RSS

Tag Archives: การเงินส่วนบุคคล

เคล็ดลับ24 ข้อ จากหนังสือ How Buffet Does It

ข้อ 1 เลือกความเรียบง่ายมากกว่าความซับซ้อน

– บัฟเฟตต์แนะนำว่า “เมื่อลงทุน ทำให้เรียบง่าย ชัดเจน อย่าพยายามหาคำตอบที่ซับซ้อน จากคำถามที่ซับซ้อน”

ทำให้ง่าย คือ เป้าหมายของเรา ซื้อหุ้นของบริษัทที่ดี ดำเนินการบริหารโดยคนที่ซื้อสัตย์สุจริตและเชื่อถือได้ ซื้อหุ้นในราคาถูกเมื่อเทียบกับมูลค่าที่แท้จริง คำนวณถึงศักยภาพการดำเนินธุรกิจในอนาคต (มองว่าในอนาคตบริษัทจะยังอยู่ได้อย่างยั่งยืนหรือไม่) อยู่กับอุตสาหกรรมที่เราเข้าใจ

– จงมองหาธุรกิจที่ทำอย่างเดียวกันกับที่เคยทำเมื่อทศวรรษที่แล้ว เพราะมันทำให้เขาสามารถคาดเดาอนาคตของบริษัทได้ง่ายขึ้น ส่วนบริษัทที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วนั้น จะทำให้คุณตัดสินใจผิดพลาดได้ง่าย

ข้อ 2 ตัดสินใจลงทุนด้วยตัวคุณเอง

– อย่าเชื่อโบรกเกอร์,นักวิเคราะห์ หรือผู้รู้ จงเชื่อตัวคุณเอง แต่ในที่นี้ ไม่ได้หมายความว่าเราจะปิดหู ปิดตา ไม่รับข้อมูลใดๆจากพวกเขาเหล่านี้ เพียงแต่เมื่อได้ข้อมูลมาให้เรานำมาวิเคราะห์ แยกแยะ และตัดสินใจด้วยเหตุผล รวมทั้งคุณต้องศึกษาประวัติ พื้นฐานของบริษัทมาให้ดีก่อนที่จะลงทุน

– ไม่ลงทุนโดยฟังมาจากผู้เชี่ยวชาญในตลาดโดยปราศจากการไตร่ตรอง เพราะเขาเหล่านี้ทำเงินมาจากค่าคอมมิสชั่นและภาษีของคุณ

ข้อ 3 จงมีสติ

– “ปล่อยให้คนอื่นๆตื่นตระหนกไปกับตลาด แล้วเมื่อมันสงบคุณจะได้ประโยชน์จากมัน” การมีสตินั้นยังหมายถึงการมีวินัยเมื่อตลาดพุ่งทะยานขึ้น และคนอื่นๆกำลังละโมบและดีใจ เพราะสติจะเป็นตัวจักรสำคัญเมื่อสิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปตามที่คุณหวังไว้

เกรแฮมพูดไว้ว่า “ปัญหาใหญ่และศัตรูตัวฉกาจของนักลงทุนคือ ตัวเขาเอง”

– บัฟเฟตต์มีเกณฑ์สำคัญที่คุณควรจะนำไปใช้ คือ ถ้าใครไม่สามารถรับได้ว่า หุ้นที่ถืออยู่ราคาจะตกลงครึ่งหนึ่งในช่วงข้ามคืน ก็ไม่ควรเข้ามาลงทุนในตลาดหุ้นตั้งแต่แรก คุณจะต้องมีความสามารถที่จะลงทุนในบริษัทที่ดี และมีความมั่นใจกับมันหรือไม่ก็อย่าซื้อมัน คุณปู่ยังบอกอีกว่า “มันจะไม่เข้าท่าเลย ถ้าคุณขายหุ้นของบริษัทดีๆเมื่อมีความกลัวลอยอยู่ในอากาศ”

ข้อ 4 จงอดทน

– ชาลี มังเกอร์ พูดถึงเรื่องของความอดทนไว้อย่างน่าสนใจว่า “การลงทุน คือ การหาบริษัทดีๆ 2-3 บริษัท แล้วนั่งทับมันไว้” และ “ความผิดพลาดในการลงทุนเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิด ความอดทนที่น้อยเกินไปคือส่วนหนึ่งของความหงุดหงิดนั้น”

– สำหรับบัฟเฟตต์ เป็นนักลงทุนทศวรรษ แทนที่จะเป็นนักลงทุนรายวัน เพราะเขามองหาทางทำกำไรจากบริษัทไม่ใช่การทำกำไรจากตลาดหุ้น ตลาดหุ้นเป็นเพียงแค่สื่อกลางในการที่จะเสนอราคาเท่านั้น ง่ายๆคือ บัฟเฟตต์ ซื้อหุ้นแล้ว Let Profit Run เพียงแต่คุณต้องหาบริษัทที่ดีมากกกกกกกๆๆๆ แล้วกอดมันไว้ แล้วถ้าบริษัทที่ดีนั้น ราคาตก ก็ซื้อเก็บ รอให้ตลาดมองเห็นมูลค่าที่แท้จริงของมัน

ข้อ 5 ซื้อธุรกิจไม่ใช่ซื้อหุ้น

บัฟเฟตต์ กล่าวว่า “จงจำไว้ว่าเมื่อคุณซื้อหุ้น คุณได้ซื้อส่วนของธุรกิจนั้นจริงๆ หุ้นไม่ได้มีอะไรในตัวมันเองนอกจากการเป็นตัวแทนของกิจการ”

การลงทุน ไม่ใช่การเล่นกับตลาด แต่มันเกี่ยวกับการซื้อธุรกิจที่ดี ถึงแม้ในระยะยาวแล้วธุรกิจที่ดีอาจจะไม่ใช่คำตอบสุดท้าย แต่ในทางกลับกันธุรกิจที่ไม่ดี ไม่ได้ช่วยอะไรเลยทั้งในระยะสั้นและระยะยาว สิ่งสำคัญที่สุดที่คุณต้องทำก่อนจะซื้อหุ้น คือ คิดให้ไกลและคิดให้หนัก เกี่ยวกับพื้นฐานและอนาคตของธุรกิจ แล้วให้มองว่าตัวเราเป็นนักธุรกิจไม่ใ่ช่นักเล่นหุ้น

หลักการสำคัญที่บัฟเฟตต์ใช้เลือกซื้อหุ้น
– เขาสามารถเข้าใจธุรกิจนั้นได้
– บริษัทมีประวัติการดำเนินงานที่ดีเป็นระยะเวลายาวนาน
– ดำเนินธุรกิจโดยผู้บริหารที่มีความสามารถและมีความซื่อสัตย์สุจริต
– ราคาหุ้นน่าสนใจ

ข้อ 6 จงมองหาบริษัทที่มีแฟรนไชส์

– บริษัทที่มีแฟรนไชส์ เปรียบเสมือนธุรกิจที่มีกำแพงและคูเมืองล้อมรอบอยู่ เพราะสามารถป้องกันและต้านทานศัตรูที่จะบุกเข้ามาได้ ธุรกิจแฟรนไชส์ในความหมายของเขา หมายถึงธุรกิจที่มีสิทธิพิเศษบางอย่างและสามารถรับประกันความสำเร็จของ ธุรกิจได้

ธุรกิจที่มีแฟรนไชส์นั้นต้องขายผลิตภัณฑ์หรือให้บริการที่
1. จำเป็นหรือที่ตอบสนองความต้องการ (ความโลภ)
2. ไม่ต้องการเงินลงทุนที่มากเกินไป เช่น บริษัทเทคโนโลยี นี่ไม่ใช่แล้ว ไม่เข้าข่ายเลย เพราะว่าต้องใช้เงินทุนจำนวนมากเพื่อปรับปรุงและพัฒนาสินค้าตลอดเวลา
3. เป็นผู้นำตลาดและไม่มีคู่แข่งที่ใกล้เคียง
4. สามารถขึ้นราคาสินค้าหรือบริการได้อย่างอิสระ ผลักภาระให้ผู้ซื้อได้
5. สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งเมื่อคุณจะซื้อธุรกิจที่มีแฟรนไชส์นั่นก็คือ การรอซื้อในราคาที่เหมาะสม

ข้อ 7 ซื้อโลเทค ไม่ใช่ไฮเทค

– บัฟเฟตต์ ซื้อบริษัททำอิฐ บริษัทสี บริษัทพรม บริษัทเฟอร์นิเจอร์ และบริษัทชุดชั้นใน ธุรกิจเหล่านี้เป็นธุรกิจที่บัฟเฟตต์รักที่จะเป็นเจ้าของ เพราะมันสามารถเข้าใจได้ง่าย มั่นคงด้วยกระแสเงินสดที่คาดเดาได้ ไม่มีอะไรหวือหวาน่าตื่นเต้น แต่เป็นธุรกิจที่ดี บริษัทเข้มแข็งจะไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง สามารถนำรายได้และผลกำไรที่เติบโตขึ้นทุกๆปี แต่เขาจะไม่ซื้อบริษัทที่เป็นคลื่นลูกใหม่ ใช้เทคโนโลยีล่าสุด เพราะผลตอบแทนที่ได้จากธุรกิจประหลาดๆเหล่านี้มักจะไม่ค่อยตกไปถึงมือนักลง ทุน

– ลองเปรียบเทียบหุ้นกับผู้หญิง ผู้หญิงประเภทไหนที่คุณจะชวนไปเต้นรำ? ระหว่างสาวหน้าใหม่น่าตื่นเต้นที่คุณเพิ่งพบที่ทุกคนคิดว่าเซ็กซี่แต่ไม่มี ใครรู้จักเธอ หรือสาวข้างบ้าน ที่ดูน่าเบื่อแต่เพรียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติ

บัฟเฟตต์ แนะนำให้ชวนสาวข้างบ้าน เพราะความเซ็กส์ซี่ของธุรกิจคลื่นลูกใหม่ จะสร้างปัญหาให้กับการคาดเดาอนาคตของบริษัทในระยะยาว แม้ว่าจะสร้างผลตอบแทนที่ดีในระยะสั้นแต่มันจะจบลงในระยะเวลาไม่นาน

จงหลีกเลี่ยงหุ้นที่จะได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีและการแข่ง ขัน ให้มองหาธุรกิจที่จะเปลี่ยนแปลงในอนาคตก็ต่อเมื่อจะขยายธุรกิจเท่านั้น

ข้อ 8 ลงทุนแบบมุ่งเน้น

– บัฟเฟตต์กล่าวว่า “ถ้าคุณพบหุ้นที่ดี ทำไมคุณถึงซื้อหุ้นแค่นิดเดียว” เขาเชื่อมั่นในการลงทุนแบบมุ่งเน้น และปฏิเสธการกระจายความเสี่ยง เพราะจะสร้างผลตอบแทนอย่างน่าอัศจรรย์ในระยะยาว

บัฟเฟตต์แนะนำว่า ให้ซื้อหุ้น 5-10 บริษัทที่ดีๆ ในราคาถูกและซื้อให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะคุณสามารถติดตามผลการดำเนินการรวมทั้งข้อมูลข่าวสารของบริษัทได้ ง่ายกว่าการลงทุนในหุ้น 20-30 ตัว

– พอร์ตการลงทุนแบบมุ่งเน้น เป็นกลยุทธ์ที่ตรงกันข้ามกับการกระจายความเสี่ยง คุณจะอยู่ห่างไกลจากสิ่งที่กระตุ้นและอารมณ์เมื่อคุณเอาไข่ทั้งหมดใส่ไว้ใน ตะกร้าใบเดียว นี่คือพลังของการลงทุนแบบมุ่งเน้นที่จะทำให้คุณควบคุมตัวเองได้

ข้อ 9 ฝึกที่จะอยู่นิ่ง

บัฟเฟตต์ ชอบซื้อหุ้น แต่การขายหุ้นนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง เขาเปรียบนักลงทุนที่ชอบการเคลื่อนไหวว่า เหมือนกับผึ้งที่ชอบตอมดอกไม้ไปเรื่อยๆไม่มีวันจบสิ้น

เขาแนะนำว่า ถ้าคุณเจอดอกไม้ที่คุณชอบ จงติดอยู่กับมัน พยายามต้านอารมณ์ความเคลื่อนไหวในตัวคุณ การเคลื่อนไหวบ่อยๆ จะทำให้เกิดค่าใช้จ่ายมากขึ้น เช่น ค่านายหน้า หรือภาษี ซึ่งค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นกับนักลงทุนระยะยาว

การซื้อขาย หุ้นเพราะเห็นแก่กำไรเล็กๆน้อยๆ การซื้อขายมากๆ เป็นเครื่องหมายการค้าของนักลงทุนที่โลเล ซึ่งมักจะจบลงด้วยการขาดทุนมากกว่าจะกำไร

ข้อ 10 อย่ามองตัววิ่ง (ราคาหุ้น)

ราคา เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของนักเก็งกำไร แต่การลงทุนเป็นอะไรที่มากกว่าราคา ถ้าคุณเป็นนักลงทุนเน้นคุณค่าที่ไม่สนใจในการเคลื่อนไหวขึ้นหรือลงของราคา หุ้นในระยะเวลาสั้นๆ ถ้าคุณเป็นเจ้าของหุ้นในธุรกิจที่ดี คุณไม่จำเป็นจะต้องใส่ใจกับราคาหุ้นในระยะสั้น ส่วนในระยะยาวนั้น พื้นฐานของธุรกิจจะเป็นผู้ดูแลราคาของคุณเอง

