sustainable subscription costs; move prestige to open access.”

The comments by Harvard, which last year reported an endowment of $32 billion, are likely to heap more pressure on journal publishers, who are already under fire from a growing community of angry researchers. Elsevier, which publishes more than 2,000 titles, is the target of a boycott by more than 10,000 academics worldwide.

Some funding bodies, such as Australia’s National Health and Medical Research Council (NHMRC), have begun to mandate that all research carried out with grants they provide be made available for free within a certain period of time – in the case of the NHMRC, 12 months – after initial publication.

But in an interview with The Conversation this week, outgoing Australian Research Council (ARC) boss Margaret Sheil said the ARC had no plans to follow suit.

Among other reasons, forcing researchers to cover the cost of editing and preparing their work for publication in a free journal would place an unfair financial strain on them, Professor Sheil said.

But Peter Suber, the Director of the Harvard Open Access Project, and a Senior Research Professor of Philosophy at Earlham College, said that Professor Sheil’s comments revealed “deep misunderstandings”.

In a comment posted online, he wrote that Professor Sheil “thinks OA [open access] mandates require grantees to publish in OA journals. They don’t. They require grantees to deposit their peer-reviewed manuscripts in OA repositories. There are good reasons not to mandate gold OA (through journals), and she lists some. But that’s why there are no gold OA mandates anywhere in the world. All OA mandates require green OA (through repositories), and she gives no reasons to oppose them.”

He went on to write that Professor Sheil “thinks OA mandates interfere with the commercialization of patentable discoveries. But this problem has long been solved and the solution is easy. Write the [mandate] policy so that it only applies to published articles. Grantees who have reasons to wait before publishing (e.g. so they can apply for a patent) can wait. When they voluntarily choose to publish, the policy kicks in.”

http://theconversation.edu.au/harvard-journal-subscription-fees-are-prohibitive-6659

 
 

ป้ายกำกับ: , ,

Visualizer 400 บาท!…

ผมว่า น่าสนใจและมีประโยชน์มากๆๆๆๆ ……..เลยขอ copy เขามาครับ

https://www.facebook.com/notes/pong-songpongs/visualizer-400-%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%97/417537284946749

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ช่วงนี้ผมต้องไปสอนที่ต่างจังหวัด ต้องไปสอนในห้องเรียนที่อุปกรณ์ยังไม่ครบเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่มี projector ฉายภาพจากโน้ตบุ๊กได้ ที่พกไปสอนก็มีโน้ตบุ๊กตัวเดียว

แต่ เราคงรู้กันนะครับว่า วิชาฟิสิกส์เนี่ย ถ้าไม่ได้ลงไม้ลงมือ เขียนหรือทำโจทย์ให้ดู มันดูไม่ถึงที่ยังไงไม่รู้ ปกติเวลาสอนห้องนี้ ก็เลยใช้วิธี ปิดเครื่องฉาย แล้วเขียนกระดาน สลับกับเปิดเครื่องฉายแล้วใช้ presentation (ผมใช้ Impress) ซึ่งเป็นกระบวนการที่ยุ่งยากชะมัด

ใน ที่สุด ก็ทนไม่ไหว ลองทำ Visualizer หรือกล้องถ่ายเอกสาร ขึ้นมาจากเว็บแคมที่มี และใช้โน้ตบุ๊กนั่นแหละ จับภาพ นั่นจะทำให้ผมสามารถใช้ทั้งโปรแกรม presentation ฉายวิดีโอ และเขียนบรรยายได้โดยไม่ต้องลุกไปจัดฉากทุกครั้งที่ต้องการ

ไหน ๆ ก็ทำได้แล้ว ก็เอามาแบ่งปันกัน เผื่อจะมีประโยชน์นะครับ

ขั้นแรก หาเว็บแคมมา 1 ตัว ผมใช้ตัวเดิมที่มีอยู่ที่บ้าน ความละเอียดสูงสุดอยู่ที่ 640×480 จุดภาพ เพียงพอต่อการใช้งานอยู่ ตอนที่ซื้อราคาประมาณ 300 บาท ถ้าใครจะใช้ตัวที่ละเอียดกว่านี้ก็ไม่มีปัญหาครับ แพงขึ้นหน่อย แต่ผมคิดว่า ไหน ๆ ก็มีอยู่แล้ว และใช้ถ่ายภาพจากลายมือซึ่งเราบรรยายไปพร้อม ๆ กัน ความละเอียดสูง ๆ คงไม่จำเป็น ที่สำคัญคือต้องปรับโฟกัสได้นะครับ เอาที่สามารถปรับได้ที่สัก 20 เซนติเมตร กำลังดี

ขั้น ที่สอง หาขาตั้งกล้องเล็ก ๆ แบบตั้งโต๊ะ ผมซื้อมาจากร้านกล้องตัวเล็ก ๆ ตอนซื้อราคา 90 บาท แต่ตอนหลังไปเจอที่ร้านขายของราคาเดียว 60 บาทหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ พอกางออกมี 3 ขา ยืดได้หน่อย สูงประมาณ 20 เซนติเมตร ถ้าไม่มีจะดัดแปลงจากวัสดุรอบตัวก็ได้นะครับ ขาโคมไฟอ่านหนังสือ หรือตะเกียบ 3 แท่งมัดลวดเอา ตามสะดวกครับ

ขั้นที่สาม ปรับทิศทางกล้อง เนื่องจากกล้องเว็บแคมที่ผมมี มันหมุนมุมกล้องไม่ได้ ผมเลยต้องไขน้อตออกมา แล้วหมุนกล้องทั้งตัว ทำให้ภาพกลับหัวเวลาใช้งานปกติครับ ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะจะวางกล้องไว้ด้านหน้า จะได้ไม่เกะกะเวลาเขียน

ขั้น ที่สี่  ไปโหลดโปรแกรม MyScreenCam จากเว็บ http://www.uksoftware.co/MyScreenCam/ ซึ่งเป็นฟรีแวร์ ติดตั้งแล้วก็จะได้ไอคอนบนหน้าจอพร้อมใช้งาน

จาก นั้นก็ประกอบอุปกรณ์เข้าด้วยกัน หนีบเว็บแคมเข้ากับขาตั้งกล้อง เนื่องจากไม่มีเวลาเลยใช้หนังสติ๊กรัดเอา ถ้ามีเวลาจะกลึงน้อตร้อยกับขาตั้งจะได้แน่นหนา แต่เนื่องจากกล้องมันเบา แค่หนังสติ๊กก็เอาอยู่

ลอง ใช้เลยครับ ต่อเว็บแคมเข้ากับโน้ตบุ๊ก ลงไดรเวอร์ให้เรียบร้อย เรียกใช้โปรแกรม MyScreenCam เลือกกล้องให้ถูกตัว ปรับความละเอียดที่ต้องการ ปรับโฟกัสกล้อง ปรับแสงให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อม โดยดูจากหน้าจอ

วางกระดาษลงตำแหน่งที่จะเขียน กะ ๆ ให้พอดี ลองเขียนดูครับ เนื่องจากระยะจากกล้องมันค่อนข้างสั้น คือประมาณ 20 เซนต์อย่างที่บอกไปแล้ว ระยะขนาดนี้ทำให้เราสามารถเขียนตัวหนังสือขนาดธรรมดาได้ มุมกล้องจะคลุมพื้นที่ประมาณครึ่งแผ่นกระดาษ A4 ตามแนวนอน (landscape) ลองดูจากภาพนะครับ ผมวางปากกาและเมาส์ไว้เทียบขนาดด้้วย

และนี่ก็เป็นภาพจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก ซึ่งจะไปปรากฎที่เครื่องฉาย

โปรแกรม นี้มีโหมด fullscreen ด้วยนะครับ พอกดแล้วขอบก็จะหายไป ดูเนียน ๆ เวลาใช้งาน แล้วยังสามารถ capture เป็นวิดีโอไว้ได้ด้วย เผื่อเอาไว้ rerun

พอเราใช้งานจริง ก็สามารถสลับโปรแกรมจาก presentation มาที่ MyScreenCam โดยการกดปุ่ม [Alt]-[Tab]

เมื่อ ลองคิดค่าเสียหาย ก็พบว่า ใช้เงินทั้งหมด 390 บาท เป็นค่ากล้อง 300 บาท (จริง ๆ ตอนซื้อคนขายลดให้อีกเหลือ 290 บาท แต่คิดว่าถ้าคนซื้อไม่หล่อเท่าผมเขาคงไม่ลดให้) ค่าขาตั้งกล้อง 90 บาท (แต่ถ้าไปซื้อร้าน 60 บาทก็เป็น 60 น่ะแหละครับ) ที่เหลือเป็นค่าสมองก็แล้วกัน

หวังว่า Note นี้คงเป็นประโยชน์บ้างนะครับ ขอให้สนุกกับการสอนนะครับ

 
 

ป้ายกำกับ: ,

ข้อความ

“The role of the intellectual is to ask questions, to disturb people, to stir up reflection, to provoke controversy and thought.… The role of the intellectual is never to justify power, to always be critical of power, whether it is the power of the weak or the power of the strong … the role of the intellectual is to challenge power by providing alternative models and, also as important, resources of hope.” I would only add that the role of an intellectual is to be prepared to tackle any text.

President Bollinger, Provost Coatsworth, Vice President Dirks, Dean Valentini, members of the class of 2012 and their parents, honored guests.

I realize that many among you are disappointed that I am not the president of the United States. I want you to know that I share your disappointment.

There was a time when I harbored ambitions of becoming president—to fulfill the dream shared by so many young Americans—so that I might leave my mark on history, bring peace where there was war, free the unjustly imprisoned, outmaneuver the leaders of other great nations, bask in the admiration and affection of my fellow citizens, and have my pick of college and university commencement venues.

But then came a moment of profound disillusionment, a day of reckoning that changed the course of my life. It was sometime in the spring of 1975, late at night, and I was seated in the basement lounge of Carman Hall, studying for my second round of final exams as a Columbia College freshman. I was wrestling with a book—The Marx–Engels Reader, edited by Robert C. Tucker—but to be more precise I was wrestling with a particular text within the anthology: Part I of The German Ideology, which Karl Marx apparently wrote alone, without the help of his collaborator Friedrich Engels.

At eighteen years of age, with the Cold War still very much in play, I was certainly aware of Marx’s significance in history and contemporary politics. I also knew from Joseph Rothschild, my wonderful, cheerfully intimidating Contemporary Civilization professor that I had better pay close attention to texts written by Germans. Rothschild was a Jewish refugee from Hitler’s Germany, and he understood quite viscerally the power of words written in German, even German translated into English. So I was trying, really trying to understand, but The German Ideology, Part I, was more than I had bargained for. For those of you who have read it, I don’t have to explain that this wasn’t one of Marx’s greatest hits. All those references to Young Hegelians, Old Hegelians (there didn’t seem to be any middle-aged Hegelians)—I had to keep referring back to Tucker’s introduction to reassure myself that this really was the best way to understand the development of Marx’s “ materialist conception of history.” Not even published until 1932, this text, Tucker explained, was, and I quote, “particularly valuable and important to the student of Marxist thought because Marx never again set down a comprehensive statement of his theory of history at such length and in such detail.” Be that as it may, there was no relief from Marx’s bulky prose: I had to face his text alone, if not exactly man to man, then callow man to great man. And I found myself wanting.

True, I’d been an outstanding president of my high school government. But now I had to ask myself: Wouldn’t a future president of the United States—one aspiring to be as well-read, say, as the very well-read Dwight Eisenhower—be able to absorb, synthesize, explicate, and even refute The German Ideology, Part I, no matter how difficult or elliptical the language? Yet what was I to make of this paragraph, for example?

The first premise of all human history is, of course, the existence of living human individuals. Thus the first fact to be established is the physical organization of these individuals and their consequent relation to the rest of nature. Of course, we cannot here go either into the actual physical nature of man, or into the natural conditions in which man finds himself—geological, orohydrographical, climate and so on. The writing of history must always set out from these natural bases and their modification in the course of history through the action of men.

Well, of course!

This was the beginning of my disillusionment—the beginning of the end of my fantasies about holding great office, indeed of achieving greatness in any realm. With my intellectual vanity nearly crushed by this passage, I did what seemed to me the most logical thing to restore some sense of self worth. I went to the dictionary and I looked up orohydrographical. And then I went back to the text—as I know all of you would do—and reread the whole damn thing.

I wouldn’t want you to think that this raw encounter with Marx was negative. On the contrary, disillusionment—the discarding of illusions—is essential to any good education. I looked at my underlining the other day and it confirms that I did get something out of the text. And I will tell you that Columbia, my engagement with The German Ideology, Part I, Professor Rothschild, and his CC successor, Professor Robert Lamb, set me on a course that altered my life forever and for the better.