เพราะการดูราคาหุ้นทุก วัน จะนำคุณไปสู่อารมณ์ของการเคลื่อนไหวในราคาหุ้น ราคาหุ้นในที่สุดแล้วจะสะท้อนมูลค่าของธุรกิจเสมอ เพียงแต่ราคาของหุ้นในอนาคตนั้นจะไม่ถูกขับเคลื่อนไปด้วยความบ้าคลั่งของ วันนี้ แต่จะถูกขับเคลื่อนด้วยผลกำไรของวันพรุ่งนี้

บัฟเฟตต์เปรียบ เทียบการลงทุนกับการดูเบสบอลว่า “จุดสำคัญอยู่ที่การดูเกมส์ในสนามไม่ใช่การดูที่สกอร์บอร์ด” การจะดูว่าคุณภาพของทีมที่คุณเชียร์เป็นอย่างไรแล้วมีโอกาสที่จะชนะในอิน นิ่งต่อไปหรือไม่ ที่ๆคุณจะดูผู้เล่นของทีมคุณคือ ในสนาม

เบน เกรแฮม พูดไว้ว่า “ในระยะสั้นตลาดหุ้นเป็นเพียงเครื่องมือในการออกความเห็น (เรื่องของราคา) แต่ในระยะยาวแล้วตลาดจะเป็นเครื่องชั่งน้ำหนัก (เรื่องของมูลค่า)

ข้อ 11 มองตลาดหุ้นขาลงในเป็นโอกาส

– การลงทุนของบัฟเฟตต์ครั้งสำคัญๆ ส่วนมากแล้วจะเกิดขึ้นตอนตลาดหมี เมื่อราคาหุ้นของกิจการที่ดีลดราคา หรือเมื่อบริษัทดีๆประสบกับปัญหาที่เข้ามารุมล้อมชั่วคราว และราคาของหุ้นได้ถูกกดดันให้ลดต่ำลง ซึ่งทำให้เกิดโอกาสที่ยิ่งใหญ่ในการซื้อหุ้นที่ราคาย่อมเยา ฉะนั้น จงมองหาบริษัทที่มีคุณภาพที่กำลังลดราคา สำหรับคุณภาพนั้นหมายถึง พื้นฐานที่รองรับธุรกิจและคุณภาพของทีมบริหาร

– เบน เกรแฮม เขียนไว้ว่า “ถ้านักลงทุนผู้ใดยอมให้ความตื่นกลัวหรือความไม่เหมาะสมเข้ามาครอบงำจิตใจ และกังวลใจจากการตกต่ำของตลาดอย่างไม่เหมาะสม นักลงทุนผู้นั้นจะถูกแปลงสภาพจากความได้เปรียบไปสู่ความเสียเปรียบ การแกว่งตัวของราคานั้นมีความหมายที่สำคัญอย่างเดียวกับนักลงทุน คือ มันสร้างโอกาสให้ซื้ออย่างชาญฉลาดเมื่อราคาตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว และขายอย่างชาญฉลาดเมื่อราคาพุ่งสูงมากอย่างไม่เหมาะสม”

ข้อ 12 อย่าตีบอลทุกลูกที่ขว้างมา

วอ เร็น พูดว่า”การตัดสินใจลงทุนที่ถูกต้องปีละครั้ง นั้นถือว่าทำได้ดีมากแล้ว” การตัดสินใจลงทุนน้อยคร้ังก็สามารถรับประกันความสำเร็จได้เป็นอย่างดี

ทั้ง นี้เขาเปรียบนักลงทุนว่า เหมือนกับผู้เล่นเบสบอลที่ยืนอยู่บนโฮมเบสที่พร้อมจะตีลูก ตลาดหุ้นก็เหมือนกับผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่ขว้างลูกมาให้นักลงทุนตีอยู่ตลอด เวลา

แต่บัฟเฟตต์แนะนำว่า อย่าตีบอลทุกลูกที่ขว้างมา จงอดทนแล้วให้ลูกบอลถูกขว้างผ่านไป ให้รอเฉพาะลูกสวยๆ ตีง่ายๆ ที่ถูกขว้างมาแล้วค่อยตี

เขาอธิบายว่า ให้ซื้อธุรกิจที่ดีที่มาพร้อมด้วยกำไรในอนาคดที่เข้มแข็ง บริหารโดยผู้ที่มีความสามารถ และมีจริยธรรม สามารถซื้อได้ในราคาที่เหมาะสม แต่ถ้าบอลที่ขว้างมาไม่เข้าข่ายเหล่านี้ เขาก็จะปล่อยให้ผ่านไป

ข้อ 13 อย่าสนใจเรื่องมหภาค สนใจแต่เรื่องจุลภาค

บัฟเฟตต์ เคยพูดไว้ว่า เรื่องใหญ่ๆอย่างเรื่องแนวโน้มเศรษฐกิจเป็นเรื่องภายนอกธุรกิจอย่าไปใส่ใจ กับมัน จงสนใจแต่เรื่องเล็กๆที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจโดยตรง

เขาแนะนำ ว่า อย่าสนใจเรื่องระยะสั้นของตลาดหุ้น จงสนใจแต่เรื่องโอกาสทางธุรกิจในระยะยาวในหุ้นที่จะลงทุน เพราะถ้าคุณใช้เวลาไปกับการกังวลว่าตลาดจะไปในทิศทางไหนในเดือนหน้าหรือปี หน้า คุณจะเสียเวลาเปล่า คุณควรจะเป็นนักวิเคราะห์ธุรกิจ มากกว่าที่จะเป็นนักวิเคราะห์เศรษฐกิจของประเทศ, ตลาดหุ้น หรือหลักทรัพย์

คุณควรใช้เวลาที่มีกับข้อมูลของบริษัทที่แน่ชัด มันไม่คุ้มกับการที่คุณจะนำเอาข้อมูลที่ไม่ชัดเจน(การเดา) มาทดแทนกับข้อมูลรายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของคุณซึ่งคุณได้ไตร่ตรอง มาเป็นอย่างดีแล้ว

ข้อ 14 จับจ้องมองการบริหาร

วอเร็น บัฟเฟตต์ มักจะมองหาธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่มาพร้อมกับผู้บริหารที่ยิ่งใหญ่เสมอ ต่อไปนี้คือสิ่งสำคัญที่ควรจะพิารณาก่อนที่จะเริ่มลงทุน

1. ทีมผู้บริหารทำงานเพื่อผู้ถือหุ้น หรือทำงานเพื่อสร้างความมั่งคั่งให้ตัวเขาเองโดยใช้ทรัพยากรของผู้ถือหุ้น (เช่น เงินเดือนก้อนโต, โบนัสก้อนใหญ่, สิทธิในการซื้อหุ้น และสิ่งของฟุ่มเฟือยต่างๆ)
2. ผู้บริหารใช้งบประมาณของบริษัทอย่างรอบคอบ หรือเป็นผู้บริหารที่ใช้เงินสิ้นเปลือง
3. ผู้บริหารทุ่มเทเพื่อเพิ่มมูลค่าของบริษัทให้กับผู้ถือหุ้นและใช้จ่ายเงินลงทุนอย่างเหมาะสมหรือไม่
4. ผู้บริหารมีโครงการซื้อหุ้นคืนเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นและหลีกเลีี่ยงการออกหุ้นใหม่ที่จะทำให้มูลค่าของหุ้นลดลงหรือไม่
5. ผู้ถือหุ้นถูกปฏิบัติอย่างหุ้นส่วนหรือเป็นเพียงแค่หุ่นไล่กา
6. รายงานประจำปีของบริษัทเปิดเผยข้อมูลอย่างถูกต้องตรงไปตรงมาหรือว่ามีแต่เรื่องไร้สาระ
7. ผู้บริหารรายงานข้อมูลทางบัญชีที่ถูกต้อง หรือพยายามที่จะปกปิดข้อมูลความจริง

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ จริยธรรมและความสามารถของผู้บริหาร เมื่อบัฟเฟตต์ตัดสินใจที่จะลงทุนเขาจะต้อง ลงเรือลำเดียวกันกับผู้นำของบริษัท บัฟเฟตต์พูดว่า คุณสามารถขาดทุนกับผู้บริหารที่ดีๆได้ แต่คุณไม่มีวันที่จะทำกำไรได้จากผู้บริหารที่แย่ๆ (นอกจากจะมีการตกแต่งตัวเลข)

ข้อ 15 ราชาแห่งวอลสตรีทนั้น ไม่ใส่เสื้อผ้า

การวิเคราะห์ทางเทคนิกนั้นสวนทางกับกรอบแนวความคิดการลงทุนของบัฟเฟตต์โดยสิ้นเชิง การวิเคราะห์ทางเทคนิคนั้นอยู่บนพื้นฐานของการดูปริมาณ กราฟ และการเคลื่อนไหวของตลาดในการเลือกหุ้น ส่วนวิธีของบัฟเฟตต์นั้นอยู่บนพื้นฐานของการดู’มูลค่าของธุรกิจ’

(คาดว่า การไม่ใส่เสื้อผ้า น่าจะเป็นอะไรที่กล่าวถึงความไม่ซับซ้อนของการวิเคราะห์ข้อมูล แต่คำนึงถึงพื้นฐานและมูลค่าของธุรกิจ ไม่ได้หมายความว่าคุณปู่ของเราไม่ใส่เสื้อผ้านะฮะ)

ข้อ 16 ฝึกที่จะคิดให้เป็นอิสระ

บัฟเฟตต์ เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญมาจาก เบน เกรแฮม นั่นคือ “คุณไม่ถูก และไม่ผิด เพราะว่าคนอื่นๆเห็นด้วยกับคุณ แต่คุณจะถูกเพราะว่าข้อเท็จจริงและเหตุผลของคุณนั้นถูกต้อง”

ไม่ว่า คนส่วนมากหรือคนที่มีชื่อเสียงจะเห็นด้วยกับคุณ มันไม่ได้ทำให้คุณถูกหรือผิด ความคิดที่ถูกนั้นต้องมาจากข้อเท็จจริงที่ถูกต้อง นั่นจะทำให้คุณถูก นี่คือหัวใจของการคิดอย่างอิสระ และนั่นคือการใช้ข้อมูลและเหตุผลเพื่อหาบทสรุป แล้วยึดอยู่กับบทสรุปนั้น โดยไม่สนใตว่าจะมีหรือไม่มีคนเห็นด้วยกับคุณ

มองย้อนกลับไปในช่วงฟอง สบู่ดอทคอม แสดงให้เห็นคุณค่าของการคิดอย่างอิสระของบัฟเฟตต์ เพราะถ้าเขาหลงมัวเมาไปกับราคาหุ้นที่พุ่งขึ้นอย่างมากมายและตัดสินใจลงทุน ไปกับมวลชน ก็อาจจะไม่มีคุณปู่ในตำนานอย่างตอนนี้ แต่คุณปู่เลือกที่จะมองคนอื่นเริงระบำไปบนกำไรก้อนโตจากหุ้นไฮเทค อีกทั้งยังถูกเยาะเย้ยจากนักลงทุนและนักวิชาการหลายๆคนถึงความสามารถของเขา แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะบริษัทไฮเทคเหล่านี้อยู่นอกเหนือความเข้าใจของเขา

เมื่อฟองสบู่แตกคนอื่นได้รับผลกระทบและเจ็บหนัก แต่คุณปู่ของเราไม่ได้รับผลกระทบน้อยมากถ้าเทียบกับคนอื่นๆ

กลยุทธ์ การลงทุนใดๆที่อยู่บนพื้นฐานของการทำโพลความคิดเห็นของผู้อื่นมากกว่าการใช้ ความคิดของตัวเอง กลยุทธ์แบบนั้นคือกลยุทธ์ที่แย่ที่สุด

ข้อ 17 จงอยู่ในขอบเขตความรู้ของคุณ

เมื่อถึงเวลาที่บัฟเฟตต์ต้องเลือกว่าจะลงทุนในธุรกิจไหนดี เขาจะลงทุนในอุตสาหกรรมและบริษัทที่เขารู้สึกสบายใจที่จะเข้าไปเกี่ยวข้อง ด้วย แล้วเขายังเคร่งครัดมากในเรื่องที่เกี่ยวกับขอบเขตของความรอบรู้

เขาจะไม่ลงทุนในอะไรก็ตามที่อยู่นอกขอบเขตนั้น และเขายังอดกลั้นต่อความเย้ายวนที่จะทำให้ขอบเขตของเขาใหญ่ขึ้น

ที่จริงแล้วเขาพูดว่าขนาดของขอบเขตความรู้นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญก็คือการรู้ว่าขอบเขตของมันอยู่ที่ไหน และให้อยู่แต่ภายในขอบเขตนั้น

ขอบเขตที่เลือนลางจะเป็นหนทางสู้ความ ผิดพลาดในการลงทุนอย่างมหันต์ เรื่องที่อยู่นอกขอบเขต เรื่องใหม่ๆ เรื่องน่าตื่นเต้นนั้นจะนำไปสู่ความอลหม่านของฝูงชน

ข้อ 18 อย่าสนใจการพยากรณ์ตลาดหุ้น

สิ่งสำคัญก็คือ ให้มองที่ผลการดำเนินงานที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว มากกว่าการมองด้วยการคาดคะเนและการคาดเดา อย่าปล่อยให้การทำนายแหกลูกตาคุณ จงจับจ้องอยู่กับอะไรก็ตามที่สำคัญจริงๆ จงอยู่กับฐานะบริษัท ไม่ใช่ฐานะของตลาด

ใช้เวลาของคุณไปกับการวิเคราะห์ผลการดำเนินงานในอดีตและในปัจจุบันของบริษัท เพื่อที่จะได้ข้อมูลและไอเดียเกี่ยวกับบริษัทในอนาคต