But back then, on that spring night in 1975, weighed down by turgid text, what I really needed was a beer. Fortunately, things weren’t all deadly, world-historically serious in 1975, just as they aren’t in 2012. And fortunately, for every encounter with Marx there were many more with better stylists and teachers who had more humanistic sensibilities. Once I’d finished struggling with The German Ideology, Part I, it’s likely I walked over to a crowded and noisy bar, known as CDR, located in a basement on 119th between Amsterdam and Morningside, to take the edge off my German/Marxist gloom. Inside, I was likely to run into another German, much livelier than Marx, Professor Karl-Ludwig Selig, Columbia’s resident expert on Cervantes and, as he insisted on pronouncing it, Don Kwiksot. Professor Selig often held court at CDR over multiple pitchers of Schaefer or Rheingold, and if you listened carefully to him above the din you could learn a lot. By now I knew I was supposed to engage deeply with the texts that Columbia was requiring me to read, but Selig made it sound enjoyable. He wanted you to embrace the text, to read it with rigor, but also with pleasure. However, like all of my best professors, Selig insisted that reading text was a fundamentally serious endeavor, that text must be respected. I’ll never forget his remark about the Spectator’s April Fools’ issues, one of which my managing board sneakily published on March 31, 1977. The headline on our lead story was “Kissinger Named Food Services Chief; Pledges Sweeping Reforms of Cafeterias.” Some of us worried that the joke was too heavy-handed—Henry Kissinger was just then the subject of a violent debate about whether he was morally or academically fit to teach at Columbia, and Food Services was embroiled in scandal—but Selig later told our managing editor, Dan Janison, that an alarming number of his colleagues had in fact been fooled. (I wish I could do his German accent but I can’t.) “So many of our faculty are such poor readers of text,” he lamented.

I would not, I vowed, be such a poor reader of text. Nor would I be a humorless or unemotional one. Happily, Marx’s materialist view of history did not kill my interest in history itself or its literary and romantic possibilities. Among my compensations was a mesmerizing history of the lead-up to the Civil War and of the war itself, written by Allan Nevins. Thanks to James Shenton, who had been Nevins’s student at Columbia and subsequently was my professor and mentor, the ordeal of Marx’s prose was more than mitigated by these passages from volume two of Ordeal of the Union, Nevins’s eight-volume masterwork. Here’s Nevins describing Stephen Douglas, a man who badly wanted to be president, and his reaction to the abolitionist Salmon Chase during the Senate debate in 1854 over the Kansas–Nebraska act:

Chase’s attack … seemed to him a dastardly blow because it accused him of selling his honor for the hope of the presidency, because it stigmatized him as a cheat and liar.… Quivering with rage, he rose in the Senate on January 30th to open the formal debate.… Day after day Douglas was in his seat when the session began, and still there when it ended. Week in and week out, his quick, piercing eyes watched every move with tigerish intentness. When a stroke was needed, he was on his feet, tossing his mass of dark hair like a lion’s mane and scowling at his enemies.

Two years later, with violence breaking out in Kansas, Lincoln’s great rival is forced to defend the tinderbox he helped create in the name of saving the union. He’s still trying to have it both ways, popular sovereignty, yes, but at the cost of preserving slavery. Here Nevins attains a brilliant level of insight about Douglas: “Alert in retort, crafty in the manipulation of argument, redoubtable and unscrupulous in attack, he seemed momentarily to sweep all opposition before him; yet he never quite convinced wary men, for his ideas lacked deep sincerity, and his manners had always the touch of the barroom.…  He seemed dazzling—until men could think over his arguments.”

As my late friend, Walter Karp, valedictorian of the Columbia College class of 1955, would have said of Nevins: “No Dead Sentences! Not One Dead Sentence!” Reading Nevins’s book in the College Library one night, I wondered: Could I ever hope to write this well, to know so much and think so clearly? Almost certainly not, but at least I was beginning to know my limits and something about my ambition to expand my limits. Gazing upward at the great Allan Nevins on the shelves of Butler, the scales began falling from my eyes, which is a very important feature of disillusionment. I was beginning to learn how to read.

Which brings me to the point I want to make to you, the class of 2012. I didn’t tell these stories to try to make you nostalgic for a golden age before text became a verb, or to comfort myself in middle age. As historian Andrew Bacevich writes in the current Harper’s Magazine, with reference to Robert Kagan’s new book, all so-called golden ages should be viewed with the greatest skepticism. Kagan’s book argues that postwar American power has engendered a “golden age for humanity” and that the United States is not in decline. Bacevich believes this is a “fairy tale,” as much a fairy tale as so-called American exceptionalism.

However, I do believe there is something exceptional about Columbia College and I hope it’s something you’ll hang on to after I’m finished talking.

Besides being publisher of Harper’s Magazine and writing books, I occasionally review them, including the most complete biography to date of yesterday’s Barnard commencement speaker. To help illustrate my point, let’s do a close reading of one passage from this book [The Bridge] by New Yorker editor David Remnick. We learn that in his senior year at Columbia, Barack Obama took a modern fiction course with Edward Said, who until his death in 2003 was University Professor of English and Comparative Literature. My reading of this text leads me to believe that Remnick’s account of Barack Obama’s life was authorized by its subject—that most of what’s in it is there because the president wanted it there. Remnick offers this description of Said and of Obama’s feelings about his English professor: “Best known for his advocacy of the Palestinian cause, and his academic excoriation of the Eurocentric ‘Orientalism’ practiced by Western authors and scholars, Said had done important work in literary criticism and theory. And yet, Said’s theoretical approach in the course left Obama cold.” Remnick then quotes a friend of Obama’s who also took the course: “My whole thing, and Barack had a similar view, was that we would rather read Shakespeare’s plays than the criticism. Said was more interested in the literary theory, which didn’t appeal to Barack or me.” According to Remnick, the young Obama referred to Said as a “flake.”

Although I agree that it’s usually better to read the original than a criticism of the original, this is a misreading of Said. Edward Said was many things: a lover of literature, a fearsome and inspiring teacher, a politically engaged public intellectual, a humanist, but most pertinent to this speech, an extraordinarily rigorous reader and teacher of text. On at least one occasion he threw a student out of class for not knowing the definition of a word, and he never went into class less than completely prepared. The last extended conversation I had with him was in his apartment on Riverside Drive: we talked not about Middle Eastern politics, but about Stendahl’s Charterhouse of Parma and its wily and seductive female protagonist, Gina Sanseverina. “Ah, Gina,” he said with appreciation and feeling, as if he had known her personally.

Although a great many people disliked him for reading too carefully and talking too loudly, to dismiss Said as an eccentric critic mostly interested in theory—more interested in criticizing a text than reading and enjoying a story—is to miss the mark, perhaps for political reasons (if indeed this passage is accurate).

But please stay with me and the closed-captioned text just a little longer. As Said wrote in Orientalism: “No one has ever devised a method for detaching the scholar from the circumstances of life, from the fact of his involvement (conscious or unconscious) with a class, a set of beliefs, a social position, or from the mere activity of being a member of society.” This is what we call context, which is essential to understanding text.

You may know that Said’s three most influential books are Orientalism, Covering Islam, and Culture and Imperialism, all of which deal with Western stereotypes and caricatures of the Orient and of Islam, of Arabs and Persians. As a Protestant-baptized and -educated Palestinian Arab-American who attended British colonial and then American schools, Said was himself decontextualized as an Arab—permanently Out of Place, as he titled his autobiography.

Said’s sense of deracination—of never quite knowing where he came from—is something Barack Obama should know all about. Of course, the president doesn’t have to admit an emotional affinity, which I understand could be politically dangerous. He’s already been forced by too many idiots to waste too much time proving he was born in the United States.

But is it too much to ask of anyone concerned with our Middle Eastern policy to read Said’s trilogy—that is, before they encourage a military attack on Iran by proxies—be they French, Israeli, British, or Saudi Arabian? Wouldn’t it be truly audacious if Barack Obama, class of 1983, had done a close enough reading of the three Orientalism texts—with their subtext of humiliation endured by colonized peoples—to cite them as a reason for his praiseworthy reluctance to move from sanctions to violence? That before he wasted one more life, one more dollar in Islamic Afghanistan, Obama showed some interest in his old professor instead of reading the dubious Robert Kagan? And furthermore, that the president of the United States consider following the fine example of the president of Columbia University and be willing to meet with Iran’s, shall we say, flaky, President Ahmahdinejad? After all, Obama has already visited another religiously intolerant abettor or terrorists and officially anti-Israel head of state, King Abdullah of Saudi Arabia.

But here’s the good and useful thing about reading text in a serious way, considering it both at face value and in context: I suspect that President Obama has read the Orientalism trilogy, but just doesn’t want to advertise it. And my own reporting, my own reading, my own analysis, suggests that he did not, in fact, consider Edward Said a flake—because the grown-up Obama is a serious, intelligent person who attended Columbia College, where he learned how to read past the obvious and the superficial.

My hope is that none of you seniors would shrink from such a reading assignment, or from such a political risk, because of your exceptional Columbia College education—your training in directly engaging the author and never hiding behind someone else’s interpretation of the text or of the writer’s reputation. My advice to all of you today, poet or scientist, is to absorb, to question, to challenge, to refute any author on any subject. Or, for that matter, any politician or commencement speaker.

You may disagree with me that your sovereignty as citizens has been largely stolen by the political and financial oligarchy that I believe rules this country. You may disagree that your Constitution, literally and in spirit, has been gravely violated by the previous and current administrations. That the so-called suspension clause of our founding text, concerning habeas corpus, has been abused, twisted, and stretched.

But I trust that as Columbia intellectuals—mercifully free of received wisdom, resistant to cant, confident in your own skill as readers—you’ll all agree with Edward Said’s summary of your responsibilities and your rights: “The role of the intellectual is to ask questions, to disturb people, to stir up reflection, to provoke controversy and thought.… The role of the intellectual is never to justify power, to always be critical of power, whether it is the power of the weak or the power of the strong … the role of the intellectual is to challenge power by providing alternative models and, also as important, resources of hope.” I would only add that the role of an intellectual is to be prepared to tackle any text.

Thank you and congratulations. I’m deeply honored to be your speaker, so much so that I will join you all here tomorrow morning for President Bollinger’s commencement address.

http://harpers.org/archive/2012/05/hbc-90008620

Columbia College Class Day Keynote Speech…. By John R. MacArthur

 
1 ความเห็น

Posted by บน พฤษภาคม 16, 2012 in เรื่องควรรู้

 

ป้ายกำกับ: ,

มคอ…ไม่มีใครเอา

มาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา (มคอ.) ที่ผลักดันโดย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) นั้น ได้รับการวิจารณ์อย่างอบอุ่นจากกัลยาณมิตรนักวิชาการจำนวนไม่น้อย ผมจำได้ว่าเมื่อ 2 ปีก่อน อาจารย์สายสังคมศาสตร์จำนวนร่วม 300 คน ได้ลงชื่อ “ไม่เห็นด้วย” และเสนอให้มีการทบทวน และมีข่าวในหนังสือพิมพ์ว่า ผู้ใหญ่ใน สกอ.รับปากว่าจะทบทวน…จากนั้นมาเรื่องก็เงียบหายไป

สำหรับท่านที่ไม่คุ้นเคยว่า มคอ. คือ อะไร อธิบายง่ายๆ ว่า มันเป็นเกณฑ์มาตรฐานที่มีเป้าหมายเพื่อการเชื่อมโยง อ้างอิงมาตรฐานกับมหาวิทยาลัยอื่นในต่างประเทศ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการเทียบเคียง เทียบโอนหน่วยกิต อีกทั้งยังเพื่อใช้ประเมินความสำเร็จ ประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยด้วย

พ้นไปจากคำอธิบายว่า มคอ. คืออะไรในข้างต้น  ข่าวของ สกอ. ไม่ว่าจะเป็น การเรียกร้องขออำนาจจัดการงบประมาณของมหาวิทยาลัยเพื่อกำกับทิศทางการพัฒนา  การเรียกร้องกฎหมายใหม่ที่จะควบคุมมหาวิทยาลัย….ผมไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวข้องกันไหม..แต่ถ้าตามข่าวแล้ว ผมเริ่มกังวลครับ

และไม่กี่เดือนมานี้ เป็นช่วงเทศกาลของมหาวิทยาลัยทั่วประเทศต้องทำประเมินตัวเอง หลายสถาบันจำเป็นต้องหยิบยกเรื่อง มคอ. มาคุยอีกครั้ง เพราะเกณฑ์การประเมินตัวเองนั้น มีเรื่องของ มคอ. เข้ามาเกี่ยวข้อง และที่สำคัญในปีหน้ามันกำลังจะถูกบังคับใช้ แน่นอนว่านั่นคือที่มาของบทความน่าอ่าน 2 บทความ ได้แก่ ตลาดอุดมศึกษา : จ่ายครบ-จบแน่ เขียนโดย ตีรณ พงศ์มฆพัฒน์ และ ถึงเวลาอุดมศึกษา “ยูเทิร์น” โดย พิภพ อุดร  ซึ่งทั้ง 2 บทความ ได้ชี้ให้เห็น ความไม่เป็นจริงและความไม่มีประโยชน์ในการจัดมาตรฐานอุดมศึกษาในแบบที่เป็นอยู่ ผมคิดว่า เป็น 2 บทความที่บรรจุคำถามที่ท้าทายให้คณะกรรมการ สกอ. ต้องหาข้อโต้แย้งว่าข้อวิจารณ์ทั้งหมดไม่เป็นจริงอย่างไร

อ่านต่อ…..มคอ

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน สิงหาคม 8, 2011 in บทความ

 

ป้ายกำกับ: , ,

“สมยศ เชื้อไทย” ทุกก้าวย่าง อย่างครูกฎหมาย ปรมาจารย์ เขาสอนหนังสือกันอย่างไร ?