มองหาโอกาสที่น่าเชื่อถือ และอย่าปล่อยให้เสียงรบกวนของการทำนายตลาดเข้ามาขวางทางในการติดสินใจของคุณ

ยิ่งตลาดมีการเก็งกำไรมาก มีการแปรปรวนมาก ยิ่งจะทำให้คนหันไปพึ่งพาความช่วยเหลือของการพยากรณ์ตลาดมากเท่านั้น แต่ในเมื่อการพยากรณ์นั้นมีโอกาสน้อยมากที่จะถูก ยิ่งมีคนอ้างว่าการพยากรณ์ของเขานั้นแม่นยำมากเพียงใดในตลาดที่แปรปรวน คุณยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น

ข้อ 19 รู้จักกับ นายตลาด และ Margin of Safety

บัฟเฟตต์ อธิบายถึงนายตลาดว่า เขาคือหุ้นส่วนทางธุรกิจของคุณคนหนึ่งที่มีปัญหาทางด้านอารมณ์ เขาจะปรากฏตัวขึ้นทุกๆวัน และเขาจะเสนอราคาที่จะขอซื้อหุ้นในส่วนของคุณ และไม่ต้องการขายหุ้นของเขา เมื่อเขามองเห็นแต่สิ่งดีๆในธุรกิจ แต่เขาจะขายหุ้นในส่วนของเขาให้กับคุณ เมื่อเขาเห็นว่าทุกอย่างในตลาดเป็นปัญหาไปหมด

บัฟเฟตต์บอกว่ากุญแจ สำคัญอยู่ที่คำพูดของเกรแฮมที่ว่า “อย่าตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของนายตลาด” ความหดหู่ของเขาสามารถปกคลุมไปได้ทั่วและความอิ่มเอิบใจของเขาก็สามารถทำให้ คุณหลงมัวเมาได้เช่นกัน

บัฟเฟตต์พูดว่า “อ่านอารมณ์ของเขาให้ออก และควรพิจารณาอารมณ์นั้นอย่างถี่ถ้วน แต่อย่าตกลงไปอยู่ในหลุมพรางของอารมณ์นั้นซะเอง”

หลักการสำคัญอีกข้อหนึ่งของ เบน เกรแฮม ก็คือ Margin of Safety นั่นคือ ราคาของหุ้นที่ต่ำกว่ามูลค่าของธุรกิจนั้นมากๆ คุณคงไม่ต้องการให้ราคาของหุ้นที่ซื้อกับมูลค่าที่แท้จริงของธุรกิจใกล้ เคียงกัน แต่คุณคงต้องการช่องว่างมากๆ นั่นคือ การที่คุณซื้อหุ้น 1 ดอลล่าร์ ในราคา 40 เซ็นต์

คุณควรใช้ความไร้เหตุผลของนายตลาดให้เป็น ประโยชน์ เมื่อเขาเกิดอาการหดหู่อย่างร้ายแรง เขาจะทำให้ตลาดหุ้นดิ่งลงเหว นั่นจะเป็นโอกาสสำหรับคุณที่สามารถสร้าง Margin of Safety ให้กับคุณได้เมื่อซื้อหุ้น

ข้อ 20 จงกลัวเมื่อคนอื่นกำลังโลภ และจงโลภเมื่อคนอื่นกำลังกลัว

เมื่อนักลงทุนส่วนใหญ่กำลังโลภ บัฟเฟตต์จะระมัดระวังตัว แต่เมื่อใดที่นักลงทุนส่วนใหญ่ตื่นกลัว บัฟเฟตต์ก็จะโลภ และช่วงนี้เป็นเวลาที่เขารอคอย เพราะเขาจะฉกฉวยโอกาสในการซื้อบริษัทที่ดีในราคาหุ้นที่ตกต่ำ

เป็น ที่รู้กันว่าบัฟเฟตต์ตื่นกลัวในช่วงของตลาดกระทิงอินเตอร์เน็ต เมื่อทุกคนกำลังซื้อหุ้นด้วยความโลภ เขาไม่เสียเงินเลยสัก:-)ลล่าร์ในขณะที่คนอเมริกันเป็นล้านจบลงด้วยความสูญ เสีย บางคนถึงกับหมดตัวออกจากตลาดไปเลย

ข้อ 21 อ่าน อ่านให้มาก แล้วคิดให้ดี

บัฟเฟตต์ เชื่อว่า อุตสาหกรรมการลงทุนนั้นไม่เหมือนกับอุตสาหกรรมอื่นๆ การที่จะลงทุนนั้นคุณต้องสะสมความรู้ แต่เราก็ควรที่จะเลือกอ่านแต่หนังสือที่มีประโยชน์เหมาะสมต่อนักลงทุนแบบ เน้นคุณค่า (หรือที่เหมาะกับการลงทุนของคุณ) แล้วหนังสือประเภทไหนที่ไม่เหมาะกับคุณก็อย่าไปสนใจเพราะมันจะทำให้คุณเสีย เวลาเปล่า

ข้อ 22 ใช้แรงม้าของคุณให้เต็มที่

วอเร็น บัฟเฟตต์ บอกว่าคนทั่วๆไปมีเครื่องยนต์ขนาด 400 แรงม้า แต่สามารถใช้ได้จริงเพียง 100 แรงม้าเท่านั้น (อีกนัยหนึ่ง คนที่ฉลาดมักจะถูกกวนใจจากงานที่ล้นมือ และจะทำในสิ่งที่ไม่มีเหตุผล)

บัฟเฟตต์ พูดว่าใครก็ตามที่สามารถใช้แรงม้าได้เต็มที่จากเครื่องยนต์ขนาดแค่ 200 แรงม้า ก็สามารถทำได้ดีกว่าคนอื่นๆมาก

ข้อ 23 อย่าทำพลาด แต่ให้เรียนรู้จากความผิดพลาดของผู้อื่น

ชาลี มังเกอร์ เพื่อนและหุ้นส่วนของบัฟเฟตต์ ให้ความสำคัญกับการศึกษาความผิดพลาด และเรียนรู้ที่จะไม่ทำมันซ้ำสอง

ข้อ 24 ก้าวสู่การเป็นนักลงทุนผู้รอบรู้

บัฟเฟตต์ พูดว่า การลงทุนของเบน เกรแฮม นั้นเป็นการลงทุนแบบรอบรู้ เขาไม่ใช่นักลงทุนอัจฉริยะ หรือนักลงทุนผู้บ้าคลั่งและลงทุนตามสมัยนิยม

สิ่ง ที่ดีที่สุดเกี่ยวกับการลงทุนแบบรอบรู้ก็คือ มันสามารถสร้างความมั่งคั่งให้คุณได้ ถ้าคุณไม่รีบร้อนจนเกินไปและมันจะไม่ทำให้คุณจนลง

สไตล์การลงทุนของ บัฟเฟตต์นั้นไม่ใช่สไตล์รวยเร็ว แต่เป็นการรวยช้าๆอย่างมีแบบแผน มันใช้เวลาที่จะปลูกต้นกล้าให้เป็นต้นไม้ใหญ่ ฉะนั้นคุณควรฝึกที่จะพัฒนาตัวเองอย่างต่อเนื่อง

ที่มา:http://www.sarut-homesite.net/2012/1…es-it-artemis/

 

ป้ายกำกับ: ,

หุ้นปันผล: ขุมทรัพย์ของการลงทุน (งานวิจัย)

บทสรุปผู้บริหาร  

ตลาดทุนเป็นกลไกสําคัญในการขับเคลือนและพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ ทําหน้าทีเสมือน
สะพานเชือมระหว่ างผู้มีเงินทุนส่วนเกินกั บภาคธุรกิจทีต้องการเงินทุนเพือการดําเนินกิจการ ในขณะที
จํานวนนักลงทุนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ (ตลาดหุ้นไทย) ยังมี
ค่อนข้างน้อยมาก เพียงร้อยละ 1.92 ของประชากรในประเทศเท่านั้น โดยผู้มีเงินออมส่วนใหญ่นิยมฝากเงิน
ในธนาคารและลงทุนในตลาดตราสารหนี้ทีมีผลตอบแทนค่อนข้างตําและตํากว่ าอัตราเงินเฟ้ อ ส่งผลให้
อํานาจซื้อในอนาคต (power of purchase) ของผู้มีเงินออมลดลง ขณะเดียวกั นเมือพิจารณาการลงทุนใน
ตลาดหุ้นไทย พบว่ า บริษัทจดทะเบียนไทยมีศักยภาพสูงในการปรับตัวต่อการเปลียนแปลงของสภาวะ
แวดล้อมทางธุรกิจ สังเกตได้จากกําไรสุทธิรวมของบริษัทจดทะเบียนในปี 2554 ทีมีมูลค่าสูงถึง 597,574.19
ล้านบาท ถึงแม้ว่าเศรษฐกิจโลกยังอยู่ ในสถาวะซบเซาและเศรษฐกิจไทยได้รับผลกระทบจากอุทกภัย กำไรสุทธิรวมของบริษัทจดทะเบียนไทยในปี 2554 ยังมีมูลค่าสูงสุดเป็นประวัติการณ์นับตั้งแต่ตลาดหลักทรัพย์
แห่งประเทศไทยเริมดําเนินการซื้อขายในปี 2518

อ่านต่อครับ

Click to access 201201_CMRI_Research_Paper_dividend.pdf

 
 

ป้ายกำกับ: ,

หุ้นปันผล:ขุมทรัพย์ของการลงทุน

มีงานวิจัยของตลาดหลักทรัพย์ที่ผมได้มีโอกาสอ่าน เป็นบทวิจัยที่แนะนำการลงทุนสำหรับมือใหม่ ซึ่งผมคิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับพี่ๆเพื่อนๆชาว S2M และเป็นบทวิจัยที่มือใหม่ที่เพิ่งหัดลงทุนในหุ้นควรอ่านครับ

โดยบทวิจัยบอกว่า มือใหม่ควรที่จะเลือกลงทุนในหุ้นที่จ่ายปันผลอย่างต่อเนื่องก่อน เนื่องจากหุ้นกลุ่มนี้ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่าตลาด และมีความผันผวนน้อยกว่าตลาด

งานวิจัยได้ศึกษาข้อมูลของหุ้นที่จ่ายปันผลอย่างต่อเนื่องในช่วงปี 2549-2553 ซึ่งมีรายละเอียดที่น่าสนใจดังนี้ครับ

1.ตลท.มีหุ้นที่จ่ายปันผลต่อเนื่องจำนวน 288 บริษัทหรือคิดเป็น 56.3% ของบริษัทที่จดทะเบียนทั้งหมด และหุ้นกลุ่มเป็นหุ้นที่อยู่ใน SET100 เพียง 78 ตัว
2.ผลตอบแทนรวมเฉลี่ย 5 ปี (ส่วนต่างราคา+ปันผล) หุ้นปันผลดีกว่าตลาด คือให้ผลตอบแทนสูงสุดที่ 36.5% ขณะที่ตลาดให้ผลตอบแทนคือ 21.1%
3.แย่ที่สุดคือในปี 2551 หุ้นปันผลติดลบน้อยกว่าตลาด โดยลบน้อยที่สุดคือ -17.04% ขณะที่ตลาดติดลบคือ -30%
4.กำไรจากส่วนต่างราคาเฉลี่ย 5 ปี สูงกว่าตลาดโดยกำไรจากส่วนต่างมากที่สุดคือ +31.08ขณะที่ตลาดอยู่ที่ +17%
5.อัตราเงินปันผล (Dividend Yield) ดีกว่าตลาดโดยมีอัตราปันผลสูงสูงที่สุดคือ 10.31% ขณะที่ตลาดให้อัตราเงินปันผลที่ 4.18%
6.หุ้นปันผลมี Free Float ต่ำกว่าตลาด นั่นหมายความว่ารายย่อยไม่ค่อยจะถือหุ้นปันผลกัน

นักวิจัยเขาได้แบ่งหุ้นปันผลออกเป็น 5 กลุ่ม ได้แก่ หุ้นที่จ่ายปันผลทั้งหมด(DIV จำนวน 288 ตัว) กลุ่มที่อยู่ในดัชนี SETHD(30ตัว) หุ้นที่มีอัตราการจ่ายปันผลสูงสุด 30 อันดับ(Top30DIV) หุ้นที่มีอัตราการจ่ายปันผลสูงสุด 50 อันดับ(Top50DIV) หุ้นที่มีอัตราการจ่ายปันผลสูงสุด 100 อันดับ(Top100DIV)

โดยกลุ่มที่ที่โดดเด่นที่สุดคือกลุ่ม Top30DIV ซึ่งหุ้นกลุ่มนี้มีการขยายตัวของสินทรัพย์ รายได้และกำไรสุทธิที่สูงที่สุด ทั้งนี้ราคาเพิ่มขึ้นเฉลี่ยก็สูง และการจ่ายเงินปันผลก็สูงอีกด้วย ซึ่งราคาเฉลี่ยของกลุ่มนี้อยู่ที่ 12 บาทหุ้นที่อยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่ PATO ESSO SPACK ASK เป็นต้น

ซึ่งงานวิจัยชิ้นนี้จะบอกว่า ถ้าเราเป็นนักลงทุนมือใหม่ แค่ลงทุนซื้อหุ้นที่ให้อัตราปันผลสูงและจ่ายปันผลอย่างต่อเนื่อง ก็สามารถที่จะทำกำไรได้ดีกว่าตลาดแล้วครับ

แต่อย่างไรก็ตาม อย่าลืมนะครับว่าการคำนวณของงานวิจัยนี้เขาคำนวณผลตอบแทนจากลุ่มของหุ้นที่ คัดมารวมๆกัน ซึ่งก็จะมีตัวที่ดีบ้างแย่บ้าง เพราะฉะนั้นน่าจะเป็นหน้าที่ของเราอีกที่ที่จะต้องคัดเอาหุ้นที่ดีที่สุดมา ไว้ในพอร์ตของเรา

บทวิจัยเต็มๆดูได้ที่ http://www.set.or.th/setresearch/fil…r_dividend.pdf

ซึ่งหุ้นตัวไหนอยู่ในกลุ่มอะไรให้ดูได้ที่ภาคผนวกนะครับ

อ้างอิงจาก : http://www.stock2morrow.com/showthread.php?t=31949&page=1

 

ป้ายกำกับ: ,

ต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการ “ทบต้น”

หลายต่อหลายคนรู้ดีว่าความสำเร็จของนักลงทุนหรือนักเก็งกำไรระดับโลกส่วน ใหญ่ล้วนเกิดขึ้นจากผลของการ “ทบต้น” แทบทั้งสิ้น แต่พวกเขามักไม่รู้ว่าการทบต้นนั้นย่อมต้องมีต้นทุนของมันอยู่ และนี่คือสิ่งที่คุณจำเป็นต้องมีเพื่อดึงเอาพลังของการทบต้นออกมา

1. ระบบการลงทุนที่มีความเสถียรและมีประสิทธิภาพ

น่าเสียดายที่หลายๆคนที่หลงไหลในสมการทบต้นนั้นไม่รุ้ว่าสิ่งที่จำเป็น สำหรับพวกเขาอย่างแรกเลยก็คือระบบการลงทุนหรือแนวทางในการลงทุนที่มีความ เสถียร (Robust) … ระบบการลงทุนเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องสัญญาว่าจะทำให้คุณลงทุนถูกที่ถูกทางอยู่ ตลอดเวลาหรือมีกำไรเป็น XXX% เท่าภายในเวลาไม่กี่วันหรือไม่กี่เดือน (ซึ่งอันที่จริงแล้วพวกมันมักถูกสร้างมาเพื่อทำการตลาดในการขายระบบ โดย Curve Fit ระบบกับฐานข้อมูลในอดีตจนมากเกินไปแทบทั้งนั้น) ความสม่ำเสมอของการเติบโตต่างหากที่เป็นหัวใจในการทบต้น ในระยะยาวแล้วระบบการลงทุนที่อึดที่สุดและเสถียรที่สุดคือสิ่งที่มีค่ายิ่ง กว่าทองสำหรับคุณ

2. เวลา

แม้การเติบโตของเงินทุนแบบทบต้นไปเรื่อยๆนั้นอาจไม่ต้องการผลตอบแทนที่ หวือหวามากๆแต่มันกลับต้องการช่วงเวลาที่ยาวนานในการบ่มเพาะ หลายๆคนเมื่อพูดถึงระยะเวลาของการสร้างผลตอบแทนจากระบบขึ้นมานั้น พวกเขามักที่จะฝันหวานถึงความร่ำรวยจนเร็วเกินไป โดยเฉลี่ยแล้วมันไม่ได้กินเวลาเพียงแค่ 1 – 2 ปีเท่านั้นแต่เป็น 5 – 10 ปีต่างหาก ดังนั้นไม่ว่าคุณจะลงทุนด้วยระบบการลงทุนทางเทคนิคหรือพื้นฐานแล้ว จงนึกถึงคำว่า Long Run อยู่เสมอ เพราะมันคือต้นทุนของการทบต้นนั่นเอง

image thumb3 ต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการ “ทบต้น”

ภาพที่ 1 : แสดงให้เห็นถึงการเติบโตของเงินทุนตามอัตราผลตอบแทนทบต้นหรือ CAGR ในแต่ละระดับตามจำนวนปี

เราจะสังเกตุได้ว่าจากกราฟแสดงการเติบโตของเงินทุนจากการทบต้นในระดับ CAGR ที่ 10% และ 20% ต่างก็ต้องใช้เวลาในการทำให้เงินทุนเติบโตเป็น 2 เท่าด้วยกันทั้งสิ้น โดยมันใช้เวลาราว 3.8 ปีสำหรับ CAGR ที่ 20% และราว 7.2 ปีสำหรับ CAGR ที่ 10%

3. ความสม่ำเสมอและอดทน

พวกเราที่รู้จักสมการหรือตารางการ “ทบต้น” ของเงินทุนนั้นมักที่จะมองโลกสวยงามจนเกินไป เพราะสิ่งที่เราได้เรียนรู้กันมานั้นเป็นเพียงตัวเลขในเชิงอุดมคติเท่านั้น! โดยเมื่อมองไปยังกราฟแสดงการเติบโตของเงินทุนแบบทบต้นนั้นเราจะพบว่า ความจริงแล้วพวกมันเป็นเพียงแค่บทสรุปแบบ Snapshot ในแต่ละช่วงเวลาที่เราทำการวัดการเติบโตออกมาเท่านั้นเอง แต่เมื่อ Zoom เข้าไปในใส้ของมันแล้วเราจะพบว่า การลงทุนในโลกของความเป็นจริงนั้นต้องพบเจอกับอุปสรรค, หลุมและบ่ออย่างมากมาย พวกมันคือสิ่งที่เรียกว่า Drawdown และมันไม่มีทางที่คุณจะหนีมันไปพ้น คุณจึงต้องการความอดทนอดกลั้นและความสม่ำเสมอเพื่อที่จะยืนหยัดผ่านช่วงเวลา เหล่านี้ไปให้ได้

image thumb4 ต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการ “ทบต้น”

ภาพที่ 2 : จากบทความเรื่อง ความอึด … ความลับของการลงทุน เผยให้เห็นถึง Drawdown ซึ่งเกิดขึ้นกับหุ้น BRK-A ซึ่งเทียบได้กับสิ่งที่ Portfolio ของ Warren Buffet ต้องเผชิญในการลงทุนของเขา

เราจะเห็นว่าถึงแม้ CAGR จากหุ้น BRK-A ตั้งแต่ปี 1991 – 2012 จะอยู่ที่ราว 11%/ปี (ซึ่งให้ผลตอบแทนพอๆกับการเติบโตในภาพที่แล้ว) แต่ในโลกของการลงทุนจริงๆนั้นการเติบโตของเงินทุนไม่ได้ราบเรียบเหมือนกับ กราฟในเชิงทฤษฏีจากในภาพที่ 2 สักเท่าไหร่ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมคุณต้องรู้จักที่จะอดทนอดกลั้นเพื่อให้พลังของการทบ ต้นแสดงออกมา

4. เงินทุน (เงินเย็น)

มันอาจดูเป็นเรื่องตลกที่ผมจะพูดถึงเงินทุน เพราะทุกๆคนย่อมต้องรู้ดีอยู่แล้วว่าเราทุกคนจำเป็นต้องใช้เงินเพื่อลงทุนใน ตลาด แต่สิ่งที่ผมอยากจะพูดถึงก็คือเงินทุน “ที่ไม่หดหายไป” ต่างหาก เพราะการทบต้นนั้นเป็นการอาศัยเงินต่อเงินหรือที่เรียกว่าการ Re-Investment นั่นเอง ซึ่งหากว่าคุณเอาแต่ดึงเงินกำไรไปใช้อยู่ตลอดเวลาหรือแม้กระทั่งปล่อยให้ เกิดการขาดทุนครั้งใหญ่ขึ้นบ่อยๆล่ะก็ พลังของการ “ทบต้น” นั้นจะไม่สามารถเกิดขึ้นมาได้เลย การรู้จักคิดถึงความเสี่ยงและรักษาเงินต้นเอาไว้ (Capital Preservation) จึงถือเป็นปัจจัยที่สำคัญมากๆอีกอย่างหนึ่งสำหรับสมการการทบต้น นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมคุณจึงต้องพยายามรักษาระดับของเงินทุนที่มีอยู่เอา ไว้ไม่ให้หดหายจนมากเกินไป

image thumb7 ต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการ “ทบต้น”

ภาพแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของ อัตราการขาดทุนของพอร์ทโฟลิโอกับระยะเวลา (ปี) ที่ต้องใช้เพื่อที่จะกลับมาเท่าทุนจาก CAGR ในระดับ 10%/ปี และ 20%/ปี

เราจะเห็นได้ว่าเมื่อคุณขาดทุนมากกว่าอัตราผลตอบแทนเฉลี่ยทบต้นไปแล้ว นั้น ระยะเวลาที่ใช้ในการกลับมาเท่าทุนจะค่อยยาวนานมากขึ้นเรื่อยๆแบบทวีคูณ และเพียงแค่คุณขาดทุนไปเกินกว่า 30% ของพอร์ทนั้น คุณต้องใช้เวลาราว 2 ปีสำหรับ CAGR ที่ 20% และราว 4 ปีสำหรับ CAGR ที่ 10% เพื่อที่จะกลับมาเท่าทุนเท่านั้น! พูดง่ายๆว่าคุณอาจต้องรอดูบอลโลกครั้งหน้าเพื่อที่จะกลับมาเห็นพอร์ทเท่าทุน ได้เลยทีเดียว (ถ้าคุณไม่ขาดทุนไปมากกว่านี้)

5. ศรัทธาและความเชื่อ

ผมเชื่อว่านี่อาจต้นทุนที่สำคัญที่สุดสำหรับการทบต้นเลยก็ว่าได้ เพราะการเดินทางที่ยาวนานโดยปราศจากการรับประกันต่อความสำเร็จนั้น คุณต้องการศรัทธาและความเชื่อมั่นอันแรงกล้าเพื่อที่จะไม่เลิกล้มหรือวอกแวก ออกไปเสียก่อน นี่คือเส้นแบ่งบางๆที่แยกความเป็น Winner ออกจาก Loser หรือแยก Outlier ออกจาก Average เลยทีเดียว ดังนั้นแล้ว ก่อนที่คุณจะเริ่มเดินเครื่องหรือวางเงินลงไปในระบบการลงทุนใดๆนั้น คุณจึงควรที่จะต้องศึกษาและทดสอบมันอย่างเข้มข้นจนมั่นใจได้จริงๆเสียก่อน มิฉะนั้นแล้วคุณอาจเสียเวลาและเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์จากการเปลี่ยน ระบบ/แผนการลงทุนไปมาก็เป็นได้

สุดท้ายนี้ผมอยากจะฝากแง่คิดหนึ่งจากเซียน Poker ที่ผมคิดว่าเข้ากันได้มากๆกับสิ่งที่พวกเราต้องเจอในการลงทุนและการสร้างผล ตอบแทนแบบทบต้น โดยที่เขาได้กล่าวเอาไว้ว่า ………

 

บทความจากแมงเม่าคลับ

http://www.mangmaoclub.com/cost-of-compounding/

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน สิงหาคม 15, 2012 in บทความ

 

ป้ายกำกับ: , , ,

ความมั่งคั่งของมนุษย์เงินเดือน : ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร

ถ้าถามคนทั่วไปว่า เขามีเงินหรือความมั่งคั่งแค่ไหน ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ต้องใช้เวลาคิด ไม่ใช่ว่าเขามีมากเสียจนนับไม่ไหว แต่เป็นเพราะว่าคนทั่วไปมักจะไม่ได้สนใจคำนวณ หรือติดตามว่าทรัพย์สมบัติของตนนับแล้วที่เท่าไร คนส่วนมากคงรู้ว่าเงินในบัญชีของตนเป็นเท่าไรในแต่ละช่วง แต่ทรัพย์สมบัติอย่างอื่นทั้งหมดเมื่อนำมารวมกันหักด้วยหนี้สิน ซึ่งจะทำให้ได้ค่าของความมั่งคั่งนั้น คนจำนวนมากไม่ได้คิดถึง

เรื่องของความมั่งคั่ง โดยเฉพาะของคนที่เป็นลูกจ้างกินเงินเดือนประจำที่เป็นกลุ่มคนชั้นกลางของไทยนั้น ผมคิดว่ามีคนศึกษาน้อยมาก ว่าที่จริง เรื่องที่เกี่ยวกับเงินๆทองๆของคนชั้นกลาง ซึ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆและมีความสำคัญต่อธุรกิจที่ขายของให้กับคนชั้นกลาง นั้น เรายังมีความรู้น้อยมาก ผมเองไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ข้อมูลความมั่งคั่งของใครในอาชีพของตนเอง แต่บางครั้งก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเพื่อนที่มีพื้นฐานการเรียน การทำงาน และอาชีพคล้ายๆกัน หลังจากทำงานมากว่า 20 ปี บัดนี้มีทรัพย์สมบัติที่เกิดจากความมั่งคั่งเท่าไรแล้ว เหตุผลหนึ่งก็เพื่อจะได้เปรียบเทียบความมั่งคั่งของตนเอง เพื่อจะดูว่าเราทำได้ดีแค่ไหนทางการเงิน พูดง่ายๆก็คือ อยากจะมีดัชนีชี้วัดความมั่งคั่งเอาไว้เป็นมาตรฐานเปรียบเทียบ

การหาดัชนีวัดความมั่งคั่งของมนุษย์เงินเดือนนั้น ถ้าจะให้ถูกต้องก็คงต้องมีการออกสำรวจ สอบถามคนจำนวนมากเป็นเรื่องเป็นราว ผมเองยังไม่เห็นการศึกษาแบบนั้น แต่จากการคุยกับเพื่อนบ้าง จากการศึกษาและการคำนวณบนกระดาษโดยใช้สมมุติฐานบางอย่างผมก็ได้สมการซึ่งน่า จะนำมาใช้อ้างอิงได้อย่างหยาบๆว่า คนที่มีรายได้ประจำแต่ละคน หรือแต่ละครอบครัวควรมีความมั่งคั่งเท่าไร