อ.สมยศ….เป็นตัวอย่างครูที่ผมอยากเอาอย่างครับ…แม้โดยความรู้ ความสามารถคงต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่โดยความตั้งใจที่จะถ่ายทอดวิธีคิดให้ลูกศิษย์ผมก็เต็มที่ครับ ขอคาราวะครูนอกห้องเรียนด้วยคนครับ …………………………………………………………………………………………………………….   จุลสารสมาคมนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เล่มล่าสุด  นำเสนอบทความเรื่อง “ทุกก้าวย่าง อย่างครูกฎหมาย” เพื่อเป็นอนุสรณ์และเป็นเครื่องแสดงคารวะในความรู้และคุณธรรมของครูกฎหมาย ชื่อ “สมยศ เชื้อไทย”  อาจารย์คณะนิติศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ ที่ผ่านอายุครบ 5 รอบ   อาจารย์สมยศ มีหลักคิดในการใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย นั่นคือ การให้คือความสุข  ตะวันตกทำให้เรากลวงในศีลธรรม แต่ตะวันออกทำให้จิตใจเราเจริญงอกงาม   “มติชนออนไลน์” นำเสนอเรื่องราวของ ครูกฎหมายที่ชื่อ สมยศ เชื้อไทย ซึ่งเราเชื่อว่า ครูพันธุ์นี้ใกล้สูญพันธุ์ เข้าไปทุกที


สอนวิธีคิด

ผมเป็นอาจารย์มาตั้งแต่ปี 2517 เริ่มต้นก็เป็นอาจารย์ติวก่อน แต่วิชาที่ผมชอบสอนมากที่สุด คือ วิชานิติปรัชญา ผมจะใส่หลักธรรมะเข้าไปด้วย ในช่วงหลังผมพยายามใช้วิธีบรรยายให้น้อยลง แต่จะใช้วิธีถามคำถาม และกระตุ้นให้นักศึกษาคิดและตอบ อีกวิชาหนึ่งที่สำคัญคือ วิชาแพ่งหลักทั่วไป เป็นวิชาแรกที่ต้องสอนเด็ก ที่ไม่เคยเรียนกฏหมายให้รู้จักกฏหมาย ทำความเข้าใจกฏหมายซึ่งสำคัญมาก ผู้สอนต้องมีประสบการณ์การสอนสูงจึงจะทำให้นักศึกษาที่เข้ามาใหม่สามารถ เริ่มต้นการศึกษาวิชากฏหมายได้ดี
ในตอนที่ผมสอนนักศึกษาอาจจะไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด เพราะยังใหม่อยู่ แต่ผมจะสอนวิธีคิดไว้ให้คิดอย่างเป็นระบบ ซึ่งผลพวงจะมาปรากฏให้เห็นที่วิชานิติปรัชญาว่า นักศึกษามีวิธีคิดหรือไม่ บางครั้งพอไปเจอศิษย์เก่าได้คุยไม่เท่าไหร่ จะรู้ทันทีว่าจบจากธรรมศาสตร์ เพราะมีวิธีคิดที่แสดงให้เห็นเช่นนั้น ที่ธรรมศาสตร์เราสอนแบบสำนักคิด มีวิธีคิด มีหลักในการคิด จากประสบการณ์ในการสอนทำให้ผมเข้าใจว่า บางครั้งนักศึกษาที่ไม่เข้าใจในวิชาที่สอนทั้งๆที่เข้าเรียน อาจเป็นเรื่องของวิธีคิด ซึ่งการแก้ปัญหาเราจะต้องปรับวิธีคิด วิธีเรียนของนักศึกษาเสียก่อน
เช่น ในวิชานิติปรัชญา ถ้านักศึกษามีวิธีคิดแบบนิติศาสตร์โดยแท้ก็จะไม่เข้าใจในวิชานี้ เดี๋ยวนี้ผมให้ความสำคัญกับการสอนวิธีคิดให้นักศึกษามากขึ้น ถ้านักศึกษาไม่เข้าใจ ผมจะเรียกมานั่งคุยสองคนว่าไม่เข้าใจตรงไหน ต้องทำให้เข้าใจ ยิ่งไม่เข้าใจยิ่งท้าทาย ถ้านักศึกษาไม่เข้าใจ แล้วมาถาม ผมจะถามกลับไปว่า เรื่องนี้คุณคิดอย่างไร คุณต้องเริ่มคิดของคุณก่อน ผมจึงจะแนะวิธีคิดให้ เหมือนไปที่ไหนแล้วเค้าปิดประตูอยู่ แล้วเดินกลับเลน ก็จะเข้าไปในห้องหรือสถานที่นั้นไม่ได้ คุณก็ต้องพยายามผลักหน่อยดันเอาหน่อย ถ้าไม่ล็อก ประตูจะค่อยๆเปิดเอง ผมจะสอนให้เค้าคิดและพยายาม เสี้ยวหนึ่งก็ยังดี แต่อย่าตอบว่าไม่ทราบ ผมชื่นชมเสมอถ้าคุณพยายามตอบ เพราะนั่นคือประตูที่จะนำไปสู่ความเข้าใจ  


ความสงสัยคือ ความโง่  

สมัยก่อนผมคิดว่า “ความสงสัยคือความโง่” แต่ตอนนี้กลับคิดใหม่ “ถ้าสงสัยต้องดีใจเพราะเป็นความรู้” โดยเน้นแบบโสคราติส (Socrates) ที่ว่า “ความสงสัยคือความรู้”