สูตรของผมก็คือ ความมั่งคั่งของคนมีรายได้ประจำควรมีช่วงระหว่าง 0.1 x รายได้ต่อปี x อายุ ถึง 0.15 x รายได้ต่อปี x อายุ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเป็นผู้บริหารระดับสูงของสถาบันการเงินมีเงินเดือนเดือนละ 200,000 บาท มีโบนัสปีละสองเดือน และคุณอายุ 50 ปี คุณควรจะมีความมั่งคั่งระหว่าง 0.1 x (200,000 x 14) x 50 หรือ 14 ล้านถึง 21 ล้านบาท

ถ้าข้อเท็จจริงก็คือ คุณมีทรัพย์สมบัติทั้งหมดหลังจากหักหนี้สินที่มีอยู่น้อยกว่า 14 ล้านบาท ผมคิดว่า คุณคงจะเป็นคนที่ ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หรือไม่ก็คงจะมีภาระในการเลี้ยงดูลูกเมีย หรือสนับสนุนคนอื่นมากจนทำให้คุณมีความมั่งคั่งต่ำกว่าเพื่อนๆที่มีสถานะใน ระดับเดียวกัน

ตรงกันข้าม ถ้าคนมีความมั่งคั่งมากกว่า 21 ล้านบาท ผมคิดว่าคุณคงเป็นคนที่มัธยัส หรือมีภาระที่จะต้องใช้จ่ายเงินน้อย หรืออาจจะมีความสามารถในการหารายได้อื่น หรือประสบความสำเร็จจากการลงทุนในเงินที่มีอยู่

แน่นอนว่าคนที่มีภรรยาทำงานประจำด้วย และมีลูกน้อยคน โอกาสที่ความมั่งคั่งจะสูงกว่าครอบครัวที่สามีทำงานเพียงคนเดียว และมีลูกหลายคนก็คงจะมีมาก เพราะรายได้จะเป็นสองคนในขณะที่รายจ่ายกลับน้อยกว่า

สูตรความมั่งคั่งข้างต้นนั้นคงจะใช้ได้ดีสำหรับคนที่มีอายุเกิน 35 -40 ปีขึ้นไปแล้ว สำหรับคนที่อายุน้อยเพิ่งทำงานได้เพียงไม่กี่ปี สูตรนี้คงจะต้องปรับลดลงมา เหตุเพราะว่าคนที่อายุการทำงานน้อยโอกาสที่จะสะสมเงินจะยังมีน้อย และที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากันก็คือ เงินสะสมและนำไปลงทุนนั้นยังมีเวลาเติบโตน้อย หรือถ้าเป็นการลงทุนซื้อบ้านราคาก็ยังไม่ปรับตัวขึ้นมามากที่จะทำให้ความ มั่งคั่งเพิ่มสูงขึ้น

นอกจากมีข้อจำกัดเรื่องอายุแล้ว สมการความมั่งคั่งดังกล่าวยังเป็นเรื่องที่คิดจากอดีตที่ผ่านมา ซึ่งภาวะเศรษฐกิจไทยเติบโตเร็วมาก และที่สำคัญผลตอบแทนจากการฝากเงินธนาคารอยู่ในระดับที่สูงมาก จนมนุษย์เงินเดือนไม่จำเป็นต้องบริหารเงินเพื่อให้ได้ผลตอบแทนที่เหมาะสม

ดังนั้น คนที่จะใช้ดัชนีชี้วัดความมั่งคั่งดังกล่าวในอนาคต เพื่อที่จะวัดผลงานของตนเองจะต้องตระหนักว่า การลงทุนในทรัพย์ที่เก็บออมไว้จะต้องมีการศึกษา และวางแผนเป็นอย่างดี โดยหลักการใหญ่ก็คือจะต้องพยายามให้ได้ผลตอบแทนประมาณ 10% ต่อปีโดยเฉลี่ยทุกปีของความมั่งคั่งทั้งหมด นอกจากนั้น จะต้องกระจายการถือครองทรัพย์สมบัติอย่างเหมาะสมทั้งที่เป็นที่ดิน บ้าน ตราสารการเงิน หุ้น เงินฝากธนาคาร และรวมถึงการกู้เงินถ้ามี

นับจากนี้ไปมนุษย์เงินเดือนที่หวังจะสร้างความ มั่งคั่งให้กับตนเอง ในอนาคตจะต้องศึกษาเรื่องการเงินส่วนบุคคลอย่างจริงจัง ซึ่งรวมไปถึงการคิดคำนวณรายได้ และค่าใช้จ่ายอย่างเป็นระบบ โดยมีกฎเหล็กก็คือรายได้จะต้องมากกว่ารายจ่าย และเหลือเงินเก็บไม่น้อยกว่า 10% โดยที่วิธีเพิ่มรายได้ถ้าจำเป็นนั้นมีวิธีการมากมาย เช่นเดียวกับการตัดรายจ่ายต่างๆ ซึ่งก็ง่ายไม่แพ้กันถ้ามีความตั้งใจจริง

เรื่องสำคัญไม่น้อยไปกว่ารายได้และค่าใช้จ่ายก็คือ การลงทุน ซึ่ง มนุษย์เงินเดือนยุคใหม่จะต้องเรียนรู้ เริ่มตั้งแต่การซื้อบ้าน ซึ่งในอดีตมักจะมองแต่เฉพาะความสามารถในการผ่อน และขึ้นอยู่กับความพึงพอใจ ผมคิดว่าจะต้องเปลี่ยนไปเป็น การพิจารณาในประเด็นของความเหมาะสมในแง่ของการลงทุนด้วย เพราะการซื้อบ้านที่ใหญ่เกินไปและลงทุนมากเกินสมควร ในที่สุดจะเป็นภาระและดึงให้ผลตอบแทนของทรัพย์สินรวมต่ำลง

การลงทุนที่สำคัญที่สุด สำหรับคนกินเงินเดือนในอนาคตก็คือเรื่องเกี่ยวกับหุ้น เพราะผมคิดว่าการฝากเงินในธนาคารนับจากนี้ไปคงให้ผลตอบแทนที่ต่ำไปอีกนานมาก คล้ายๆกับในประเทศอย่างญี่ปุ่น หรือเกาหลี ที่อัตราดอกเบี้ยต่ำเป็นสิบๆปี เพราะประเทศมีเงินเหลือเฟือ ดังนั้นการที่จะสร้างผลตอบแทนที่ดีให้กับเงินในอนาคต จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลงทุนในหุ้น

การลงทุนในหุ้น ที่จะให้ผลตอบแทนที่เหมาะสมคืออย่างน้อยประมาณ 10 % ต่อปี ผมคิดว่ามีเพียงสองวิธีถ้าคุณไม่ใช่เซียนเล่นหุ้นจริงๆก็คือ การลงทุนในหน่วยลงทุนหุ้นที่มีอยู่มากมาย พยายามเลือกหน่วยลงทุนที่กระจายการลงทุนมากที่สุด อย่าลงในกองทุนที่ลงเฉพาะหุ้นบางประเภท เช่น หุ้นไฮเทค หุ้นพลังงาน หรือแม้แต่หุ้นปันผล เมื่อเลือกบริษัทที่ดีมีมาตราฐานแล้ว ก็ถือหน่วยลงทุนไว้ยาวนาน หรือตลอดไป

ถ้าต้องการผลตอบแทนที่ดีขึ้นจากการลงทุนในหุ้น คุณจะต้องศึกษาวิธีการลงทุนอย่างลึกซึ้ง และแน่นอนต้องเป็นการลงทุนแบบ Value Investment ที่จะช่วยลดความเสี่ยงจากการลงทุน จนคุณรู้สึกสบายใจที่จะลงทุนเอง และถือหุ้นไว้ยาวนานแทบจะตลอดชีวิต

ทำได้ดังที่ว่า ผมเชื่อว่า คุณจะเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้มั่งคั่ง และมีทรัพย์สินเหนือกว่าดัชนีอย่างแน่นอน

***************************

ความมั่งคั่งของมนุษย์เงินเดือน

ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร

โลกในมุมมองของ Value Investor

ที่มา http://www.sarut-homesite.net/2009/1…9%8C%E0%B9%80/

 

ป้ายกำกับ:

— Load ได้แล้วววว App Free สำหรับผู้ซื้อกองทุนรวม —

http://itunes.apple.com/th/app/mymutualfund/id517171525?ls=1&mt=8

เป็น app ที่ d/l ได้แล้วจาก app store สำหรับใช้จัดการ กองทุนรวม นัคครับ

หลังจาก download เสร็จแล้ว
ในการเปิดใช้ครั้งแรก จะมี guideline นำทางให้  ลองดู ครับ….ของดีๆ จาก
คุณ KathyK  แห่งห้องสินธร

 
2 ความเห็น

Posted by บน พฤษภาคม 19, 2012 in เรื่องควรรู้

 

ป้ายกำกับ: ,

ทอง ทอง ทอง/ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร

ในช่วงนี้ที่หุ้นดูเหมือนจะไม่ไปไหน  พันธบัตรและเงินฝากก็มีอัตราดอกเบี้ยต่ำมากเพียง 3-4% ต่อปีเป็นอย่างมาก  ที่ดินเองก็ไม่ขยับ  ความปลอดภัยของเงินก็เริ่มมีน้อยลงเพราะภายในหนึ่งปีรัฐบาลก็จะเริ่มค้ำ ประกันเงินฝากของผู้ฝากเงินในแต่ละแบงค์ไม่เกิน 1 ล้านบาท  เหนือสิ่งอื่นใด  ภาวะเศรษฐกิจโลกก็ยังน่าเป็นห่วงว่าจะเกิดภาวะถดถอยอย่างแรงอีกครั้ง  แต่สิ่งที่ร้อนแรงมากก็คือ  ทองคำ  เพราะราคาทองมีการปรับตัวขึ้นมาอย่างโดดเด่นเป็น  “กระทิงดุ” ราคาขึ้นวันเดียว 1,000 บาทต่อบาททองคำ แตะ 26,400 บาท เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 54  โดยที่ราคาตลาดโลกสูงถึง 1,869 เหรียญสหรัฐต่อออนซ์  และเป็นการขึ้นต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ  นับได้ถึงสิบปีแล้ว  การลงทุนในทองคำดูเหมือนว่าจะเป็นการลงทุนที่  “ใช่เลย”  สำหรับหลาย ๆ  คน  เหนือสิ่งอื่นใด  ราคาทองคำ  “ไม่มีลง”  มันมีความปลอดภัยสูงมาก ผู้เชี่ยวชาญการลงทุนเรียกมันว่า  “Safe Heaven”  มันเป็นสวรรค์ในยามที่เกิดวิกฤติและโกลาหลขึ้นในโลก  มาดูกันว่าเราควรลงทุนในทองคำไหม?

ก่อนที่จะพูดถึงเหตุผลในแง่ของ  “พื้นฐาน”  มาดูสถิติผลตอบแทนของทองคำในระยะยาวที่ผ่านมาก่อน   เพราะนี่จะช่วยเตือนสติเราว่า  ทองคำนั้น  ไม่ได้ “เปล่งแสงวับวาว” ตลอดเวลา   และการเข้าไปลงทุนผิดจังหวะก็อาจจะทำให้เราเสียหายรุนแรงได้เหมือนกัน

มองย้อนหลังไปถึงประมาณปี 2520 ซึ่งผมเริ่มทำงานใหม่ ๆ  และเคยซื้อทองเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต  ผมจำได้ว่าทองรูปพรรณในขณะนั้นราคาบาทละน่าจะประมาณพันบาทต้น ๆ  ตีเสียว่าประมาณ 1,100 บาท ถ้าผมเก็บทองชิ้นนั้นไว้ถึงวันนี้เป็นเวลา 34 ปี เท่ากับว่าเงินเพิ่มขึ้นถึงประมาณ 24 เท่า นี่ดูเหมือนจะมากมโหฬาร  แต่ถ้ามาคำนวณผลตอบแทนแบบทบต้นแต่ละปีก็จะพบว่าผลตอบแทนเฉลี่ยนั้นเท่ากับ ประมาณ 10% ต่อปีเท่านั้น  ไม่ได้หรูหรามากแต่ก็ดีทีเดียวเมื่อเทียบกับการลงทุนอย่างอื่น เฉพาะอย่างยิ่งก็คือ  หุ้น  ที่ผู้เชี่ยวชาญต่างก็บอกว่าเป็นการลงทุนที่ให้ผลตอบแทน “สูงที่สุด”

การลงทุนในตลาดหุ้นไทยในช่วง 34 ปีที่ผ่านมานั้นถ้าคิดแบบง่าย ๆ  ว่าดัชนีตลาดหุ้นก็คือราคาหุ้นโดยเฉลี่ยทั้งตลาดก็คือประมาณ 100 จุดหรือร้อยบาทในปี 2520  ถ้าเราลงทุนถือมาจนถึงวันนี้ที่ดัชนีตลาดเท่ากับ 1,069 จุดก็คือราคาเพิ่มขึ้นมาเป็น 1,069 บาท  หรือเพิ่มขึ้นมา 10.69 เท่า  เปรียบเทียบกับราคาทองคำที่ขึ้นมาถึง 24 เท่าก็น่าจะถือว่าการลงทุนในทองคำให้ผลตอบแทนที่ดีกว่ามาก  อย่างไรก็ตาม   การลงทุนในหุ้นนั้น  แต่ละปียังมีปันผลที่มักจะให้ผลตอบแทนประมาณ 3-4%  ซึ่งเมื่อรวมกับผลตอบแทนจากการที่ดัชนีเพิ่มขึ้นก็ทำให้หุ้นให้ผลตอบแทน เฉลี่ยแบบทบต้นประมาณ  10% ต่อปีเหมือนกัน  ดังนั้น  ข้อสรุปสำหรับการลงทุนที่ผ่านมา 34 ปีก็คือ  ทองกับหุ้นให้ผลตอบแทนพอ ๆ  กันที่ประมาณ 10% ต่อปี