ผมไม่ชอบสีน้ำตาล

ตลอดชีวิตการเป็นครู ผมตรวจข้อสอบมาเป็นหมื่นๆข้อแล้ว แต่ก่อนอาจารย์มีน้อย อาจารย์ต้องสอนและตรวจข้อสอบเยอะมาก บางภาคเรียน ผมเคยตรวจเป็นพันๆข้อ ผมสนใจตรวจข้อสอบ เพราะถือเป็นการประเมินการสอนของเรา ทำให้ทราบว่าในประเด็นไหนที่อธิบาย ไม่ชัดเจนหรือนักศึกษาเข้าใจไปอีกอย่าง ซึ่งเราต้องอธิบายให้ชัดขึ้น ขยายความให้มากขึ้น การตรวจข้อสอบจึงช่วยให้ผมพัฒนาการสอนได้ดีขึ้น แต่ก็มีบ้างที่รู้สึกว่ามันมากเกินไป ในบางครั้งพอผมเห็นซองสีน้ำตาล ผมแทบไม่อยากจะทำอะไร แต่ตอนหลังผมได้หลักธรรมะจากท่านอาจารย์พุทธทาสว่า ให้ถือว่า การทำงานของเราคือการปฏิบัติธรรม
ตอนนี้พอผมได้ข้อสอบ    ผมจะคิดว่าเราได้ปฎิบัติธรรมแล้ว เราได้ทำสมาธิ พอเริ่มตรวจข้อสอบผมจะหยุดทุกอย่าง ปิดโทรศัพท์ นั่งลง ตรวจข้อสอบอย่างต่อเนื่องอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง ในบางครั้งก็ปวดตา ปวดหลัง แต่ก็รู้สึก ไม่รู้เบื่อเหมือนสมัยก่อน สำหรับเทคนิคในการตรวจข้อสอบ ผมจะใช้วิธีสุ่มอ่านคำตอบก่อน เพื่อกำหนดเกณฑ์การให้คะแนน จากนั้นจึงจะเริ่มลงมือตรวจ ในการตรวจข้อสอบจะใช้วิธีตรวจทีละข้อ เพราะสามารถทำให้ตรวจข้อสอบได้เร็ว ถ้าตอบถูกจะตรวจเร็ว แต่ถ้าตอบผิดหรือก้ำกึ่งจะช้า คำตอบประเภทนี้ผมจะดึงออกมาก่อน เพราะจะทำให้ความเร็วในการตรวจลดลง
ส่วนเกณฑ์การให้คะแนนของผมจะให้ทฤษฏีดอกบัว ผมจะปัดคะแนนให้กับนักศึกษาที่ได้ 59 คะแนน เพราะผมเห็นว่านักศึกษาที่ได้ 59 คะแนน กับนักศึกษาที่ได้ 60 คะแนน ไม่ได้ต่างกัน นักศึกษากลุ่มนี้เหมือนกับบัวที่จะบานในวันรุ่งขึ้น ส่วนนักศึกษาที่ได้ 58 หรือ 57 คะแนน ผมจะพิจารณาจากคะแนนที่ได้รายข้อ ถ้าตอบได้ในเกณฑ์ 14 หรือ 15 คะแนน และมีบางข้อพลาดไปได้ 8 หรือ 9 คะแนน ก็อาจจะบวกคะแนนเพิ่มให้จาก 14 คะแนน เป็น 15 คะแนน สองหรือสามข้อไม่มีปัญหา
นักศึกษากลุ่มนี้เหมือนดอกบัวที่จะบานในวันต่อๆมา สำหรับวิชาที่ตรวจข้อสอบยาก คือ วิชานิติปรัชญา เพราะเป็นวิชาที่ฝึกให้นักศึกษาคิดได้ คิดเป็น และมีวิธีคิด การให้คะแนนจะต้องพิจารณาจากการจัดระเบียบความคิดของนักศึกษา ถ้าสามารถจัดระเบียบความคิดได้ก็ใช้ได้ ในส่วนของนักศึกษาที่สอบตกก็จะมาขอคำแนะนำในการตอบข้อสอบ ซึ่งผมก็ได้ให้คำแนะนำไป

แต่ที่มีปัญหาคือ นักศึกษาที่ตกวิชาเดียวหลายครั้ง เรียกว่า “พวกโรควิชาเดียว” นักศึกษากลุ่มนี้จะเบื่อการอ่านเพราะต้องอ่านซ้ำเก่าและคิดว่ารู้แล้ว จึงไม่ค่อยอ่าน หรืออ่านอย่างไม่ถี่ถ้วน ตอบข้อสอบก็ตอบแบบเดิมๆ ก็ตกเหมือนเดิม เพราะว่าไม่รู้ ว่าผิดตรงไหน และมักตื่นเต้นในการทำข้อสอบ ในการแก้ปัญหา จึงให้นักศึกษาตอบข้อสอบมาให้ผมตรวจ เพื่อจะแนะนำการตอบข้อสอบให้ถูกต้อง


ครูต้นแบบ
ใน สมัยผมเป็นนักศึกษา อาจารย์ที่มาสอนก็เป็นปรมาจารย์ทั้งนั้น หลายๆท่านก็จะมีวิธีการสอนที่แตกต่างออกไป ผมก็เอามาจากหลายๆท่าน อย่างท่านอาจารย์พจน์ บุษปาคม ท่านสอนละเมิด ท่านจะสอนจากกรณีศึกษา (Case) ให้เรารู้จักคิดว่ากรณีดังกล่าวเกี่ยวข้องกับหลักกฏหมายอะไรบ้าง ท่านอาจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ ท่านจะเน้นในเรื่องของคุณธรรม การคิดกฏหมายอย่างละเอียดลึกซึ่ง ก็เรียนรู้จากท่านอาจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ และวิชานับนิ้วผมก็เอามาจากท่านอาจารย์หยุด แสงอุทัย ซึ่งท่านใช้สอนในวิชากฏหมายอาญา ผมก็เอาใช้กับการสอนในวิชากฏหมายแพ่ง ซึ่งวิธีคิดแบบนี้ ทำให้การคิดของเราเป็นจังหวะเป็นระบบ ส่วนความคิดเชิง Concept ก็ได้จาก ท่านอาจารย์ปรีดี เกษมทรัพย์ รวมทั้งวิธีคิดในเชิงทฤษฎีกฏหมายก็เรียนรู้มาจาก ท่านอาจารย์ปรีดี เป็นส่วนใหญ่ และเริ่มรู้สึกเป็นนักวิชาการก็มาจากท่าน และสำนึกในบุญคุณของท่านอาจารย์มาจนถึงปัจจุบันนี้
ก่อนที่ผมจะไปสอน ผมจะเตรียมการสอนทุกครั้ง อย่างน้อยที่สุด 15 นาที ผมจะทำสมาธิ วันหนึ่งต้องสอนหลายวิชา ทำอย่างไรจะพูดเรื่องที่สอนให้ดีขึ้นๆ งานสอนทำให้เราไม่หยุดคิด คิดได้ลึกขึ้น คนนั่งรอเรา เป็นร้อย ต้องใส่ใจ ผมจะบอกอาจารย์รุ่นน้องเสมอว่า เราเป็นมืออาชีพ อย่าทำแบบไม่ได้เตรียม ……………………………………………………………