แต่ผลตอบแทนของทองนั้นก็ไม่ได้สม่ำเสมอและปลอดภัยสุด ๆ  อย่างที่หลายคนอาจจะคิด  ในช่วงปี 2522  ถึง 2523 นั้น  ราคาทองได้ปรับตัวขึ้นไปอย่างมโหฬารคือเพียงปีเดียวราคาขึ้นไปจากประมาณ 200 เหรียญต่อออนซ์ เป็นประมาณ 850 เหรียญอันเป็นผลจากภาวะเงินเฟ้อที่สูงเป็นสองหลักหรือกว่า 10%  ราคาน้ำมันที่ปรับตัวขึ้นอย่างแรงซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลจากการปฏิวัติใน อิหร่านและการยึดสถานทูตของสหรัฐในอิหร่าน  และการที่โซเวียตรุกเข้าไปในอัฟกานิสถาน    ถ้าเราเข้าไปซื้อทองเพื่อลงทุนในปี 2523  โดยคิดว่าทองน่าจะให้ผลตอบแทนที่ดีเยี่ยมเนื่องจากมันปรับตัวขึ้นเร็ว มากกว่า 300%  ในปีเดียว  เราก็จะพบว่าเราคิดผิดอย่างแรง  เพราะหลังจากที่เหตุการณ์ต่าง ๆ  คลี่คลายลง  ราคาทองคำก็ตกลงมาอย่างรวดเร็วเหลือเพียงประมาณ 300 เหรียญต้น ๆ  ต่อออนซ์ในปี  2525 และหลังจากนั้น  ราคาทองคำก็ไม่ค่อยได้ไปไหน  ขยับอยู่ระหว่างประมาณ 250 ถึง 450 เหรียญเป็นเวลาเกือบ 20 ปี จนถึงปี 2544  พูดง่าย ๆ  คนที่ถือทองคำอยู่ไม่ได้ผลตอบแทนเลยเป็นเวลา 20 ปี  ในขณะที่หุ้นนั้น  ทุกปียังมีปันผล  “ปลอบใจ”  แม้ว่าหุ้นอาจจะนิ่งหรือตกลงมา

ช่วงที่ดีที่สุดของทองคำและเป็นช่วงที่ “ดึง” ผลตอบแทนระยะยาวของทองคำให้สูงขึ้นจนน่าประทับใจก็คือช่วงทศวรรษหรือ 10 ปีที่ผ่านมานี้เอง  ตั้งแต่ปี 2544 ถึง ปัจจุบัน  ราคาทองคำปรับตัวขึ้นมาแทบจะตลอดเวลา  จากราคาประมาณ 271 เหรียญเป็นประมาณ 1850 เหรียญต่อออนซ์ในปัจจุบัน  คิดแล้วเป็นการเพิ่มขึ้นถึง 583% หรือคิดเป็นผลตอบแทนทบต้นปีละ 21.2% ต่อปีและน่าจะให้ผลตอบแทนดีกว่าทรัพย์สินอื่นทั้งหมด  และแม้แต่ในช่วงที่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2008 ราคาทองก็ตกลงมาเพียงประมาณ 30% น้อยกว่าตลาดหุ้นที่ตกลงมาเกือบ 50%  และหลังจากนั้นทองก็วิ่งขึ้นมาแทบจะไม่สะดุดเลยจนถึงวันนี้

ทองจะไปทางไหนต่อ  มันจะยังคงวิ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ  หรือมันใกล้จะเป็นฟองสบู่  เป็นเรื่องที่คาดได้ยาก  โดยทฤษฎีแล้ว  ทองนั้นจะปรับตัวขึ้นเมื่อเกิดเหตุหรือสภาวการณ์ใหญ่ ๆ  3  ประการด้วยกันคือ  เรื่องแรก  เมื่อเกิดภาวะ  “วิกฤติ” ทางการเงินหรือเศรษฐกิจ  โดยเฉพาะเมื่อสถาบันการเงินมีปัญหาสภาพคล่องรุนแรง  เช่นเดียวกัน  ปัญหาทางการเมืองและสงครามก็มักจะทำให้ราคาทองพุ่ง  เหตุผลก็คือ  ทองนั้นสามารถรักษามูลค่าของมันได้เสมอ  เพราะมันเป็นที่ต้องการของคนทั้งโลก  เรื่องที่สองก็คือ  เมื่อเงินดอลลาร์อ่อนตัวลงหรือลดค่าลง  เหตุผลก็คือ  ทองนั้นเป็นคล้าย ๆ  กับเงินสกุลหนึ่งที่สามารถใช้แลกเปลี่ยนกับสินค้าหรือเงินได้ทั้งโลกเหมือน กับเงินดอลลาร์สหรัฐเหมือนกัน  ดังนั้น  เมื่อเงินดอลลาร์อ่อน  ทองก็มัก  “แข็ง”  หรือมีราคาสูงขึ้นนั่นเอง  เรื่องที่สามก็คือ  เมื่อเงินเฟ้อมีอัตราสูง  นั่นก็คือ  มีเงินหมุนเวียนในระบบมากเกินไป  มากกว่าของหรือสินค้าที่มีอยู่  ดังนั้น  เงินก็จะมาไล่ซื้อทองจึงทำให้ราคาทองปรับตัวสูงขึ้นเพื่อรักษาค่าของมัน

จากเหตุผล 3 ข้อข้างต้นก็จะพบว่าในช่วงที่ผ่านมาเร็ว ๆ  นี้   ภาวะวิกฤติทางการเงินยังคงอยู่ทั้งในยุโรปและอเมริกา  เช่นเดียวกัน  เงินดอลลาร์ก็อยู่ในช่วงที่ตกต่ำลงมาเรื่อย ๆ  เนื่องจากเหตุผลหลาย ๆ  อย่างรวมถึงการขาดดุลการค้าและงบประมาณที่ทำให้รัฐบาลอเมริกันเป็นหนี้สูง ขึ้นเรื่อย ๆ  และสุดท้าย  ภาวะเงินเฟ้อก็ดูเหมือนว่าจะสูงขึ้นมากเช่นกัน  นอกจากนั้น  ปริมาณของทองคำ  ซึ่งในโลกนี้ดูเหมือนว่าจะมีอยู่ค่อนข้างจำกัดนั้น  กลับมีความต้องการสูงขึ้น  ทั้งจากประชาชนในอินเดียและจีนที่มีรายได้สูงขึ้นมาก  และจากธนาคารกลางของประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลายโดยเฉพาะจีน อินเดีย  และรวมถึงประเทศอื่น ๆ  เช่นไทย  ต่างก็มีเงินสำรองที่เป็นดอลลาร์สูงมากและต้องการซื้อทองเพื่อนำมาใช้เป็น ทุนสำรองเพิ่มขึ้น  สาเหตุเหล่านี้ทำให้ราคาทองปรับตัวขึ้นเรื่อย ๆ  ซึ่งก็ยิ่งทำให้  นักเก็งกำไร  และรวมถึงนักลงทุน  ต่างก็เข้ามาซื้อทองคำส่งผลให้ราคาทองคำเพิ่มขึ้นไปอีก  คำถามก็คือ  นี่เป็น “ฟองสบู่ทองคำ” หรือยัง?

ผมเองตอบไม่ได้  แต่วันหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ  นี้  ผมรู้สึกประหลาดใจมากที่คนดูแลแม่ยายผมซึ่งเราจ้างมา  เธอเป็นผู้หญิงอายุเกือบ 50 ปีและไม่ได้มีความรู้อะไรเกี่ยวกับการลงทุน  และเงินก็มีไม่มาก  เธอบอกผมว่าเธออยากจะลงทุนซื้อทองซักบาทหนึ่งเพราะเห็นว่าราคามันขึ้นไปสูง มากเป็นกว่าสองหมื่นบาทแล้ว  ผมถามว่าเธอรู้ได้อย่างไร   เธอบอกว่าเห็นจากทีวี   หลังจากนั้นผมก็มาคิดว่า  บางทีราคาทองน่าจะใกล้เป็นฟองสบู่แล้ว  ดังนั้น  ใครที่คิดจะซื้อทองลงทุนก็คงต้องระวัง  แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะลงทุนไม่ได้เลย  ผมคิดว่าการลงทุนไม่เกิน 10% ของพอร์ตการลงทุนรวมก็ไม่น่าจะเสี่ยงมากนัก  เหนือสิ่งอื่นใด  ทองนั้น  มักจะสามารถรักษามูลค่าของมันได้ในยามที่เลวร้ายที่สุด

http://board.thaivi.org/viewtopic.php?f=1&t=49178

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน สิงหาคม 21, 2011 in บทความ

 

ป้ายกำกับ: ,

“7 กฎใหม่เอื้อการเงินยิ่งมั่นคง”

การเงินการลงทุนจากอดีตถึง ปัจจุบัน มีพัฒนาการปรับเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา และแน่นอนว่าความเปลี่ยนแปลงย่อมมาพร้อมกับความผันผวน ซึ่งอาจรุนแรงส่งผลกระทบเป็นลบต่อการเงินภาคครัวเรือนได้

พัฒนาการไม่หยุดนิ่งบวกความผันผวนของโลกการเงินการลงทุน กลายเป็นแรงผลักดันสำคัญให้ผู้คนทั่วโลก รวมถึงคนไทยทั้งในและต่างประเทศ ไม่ควรหยุดนิ่งต้องปรับตัวหาไอเดียใหม่ด้านการบริหารเงินให้ยืดหยุ่นและแตก ต่างจากกฎเดิมๆ ที่ไม่สามารถเพิ่มความมั่งคั่งหรือมั่นคงทางการเงินให้กับครอบครัวได้
และเพื่อให้การปรับตัวรับมือความเปลี่ยนแปลงกับความผันผวนนั้นง่ายขึ้น Fundamentals สัปดาห์นี้ จึงหยิบเรื่อง “7 กฎใหม่เอื้อการเงินยิ่งมั่นคง” ของซีเอ็นเอ็นมันนี่ มานำเสนอหวังโน้มน้าวคนไทย ยอมปล่อยความคิดความเชื่อเก่าๆ ไป หันมาเปิดรับข้อมูลใหม่ๆ ที่จะช่วยการเงินครอบครัวเข้มแข็งมั่นคงยิ่งขึ้นได้

ไร้เป้าหมายคือความเสี่ยง

“หากสามารถต้านทานทนต่อความผันผวนของตลาดที่ปรับขึ้นปรับลง ที่มาพร้อมกับความเสี่ยงได้แล้ว ในที่สุดคุณจะได้ผลตอบแทนที่ดีเป็นรางวัล”

ข้างต้นเป็นความคิดเก่าๆ ที่ต้องเปลี่ยน ลองพิจารณากฎใหม่ข้อแรกนี้ คือความเสี่ยงไม่ใช่เรื่องความอดทนหรือสามารถต้านทานความผันผวนได้ แต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำเป้าหมายสำคัญให้ได้ หรือไม่พลาดเพราะไม่มีเป้าหมายสำคัญให้กับการเงินการลงทุนของตัวเอง

ความคิดที่ได้ผลตอบแทนที่ดีตลอดเวลา เป็นความเสี่ยงแท้จริง โดยเฉพาะการคิดพึ่งพาการลงทุนมากเกินไปในตลาดใดตลาดหนึ่งเช่นตลาดหุ้น ซึ่งเจเรมี ซีเกิล นักเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยวาร์ตัน รวบรวมข้อมูลไว้ว่า ช่วงเวลายาวนานที่สุดที่หุ้นสหรัฐให้ผลตอบแทนติดลบนั้นอยู่ที่ 16 ปี

หากผลตอบแทนของนักลงทุนดิ่งลงในช่วงเวลาที่ต้องการเงินสดไว้ใช้จ่ายในครอบครัว การรอคอยให้ความผันผวนลดลงย่อมไม่ส่งผลดีต่อการเงิน ลองพิจารณาและวิเคราะห์ตามหลักการแนวคิดของที. โรวี ไพร้ซ บริษัทจัดการบริหารการลงทุนชั้นนำของโลก ที่แสดงให้เห็นผลกระทบของภาวะตลาดย่ำแย่ในช่วง 5 ปีแรกหลังนักลงทุนเกษียณอายุ

ผลการวิเคราะห์คือนักลงทุนต้องขาย สินทรัพย์มีมูลค่าลดลงในช่วงไม่กี่ปีและเป็นช่วงแรกวัยเกษียณ พอร์ตการลงทุนของบุคคลนั้นๆ อาจเล็กลง เมื่อช่วงเวลาแห่งการฟื้นตัวมาถึง แต่ถึงแม้เป็นเวลาที่ดีแล้วเขาหรือเธอพร้อมทั้งสมาชิกคนอื่นในครอบครัวยังคง ขาดแคลนเงิน หรือมีเงินทองใช้ไม่เพียงพอจะเลี้ยงดูสมาชิกในครอบครัวทุกคนได้