ชีวิตของคนธรรมดาๆ ชีวิตของ “ครู” คนหนึ่ง


จากการที่มีพ่อเป็นผู้ใหญ่บ้าน ทำให้อ่านวารสารผู้ใหญ่บ้าน ทำให้ได้อ่านวารสารผู้ใหญ่บ้านจนเกิดความชอบในตัวบทกฏหมาย ความประทับใจในการทำหน้าที่ของพ่อที่ใช้กฏหมายในการแก้ปัญหาให้ลูกบ้าน และค่านิยมของคนใต้ที่มีต่อวิชาชีพกฏหมาย สิ่งเหล่านี้ได้ทำให้อาจารย์สมยศเกิดความชอบและต้องการที่จะมาเรียนกฏหมาย ที่ธรรมศาสตร์ ประกอบกับได้ช่วยครูสอนหนังสือตั้งแต่เด็ก และการเป็นติวเตอร์ให้กับเพื่อนๆที่ทำกิจกรรมร่วมกันที่ธรรมศาสตร์ ก็เป็นสิ่งที่ส่งเสริมให้อาจารย์สมยศ ได้ก้าวมาสู่ชีวิตการเป็นครู เส้นทางชีวิตที่ดูธรรมดาๆ เป็นเหตุเป็นผลเช่นนี้ กลับสะท้อนให้เห็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา อาจจะหาพบได้ยากในสังคมปัจจุบัน ที่ผู้คนมุ่งตรงไปยังผลที่จะได้รับมากกว่าเหตุและผล การเรียนกฏหมาย ในปัจจุบันจึงอาจไม่ใช่การเรียนเพราะความชอบหรือความต้องการนำความรู้ทาง กฏหมายไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่สังคม (ที่ไม่เหมือนในอดีต) ซึ่งอาจเป้นโอกาสที่นำไปสู่ตำแหน่งสำคัญ สถานะทางสังคม และค่าตอบแทนที่สูงกว่าอาชีพอื่นๆ ชีวิตธรรมดาๆของอาจารย์สมยศ จึงอาจถือเป็นตัวอย่างของการใช้ชีวิตที่มีเป้าหมายและมีความมุ่งมั่น ที่จะทำในสิ่งที่ตนเองชื่นชอบ โดยมิได้มุ่งหวัง เพียงผลประโยชน์ที่ตนจะได้รับ และเมื่อชีวิตได้ก้าวสู่การเป็นครู อาจารย์สมยศ ก็เป็นผู้ที่มีความตั้งใจ ที่จะพัฒนาการสอนของตนเองอยู่เสมอ
โดยมีเป้าหมายสำคัญคือ ต้องการให้ลูกศิษย์สามารถเรียนรู้ และเข้าใจในวิชาที่สอนได้อย่างถี่ถ้วน และที่สำคัญอาจารย์สมยศยังได้สอนความเป็นคนให้เกิดขึ้นในจิตใจของลูกศิษย์ สอนให้มองเห็นความทุกข์ของผู้อื่น สอนให้รู้จักการให้ โดยเฉพาะนักกฏหมาย จะต้องใช้ความรู้ทางกฏหมายให้เป็นประโยชน์แก่คนในสังคม ชีวิตของอาจารย์สมยศ เป็นตัวอย่างของการใช้ชีวิตธรรมดาและเรียบง่ายและเป็นตัวอย่างของครูที่ทำ หน้าที่ความเป็นครูได้อย่างสมบูรณ์

 

ป้ายกำกับ: , ,

สถิติการศึกษาไทย….โดย วรากรณ์ สามโกเศศ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์



มีผู้สนใจเรื่องการศึกษาซึ่งเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของบ้านเมืองเรา แต่อาจขาดข้อมูลตัวเลขซึ่งอยู่ในที่เดียวกันที่จะทำให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น วันนี้ขอนำเสนอตัวเลขสำคัญเหล่านั้น

ขอเริ่มที่ตัวเลขล่าสุดของขนาด โรงเรียนซึ่งเป็นปัญหาสำคัญของบ้านเรา จำนวนโรงเรียนของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ทั้งหมดมี 31,508 โรงเรียน (ประถม 29,054 มัธยม 2,361 ศึกษาสงเคราะห์ 50 และศึกษาพิเศษ 43)

ขนาดของโรงเรียนมีดังนี้ จำนวนนักเรียนต่ำกว่า 120 คน มีอยู่ 14,397 โรง (ร้อยละ 46) ถ้าดูย่อยลงไปก็พบว่าโรงเรียนที่ปัจจุบันไม่มีนักเรียนแล้ว 137 โรง โรงเรียนที่มีนักเรียน 1-20 คน มีจำนวน 444 โรง นักเรียน 21-40 คน 1,967 โรง นักเรียน 41-60 คน 3,082 โรง นักเรียน 61-80 คน 3,355 โรง นักเรียน 81-100 คน 3,040 โรง และนักเรียน 101-120 คน 2,372 โรง

เหตุที่บ้าน เรามีจำนวนโรงเรียนมากมายขนาดนี้ก็เพราะในสมัยก่อนนักเรียนอยู่ในที่กันดาร เด็กต้องเดินเท้ากันไกลจึงต้องเปิดโรงเรียนจำนวนมาก อย่างไรก็ดี เมื่อบ้านเมืองเจริญขึ้น “ถนนดำ” ไปถึงกันทั่ว

แต่โรงเรียนเหล่านี้ก็ยังคงอยู่ไม่มีการยุบรวมตามที่ควรก็เพราะ เป็นความภูมิใจของชาวบ้าน และหากยุบไปผู้อำนวยการโรงเรียนก็ไม่มีตำแหน่ง อย่างไรก็ดี มันทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรเป็นอันมากทั้งจำนวนครู (ปกติแต่ละโรงเรียนควรมีครูครบทั้ง 8 คนตาม 8 สาระการเรียนรู้) การนิเทศ การดูแลกำกับ ค่าดูแลรักษา ฯลฯ

สำหรับโรงเรียนเล็กนั้นถ้า มีชุมชนเข้มแข็ง มีผู้อำนวยการเก่ง มีองค์กรปกครองท้องถิ่นสนับสนุน ฯลฯ ก็จะเป็นโรงเรียนที่มีคุณภาพได้ แต่โดยทั่วไปมีปัญหาด้านคุณภาพจนเป็นตัวฉุดให้ค่าเฉลี่ยของคะแนนสอบของเด็ก ทั้งประเทศต่ำลง

ในปีงบประมาณ 2553 รัฐจ่ายเงินด้านการศึกษาสูงสุดคือประมาณ 400,000 ล้านบาท (ร้อยละ 23.7 ของงบประมาณทั้งหมด) ในจำนวนนี้ร้อยละ 75.5 จ่ายให้โรงเรียนระดับก่อนประถม ประถม และมัธยมศึกษา