ดังนั้นสิ่งที่ควรทำ พิจารณาความเสี่ยงกับการขาดทุนมากน้อยเพียงใดที่รับได้ คำตอบที่ได้ต้องไปด้วยกันได้กับเป้าหมายการเงินพื้นฐานของตัวเอง หมายความว่านักลงทุนบางคนอาจปรับลดพอร์ตลงทุนหุ้น แม้พลาดการมีส่วนร่วมในการฟื้นตัวของตลาดครั้งต่อไปอยู่บ้างก็ตาม

พึ่งเงินสด-ออมไม่จำกัด

อาจมีผู้ติดอยู่กับความคิดเดิมๆ ที่ให้เก็บรักษาเงินไว้ในบัญชีธนาคารหรือสินทรัพย์ปลอดภัยที่สุด ให้เก็บออมไว้มากพอใช้ยังชีพในยามฉุกเฉิน แต่ไม่ต้องเก็บมากไปกว่าปริมาณจำเป็นต้องใช้

แต่จากนี้ไปขอให้ลองคิด ใหม่ด้วยกฎใหม่ว่าด้วยการพึ่งพาการออม ถือเงินสดมากขึ้น การทำเช่นนี้สามารถช่วยให้เจ้าของเงินอยู่รอดได้ จากการสั่งสมเงินสดไว้เป็นสินทรัพย์ยามฉุกเฉินอยู่เสมอ

ความเชื่อทางการ เงินจะต้องกันเงินสดสำรองไว้ใช้จ่ายยามฉุกเฉิน เพื่อให้เจ้าของเงินดำรงชีวิตอยู่ได้นานไม่น้อยกว่า 6 เดือน หรือในกรณีไม่มีงานทำ แต่เงินจำนวนจำกัดนี้ อาจไม่ครอบคลุมสินเชื่อบ้านที่ต้องผ่อน หรือค่าอาหารของครอบครัวในระยะยาว นั่นหมายความว่าบุคคลนั้นย่อมไม่สามารถรับความเสี่ยงได้

แรนดี สปีเกิลแมน รองประธานฝ่ายวางแผนการเงินของชวาบ เซนเตอร์ ฟอร์ ไฟแนนเชียล รีเสิร์ช แนะนำให้ผู้คนทั่วไปมองไกล อาจเป็น 1-3 ปีข้างหน้า พยายามสั่งสมเงินออมให้มากเมื่อมีโอกาสทำ เพื่อเป็นทุนการศึกษา เป็นค่าใช้จ่ายในการแต่งงาน และใช้เป็นทุนดาวน์บ้านใหม่หลังแรก

เมื่อใดสามารถสะสมเงินออมเพื่อเป้าหมายใดๆ ได้แล้ว ขอให้เดินหน้าเพิ่มเงินทุนเงินออม เป็นเงินสดเก็บไว้ในบัญชี หรือในการลงทุนความเสี่ยงต่ำ เช่น กองทุนตราสารหนี้ระยะสั้นคุณภาพสูง เพราะทุกวันนี้ไม่สามารถคาดเดาได้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นกับการลงทุนซื้ออสังหาริมทรัพย์หรือการลงทุนในหุ้น และหากต้องตกงานหรือไม่มีงานทำ

ในช่วงไม่กี่ปีทั้งก่อนและหลังเกษียณ เงินสดกลับยิ่งมีความสำคัญมากขึ้น ช่วยให้เจ้าของเงินไม่ต้องเผชิญแรงกดดันทางการเงิน ขอให้กำหนดมูลค่าเงินสักก้อน ที่ต้องใช้จ่ายเพื่อการดำรงชีวิตในกรอบเวลานานสัก 2-4 ปี และให้นำเงินก้อนนี้ไปลงทุนในสินทรัพย์ความเสี่ยงต่ำเมื่ออยู่ในวัยใกล้เกษียณ

ศักยภาพทำเงินกำหนดพอร์ต

ที่ผ่านมาเป็นเหมือนกฎการลงทุนพื้น ฐาน หากผู้ลงทุนยอมรับการขาดทุนได้จำนวนปีมากขึ้น ย่อมสามารถลงทุนเชิงรุกในช่วงระยะปีมากขึ้นได้เช่นกัน แต่ความคิดเช่นนี้ ต้องปรับใหม่ จากกฎใหม่ที่ว่าเวลากับวัยไม่ได้เป็นตัวกำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ขอให้ผู้ลงทุนพิจารณาจากศักยภาพการทำเงินหรือการหารายได้และนี่คือหนทาง ดีกว่าที่จะคิดเกี่ยวกับการบริหารพอร์ตเชิงรุกมากน้อยเพียงใด และต้องถือหุ้นหรือถือบอนด์ไว้เท่าใด

ขอให้เจ้าของเงินหรือผู้ลงทุน ต้องคิดถึงต้นทุนมนุษย์ ซึ่งหมายถึงความสามารถในการทำงานหาเงิน ให้คำนึงถึงศักยภาพตรงนี้ร่วมกับความปลอดภัยทางการเงิน หากโอกาสทำให้การเงินปลอดภัยมีมากขึ้น ผู้ลงทุนก็สามารถบริหารพอร์ตรับความเสี่ยงลงทุนเชิงรุกได้

ดังนั้นคำแนะ นำนิยมกันว่า ให้ถือหุ้นไว้มากๆ เมื่ออายุการทำงานยังน้อย และค่อยๆ ปรับลดลงอาจเป็นคำแนะนำที่มีเหตุผลอยู่ แต่ไม่ใช่ว่าคำแนะนำนี้เหมาะสมกับทุกคน เพราะ มอช มิเลฟสกี นักวิชาการการเงินจากยอร์ก ยูนิเวอร์ซิตี้ ในเมืองโตรอนโตของแคนาดา เชื่อว่าธรรมชาติของความสามารถในการทำงานของแต่ละคน อาจส่งผลต่อต้นทุนมนุษย์เป็นศักยภาพการทำงาน อาจเอื้อให้เจ้าของเงินลงทุนบอนด์มากขึ้น หรือถือหุ้นได้มากกว่าบอนด์
โธมัส อิดโซเรค ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการลงทุนของอิบบอทสัน แอสโซวิเอตส์ แนะนำวิธีประเมินต้นทุนมนุษย์ เทียบจากคนทำงานมีรายได้โดยเฉลี่ยปานกลาง น่าจะถือบอนด์ไว้ประมาณ 70% และถือหุ้นอีกประมาณ 30% ใช้สัดส่วนนี้เป็นพื้นฐาน เพื่อประเมินช่วงปีการทำงานว่าสั้นยาวเพียงใด ดูความมั่นคงของงานที่ทำอยู่ตอนนี้ และความสามารถเปลี่ยนงานหากจำเป็นต้องทำ

หากผลการประเมินต้นทุนมนุษย์ของตัวเอง สะท้อนว่าเจ้าของเงินไม่สามารถลงทุนเชิงรุกได้ เขาหรือเธอควรจะโยกเงินไปหาการลงทุน ที่จะช่วยสั่งสมสินทรัพย์ที่มั่นคงปลอดภัยมากขึ้น

มีหนี้ระวังกระทบคนอื่น

การกู้ยืมอย่างสมเหตุสมผล เป็นหนทางดีที่จะสร้างความมั่งคั่ง กลายเป็นกฎการเงินเก่าล้าสมัยแล้ว เพราะมีกฎใหม่ให้ผู้ลงทุนพิจารณา คือการกู้ยืมต้องระมัดระวังรอบคอบ ไม่ให้หนี้ที่ก่อขึ้นกระทบคนอื่นในครอบครัว

เช่นในสหรัฐ 25 ปีที่ผ่านมา เคยเป็นตลาดคึกคักเปิดใจรับสินเชื่ออย่างมาก ถือเป็นยุคสินเชื่อเฟื่องฟูมาก ยุคนั้นตั้งแต่ปี 2525 อัตราดอกเบี้ยบ้านปรับลดลงจนถูกมาก จาก 16% เหลือต่ำกว่า 6% และสินเชื่อเพื่อการศึกษาต่ำมากอยู่ที่ประมาณ 3%  คนอเมริกันตอบรับสิน เชื่อกันง่ายมาก อัตราการออมส่วนบุคคลลดลงจากระดับกว่า 12% เหลือศูนย์หนี้ครัวเรือนเทียบกับรายได้สามารถใช้จ่ายได้ คิดเป็นเปอร์เซ็นต์พุ่งไม่ต่ำกว่า 35% และนิยมนำสินเชื่อบ้านไม่มีหลักทรัพย์ค้ำประกันไปขอกู้ยืม นำเงินหมุนเวียนใช้จ่ายเกินตัว

ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นในสหรัฐ เป็นเหตุผลให้เกิดกฎการเงินใหม่ คือผู้คิดกู้ยืมจะต้องระมัดระวัง แม้มีเหตุผลดีมาอ้างอิงเสมอทั้งความจำเป็นต้องได้เงินกู้ซื้อบ้านมีหนี้ เพื่อการศึกษา แต่หนี้จำเป็นต้องกู้ยืมต้องไม่ลากยาวปล่อยทิ้งไว้นาน

เด วิด เอลลิสัน ประธานของเอฟบีอาร์ ฟันด์ เปรียบเทียบหนี้ภาคครัวเรือนเหมือนบริษัทแห่งหนึ่ง หากคิดกู้ยืมมาลงทุนเพื่อหวังทำกำไรเพิ่มพูนผิดพลาด ในเวลาต่อมาย่อมไม่สามารถยืมใครๆ ได้อีก ผลเสียย่อมสะท้อนกลับมาหาผลประกอบการกับราคาหุ้นบริษัทนั้นตกต่ำลง และเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้นที่จะฟื้นฟูงบบัญชีตัวเอง ด้วยการขายบ้านหรือบริษัท ในเมื่อธนาคารไม่ปล่อยกู้อีก เพราะกลัวสินทรัพย์ที่ได้มาเป็นหลักประกันอาจลดลงต่อเนื่อง

ดังนั้นการ ระมัดระวังหนี้กู้ยืมมา จึงเป็นกฎการเงินใหม่ควรคำนึง นึกถึงคนรอบข้างในครอบครัวหรือแม้แต่เพื่อนบ้านให้มาก เพราะพวกเขาคงไม่อยากเห็นคุณจมอยู่กับกองหนี้ก้อนโตที่ไม่สามารถลดขนาดลงได้ ขอให้กู้ยืมตามความสามารถหรือศักยภาพ และต้องกำหนดสัดส่วนการก่อหนี้ไว้เสมอไม่ให้เกินหรือต่ำกว่า 20%

มีบ้านไม่ทำให้รวย

ที่ผ่านมาผู้คนอาจคาดหวังให้บ้านที่ผ่อนใช้หนี้อยู่นั้น จะมีราคาสูงขึ้นตลอดไป แต่ตอนนี้สถานการณ์และสภาพตลาดอสังหาริมทรัพย์ทั่วโลกยังผันผวนมีแต่ความไม่ แน่นอน ทำให้กฎการเงินใหม่เข้ามาแทนที่ เพราะบ้านที่อยู่ทุกวันนี้ไม่ได้ทำให้รวย แต่เป็นเครื่องมือการออมสำคัญ

โร เบิร์ต ชิลเลอร์ นักเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเยล ตามวิเคราะห์ราคาบ้านในอดีตตั้งแต่ปี 2333 ด้วยฐานข้อมูลที่เขาคิดคำนวณได้ และได้พบกับเรื่องน่าแปลกใจ เพราะหากไม่นับยุคเฟื่องฟูอย่างที่สุด 2 ครั้ง คือ ครั้งแรกหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และครั้งที่สองช่วงเริ่มตั้งแต่ปี 2541 การปรับขึ้นของราคาอสังหาริมทรัพย์ไม่น่าประทับใจเมื่อนำเงินเฟ้อมาคำนวณ

แม้ ราคาบ้านปรับขึ้น แต่การปรับขึ้นไม่ได้หวือหวาหากคำนวณเอาต้นทุนต้องลงทุนไปกับบ้าน อย่างต้นทุนบำรุงรักษาคิดเป็นประมาณ 1% ของมูลค่าบ้านแต่ละปี รวมถึงค่าประกันภัยบ้านและภาษีต้องชำระด้วย หากคำนวณในรูปแบบใหม่ สิ่งที่คาดหวังกลับคืนมากที่สุดจากการลงทุนในบ้านอยู่ที่ประมาณ 80%

สิ่งที่ควรทำและคิดได้จากกฎใหม่ข้อนี้ ไม่ได้หมายความให้เช่าบ้านแทนการซื้อ แต่ขอให้คาดหวังไว้ปานกลางเกี่ยวกับการมีบ้าน และคาดหวังให้บ้านเป็นตัวสร้างความมั่งคั่ง และให้มองผลดีการเงินบางอย่างในอนาคตที่ได้จากการซื้อบ้าน
อันดับแรกการ มีบ้านช่วยป้องกันความเสี่ยงจากมูลค่าบ้านในชุมชนที่อยู่นั้นสูงขึ้น นอกจากนี้การมีบ้าน นอกเหนือจากมีเงินทุนบำเหน็จบำนาญหรือกองทุนสำรองเลี้ยงชีพไว้ใช้ยามเกษียณ ไม่มีสินทรัพย์ใดที่จะช่วยสร้างวินัยการเงินการออมได้ดีเท่าการซื้อและมี บ้าน

กระจายพอร์ตต้องเลือกลงทุน

ในอดีตมีกฎการลงทุนที่บอกกันต่อๆ มาว่า การกระจายพอร์ตลงทุนให้หลากหลายช่วยลดความเสี่ยง แต่ช่วงเวลากับรูปแบบการลงทุนเปลี่ยนแปลงไป ทำให้ทุกคนต้องคิดถึงกฎการเงินใหม่ที่ว่า การกระจายพอร์ตลงทุนโดยไม่วิเคราะห์ทำการบ้านให้ดีเสียก่อน จะไม่ช่วยให้การลงทุนปลอดภัยเสมอไป