คราวนี้มาดูจำนวนนักเรียนกันบ้าง ในปีการศึกษา 2552 ซึ่งเป็นสถิติล่าสุด ทั้งประเทศมีนักเรียนและนักศึกษารวมกันประมาณ 15 ล้านคน เป็นการศึกษาขั้นพื้นฐาน 12.6 ล้านคน (2.7 ล้านคนก่อนประถม 5.2 ประถม 4.7 มัธยม) อุดมศึกษา 2.4 ล้านคน (อนุปริญญา 0.4 ล้านคน ปริญญาตรี 1.8 ปริญญาโท 0.2 ปริญญาเอก .02 ล้านคน)

ตัวเลขที่น่าสนใจมากก็คือในจำนวนเด็ก 100 คน ที่เข้าเรียนประถมหนึ่ง ในปีการศึกษา 2541 เมื่อเรียน ม.1 จะเหลือ 85.6 คน เมื่อเรียน ม.3 จะเหลือ 79.6 คน เมื่อเรียน ม.4 และ ปวช. ปี 1 จะเหลือ 68.4 คน เมื่อเรียน ม.6 และ ปวช.ปี 3 จะเหลือเพียง 54.8 คน

ตัว เลขนี้แสดงว่าจากเด็ก 100 คน ที่เข้าเรียนแต่แรกจะเหลือเมื่อเรียนปีสุดท้ายของการเรียน 12 ปี เพียง 54.8 คนที่เหลือ 45.2 คน หายหกตกหล่นระหว่างช่วง 12 ปี ของการเรียนหนังสือขั้นพื้นฐาน

สำหรับจำนวนนักศึกษาระดับ อุดมศึกษาในปีการศึกษา 2552 รวมทั้งหมด 2,398,454 คนนั้น อยู่ในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) 1,733,443 คน ซึ่งประกอบด้วยสถาบันของรัฐจำกัดรับ (ทบวงเดิม) 316,345 คน มหาวิทยาลัยราชภัฏ 485,880 คน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 155,046 คน มหาวิทยาลัยไม่จำกัดรับ 508,701 คน มหาวิทยาลัยในกำกับ 224,802 คน มหาวิทยาลัยสงฆ์ 29,134 คน (อย่าตกใจครับ ในจำนวนนี้มีนักศึกษาหญิง 7,907 คน มีการสอนปริญญาตรีและโทหลากหลายด้านที่ไม่เกี่ยวกับพุทธศาสนา) วิทยาลัยชุมชน 13,535 คน (19 แห่ง) ส่วนสุดท้ายคือสถาบันอุดมศึกษาเอกชนมีนักศึกษา 303,790 คน

ส่วนที่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (เช่น โรงเรียนอาชีวะที่สูงกว่า ปวช.ของเอกชน) 122,447 คน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา 225,097 คน (ประมาณกว่าร้อยละ 60 เรียนพาณิชย์ระดับ ปวส.)

ในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรมมีสถาบันบัณฑิต พัฒนศิลป์ของกรมศิลปากร รวม 2,988 คน สถาบันการพลศึกษาในสังกัดกระทรวงการท่องเที่ยว 10,568 คน กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย 121 คน

รวมทุกกระทรวงแล้วมี 2,398,454 คน

ในปีการ ศึกษา 2551 มีผู้สำเร็จการศึกษาอุดมศึกษา รวม 532,870 คน โดยจบต่ำกว่าปริญญาตรี (ปวส. อนุปริญญา) 143,041 คน ปริญญาตรี 311,377 คน และสูงกว่าปริญญาตรี 78,452 คน (ปริญญาเอก 1,641 คน ปริญญาโท 57,324 คน และประกาศนียบัตรบัณฑิต 19,487 คน)

สำหรับผู้เข้าเรียนระดับอุดม ศึกษา ในปีการศึกษา 2552 ตัวเลขมีดังนี้ เข้าเรียนทั้งหมด 875,797 คน โดยเข้าเรียนในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ 593,301 คน ซึ่งประกอบด้วยมหาวิทยาลัยจำกัดรับ (ทบวงเดิม) 101,916 มหาวิทยาลัยราชภัฏ 178,136 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 56,608 มหาวิทยาลัยไม่จำกัดรับ 167,552 มหาวิทยาลัยในกำกับ 70,795 คน มหาวิทยาลัยสงฆ์ 11,338 วิทยาลัยชุมชน 6,956 และอีกส่วนคือสถาบันอุดมศึกษาเอกชน 107,178 คน

โรงเรียน อาชีวะเอกชน (ปวส. อนุปริญญา) 61,280 คน และโรงเรียนอาชีวะของรัฐ (ปวส. อนุปริญญา) 109,380 คน สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กรมศิลปากร 870 คน สถาบันพลศึกษา 3,713 และกรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น 75 คน รวมทุกกระทรวง 875,797 คน

จำนวนผู้เรียนการศึกษานอกระบบโรงเรียนในปี การศึกษา 2552 มีจำนวนรวม 5,608,715 คน โดยแยกเป็นผู้เรียนสายสามัญศึกษา 2,072,143 คน และเรียนในสายอาชีพ 2,452,257 คน

ข้อมูลที่น่าสนใจที่ สุดคือจำนวนนักเรียนเด็กด้อยโอกาสทางการศึกษาในปีการศึกษา 2552 มีรวมทั้งสิ้น 3,183,006 คน ในจำนวนนี้มีเด็กยากจนมากสุดคือ 2,978,770 คน เด็กถูกทอดทิ้ง 88,730 คน ชนกลุ่มน้อย 42,856 คน เด็กถูกผลกระทบจากโรคเอดส์ 7,139 คน ที่เหลือได้แก่เด็กถูกบังคับให้ขายแรงงาน เด็กอยู่ในธุรกิจทางเพศ เด็กในสถานพินิจ เด็กเร่ร่อน เด็กที่ถูกทำร้าย เด็กที่มีปัญหาเกี่ยวกับยาเสพติด และ อื่นๆ

ในสถานการณ์ ประชากรของไทยที่มีเด็กเกิดน้อยลงทุกที เช่น จากเกิดปีละเกิน 1 ล้านคนมาตั้งแต่เมื่อ 48 ปีก่อนและต่อเนื่องมาตลอด จนเมื่อ 13 ปีก่อนลดลงเหลือปีละ 990,000 คน และลดลงเหลือ 780,000 คน ในปี 2552 ทำให้จำเป็นต้องมีการปรับตัวในด้านการจัดการการศึกษาอย่างสำคัญเมื่อคำนึง ถึงจำนวนผู้เข้าเรียนที่น้อยลงทุกที

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1303389005&grpid=&catid=02&subcatid=0207

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน เมษายน 21, 2011 in บทความ

 

ป้ายกำกับ: ,