เพราะการกระจายการลงทุนไม่ได้หยุด คุณจากผลกระทบในยามตลาดตกต่ำ และในยามที่ทั้งหุ้นสหรัฐหรือหุ้นตลาดต่างประเทศดิ่งลงพร้อมกัน การถือบอนด์สร้างกันชนป้องกันการขาดทุนได้ แต่บอนด์ประเภทต่างๆ ส่วนใหญ่ยังอยู่ในช่วงขาลง และเมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้จึงเดาได้ยากว่าอะไรจะเกิดขึ้น

และในภาวะเศรษฐกิจโลกเปลี่ยนแปลงไป พร้อมๆ กับกระแสเงินทุนเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขึ้น เจ้าของเงินจึงไม่สามารถคิดง่ายๆ กับการกระจายพอร์ตลงทุน แต่เขาหรือเธอต้องทำงานหนักขึ้น ทำการบ้านให้มากขึ้นในการวิเคราะห์ลงทุนเชิงลึก เพื่อการกระจายพอร์ตลงทุนให้ได้ดียิ่งขึ้น

สิ่งที่ควรทำจากนี้ คือต้องมั่นใจว่าการกระจายพอร์ตลงทุนไม่ใช่การซื้อกองทุนใหม่ทุกกองทุนที่ ออกมา แต่อันดับแรกต้องเน้นดูพื้นฐานของกองทุนก่อนว่า ลงทุนในสินทรัพย์ประเภทใดบ้าง เพื่อจะได้ลงทุนในกองทุนที่ช่วยให้เจ้าของเงินได้ประโยชน์สองต่อ เช่นเป็นกองทุนผสมทั้งลงทุน 20% ของสินทรัพย์ในตลาดเกิดใหม่ และที่เหลือลงทุนในตลาดพัฒนาแล้ว เป็นต้น

เกษียณเร็วอาจก่อปัญหา

ซี เอ็นเอ็นมันนี่ให้ข้อมูลการสำรวจเมื่อเร็วๆ นี้ พบว่ากว่าครึ่งหนึ่งของคนอเมริกัน ที่ตั้งใจเกษียณก่อนถึงกำหนด และ 9 ใน 10 คนยอมออกมาก่อนถึงวัยเกษียณ พากันบังคับเงินออมให้ทำงานในตลาดที่พวกเขาเชื่อว่าอยู่ในภาวะกระทิง ช่วง10ปีข้างหน้านับจากปี 2551

แต่ในความเป็นจริงแล้ว การเกษียณเร็วก่อนกำหนด ก่อนที่ตลาดหุ้นปรับเปลี่ยนจากความเฟื่องฟูไปสู่ภาวะย่ำแย่และดำดิ่ง ย่อมไม่ใช่เรื่องดีและไม่ได้เป็นเส้นทางโรยไปโดยกลีบกุหลาบสำหรับผู้เกษียณ เร็ว  และจากข้อมูลของอีบีอาร์ไอเผยว่า กลุ่มคนเคยทำงานมานานและออกมาก่อนวัยเกษียณ พบว่าเงินก้อนบำเหน็จบำนาญของพวกเขาลดลงเฉลี่ย 30% ช่วง 14 ปีที่ผ่านมา จากสถิตินี้ทำให้ผู้คิดเกษียณก่อนวัยต้องทบทวนแผนการเงินเพื่อการเกษียณเร็ว ให้ดีเสียก่อน

สิ่งที่ควรทำขอให้เลื่อนกำหนดเกษียณออกไป ริชาร์ด จอห์นสัน นักวิชาการอาวุโสจากเออร์บัน อินสทิทิว กล่าวว่า เพียงเลื่อนเวลาเกษียณออกไปเพียง 1 ปี ช่วยเพิ่มรายได้เพื่อการเกษียณได้ถึง 9% ต่อปี และยิ่งดีหากใช้ความพยายามหางานใหม่เพิ่มเติมทำควบคู่กับงานประจำ ถึงแม้เป็นงานนอกเวลาได้ค่าจ้างน้อยกว่า แต่เป็นเงินก้อนมากพอช่วยให้คุณเลี่ยงนำเงินเพื่อการเกษียณหรือประกันสังคม จากรัฐมาใช้เร็วเกินไป

 

ป้ายกำกับ:

ลงทุนให้มีความสุข…วิวรรณ ธาราหิรัญโชติ

มีผู้สอบถามมากมายว่า เคล็ดลับการลงทุนให้มีความสุขคืออะไร ดิฉันขอรวบรวมมาจากประสบการณ์ ทั้งของตัวเองและที่เห็นตัวอย่างจากผู้อื่น

เพื่อนำมาแบ่งปัน หากท่านผู้อ่านมีเคล็ดลับอื่นก็สามารถส่งมาได้นะคะ
การจะลงทุนให้มีความสุขต้อง เริ่มต้นด้วยการออม เพื่อนำเงินมาลงทุน มีมาก ออมมาก มีน้อย ออมน้อย แต่ต้องมีเงินของตัวเองมาลงทุนค่ะ ในการลงทุน ผู้ลงทุนต้องไม่ลงทุนเกินตัว  คือ ไม่กู้ยืมมาลงทุน เพราะหากการลงทุนไม่เป็นไปตามเป้าหมาย เกิดเหตุพลิกผัน เงินลงทุนก็อาจจะไม่ได้คืน เงินใช้คืนหนี้ก็ไม่มี อย่างนี้ ไม่มีความสุขแน่ๆ

นอกจากนี้ ต้องจัดสรรการลงทุนให้ดี ท่านอาจเคยได้อ่านหรือฟังดิฉันบรรยายเรื่อง “จัดพอร์ตดีมีชัยไปกว่าครึ่ง”  เป็นเรื่องจริงค่ะ  จากการศึกษาพบว่า พอร์ตการลงทุนที่มีการจัดไว้ดี มีการกระจายการลงทุนให้สอดคล้องกับความสามารถในการรับความเสี่ยงของผู้ลงทุน และมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจและสถานการณ์การลงทุน ในแต่ละช่วง จะให้ผลตอบแทนที่เหมาะสม ผู้ลงทุนพอใจและมีความสุข

ผลตอบแทนส่วนใหญ่ของการลงทุน ส่วนใหญ่ คือ ประมาณ 80-90% มาจากการจัดพอร์ตไปลงทุนในสินทรัพย์ประเภทต่างๆ  ส่วนการคัดเลือกตราสารหรือหลักทรัพย์ ได้ถูกตัว ถูกเวลานั้น มีสัดส่วนประมาณ 10-20% ในการทำให้ผลตอบแทนดีเพิ่มขึ้น หรือแย่ลง

สำหรับการติดตามผลการลงทุนนั้น เป็นรายชั่วโมง หรือแม้กระทั่งรายวัน  ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงผู้ที่ลงทุนเป็นอาชีพ หรือมีอาชีพจัดการลงทุนนะคะ  ถ้าเป็นสองกลุ่มนี้ อย่างไรเขาก็ต้องติดตามอย่างใกล้ชิด  เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็ต้องรีบวิเคราะห์ว่าจะเกิดผลกระทบต่อกลุ่มสินทรัพย์ หลักทรัพย์ หรือตราสารแต่ละตัวอย่างไรแนะนำให้ติดตามเป็นระยะๆ  ไม่ควรติดตามใกล้ชิด

การติดตามแต่ไม่ตามติด จะทำให้ผู้ลงทุนไม่กังวลกับการลงทุนมากจนเกินไป และจะทำให้มีความสุขมากขึ้น  ดิฉันเองก็เคยค่ะ  ตั้งใจว่าจะลงทุน หรือจะขายทำกำไรในวันนั้นๆ แต่เผอิญงานยุ่ง หมดเวลาซื้อขายไป ไม่มีเวลาส่งคำสั่งลงทุน  มาเห็นราคาปิดในวันรุ่งขึ้น รู้สึกดีใจที่ไม่มีเวลาส่งคำสั่งในวันก่อน เพราะสั่งซื้อวันนี้ ซื้อได้ราคาถูกกว่า หรือขายได้ราคาสูงกว่าถ้าส่งคำสั่งเมื่อวานนี้ เป็นต้น

การลงทุน นอกจากจะเป็นเรื่องของความรู้ การตัดสินใจ และจังหวะเวลา แล้ว  ยังเป็นเรื่องของ “ดวง” หรือโชคชะตา ด้วย บางคนอาจพบว่า ไม่มีดวงทางหุ้น หรือไม่มีดวงทางอสังหาริมทรัพย์เสียเลยจริงๆ  หากค้นพบว่า “ดวง” ของเราไม่ถูกกับหลักทรัพย์หรือตราสารนั้นๆ แนะให้แก้ด้วยวิธีลงทุนในกองทุนรวมค่ะ  ใช้วิธีไปอาศัยฝีมือของผู้จัดการกองทุน และดวงของผู้ลงทุนคนอื่นๆ รวมกัน อย่างมากดวงของเราก็เพียงทำให้เราเข้า-ออกไม่ถูกจังหวะนิดหน่อย หรือถ้าอยากจะหมดปัญหาเรื่องจังหวะเข้า-ออก แนะนำให้ใช้บริการของกองทุนส่วนบุคคล ให้ผู้จัดการกองทุนเขาหาจังหวะ เข้า-ออก ในการลงทุนให้ด้วย

เทคนิคการลงทุนให้มีความสุขอีก ประการหนึ่ง คือ การ “ทำใจ” ค่ะ  ไม่ปวดหัวและกังวลใจเกินไปกับการลงทุน และดีใจแต่พอควรเมื่อได้กำไร และไม่เสียใจมากเมื่อขาดทุนเมื่อลงทุนได้ผลตอบแทนมาแล้ว ก็นำผลตอบแทนนั้นมาจัดแบ่ง  จะนำไปใช้จ่าย นำไปเที่ยวพักผ่อน หรือจะนำไปลงทุนต่อ รอไว้ใช้เมื่อเกษียณอายุงาน ก็แล้วแต่วัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้เมื่อลงทุน และความต้องการของเรา เมื่อจัดแบ่งการลงทุนดี เงินลงทุนแต่ละก้อน จะถูกจัดไว้เพื่อวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน จึงไม่จำเป็นว่าทุกๆ คน ต้องนำกำไรจากการลงทุนไปลงทุนต่อ  การจัดสรรเงินกำไรหรือผลตอบแทนจากการลงทุน จึงสามารถแบ่งได้หลายลักษณะ

1. นำไปลงทุนต่อ เพื่อให้ความมั่งคั่งพอกพูนขึ้น เหมาะสำหรับผู้ที่ยังมีความมั่งคั่งไม่สูง หรือผู้ที่ยังอายุน้อย  เพราะควรจะอดเปรี้ยวไว้กินหวานค่ะ

2. แบ่งมาใช้ส่วนหนึ่ง นำไปลงทุนต่ออีกส่วนหนึ่ง เหมาะสำหรับผู้ที่มีความมั่งคั่งโดยรวมพอสมควร  ส่วนที่แบ่งไปใช้นี้ ดิฉันเรียกว่า เป็นรางวัลที่สามารถให้กับตัวเอง หรือกับคนอื่นๆ ได้อย่างหนึ่ง  ส่วนจะแบ่งมาใช้มาก หรือแบ่งลงทุนต่อมาก ก็แล้วแต่สถานการณ์และความจำเป็นค่ะ  และการลงทุนต่อนั้นก็ไม่จำเป็นต้องลงทุนในสินทรัพย์เดิม อาจจัดลงทุนในสินทรัพย์ที่เหมาะสม หรือจัดสัดส่วนใหม่ได้

3. นำผลตอบแทนทั้งหมดมาใช้ ได้กำไรมากก็ใช้มาก ได้กำไรน้อยก็ใช้น้อย  ขาดทุนก็รอไปก่อน  แบบนี้เหมาะสำหรับผู้ที่เกษียณอายุงานแล้ว หรือผู้ที่มีความมั่งคั่งโดยรวมสูง หรือมีอิสรภาพทางการเงินแล้ว  การใช้ก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องใช้เพื่อตัวเองนะคะ  สามารถใช้เพื่อประโยชน์ส่วนรวม หรือเพื่อผู้อื่นที่เห็นเหมาะสมได้

เท่านี้ การลงทุนก็มีความสุขแล้วค่ะ อาจจะทั้งสุขกายและสุขใจ

http://www.bangkokbiznews.com/home/details/business/ceo-blogs/wiwan/20110221/378075/%E0%B8%A5%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%82.html

 

ป้ายกำกับ: ,

จะก้าวข้ามความจน ต้องเริ่มต้นที่วินัย..Mr.Messenger แห่งสินธร

ถ้า มีร้านอาหารร้านหนึ่ง บังเอิญเราผ่านไปเจอแล้วแวะเข้าไปลองทานอาหารร้านนั้นดู ปรากฏว่ารสชาติถูกปาก จนทำให้เราสัญญากับตัวเองว่า วันหลังจะต้องแวะกลับมาทานอีกให้ได้ แต่เราก็แปลกใจว่าทำไมคนในร้านถึงน้อยอย่างนี้นะ? สัปดาห์ ต่อมา เราขับรถผ่านทางเดิม และตั้งใจจะแวะไปทานอาหารร้านอร่อย ปรากฏว่า ร้านอาหารนั้นปิด หนำซ้ำยังไม่มีป้ายบอกว่าปิดถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่จะเปิดก็ไม่รู้ สุดท้ายต้องขับรถไปทานร้านอาหารอื่นแทน ผ่านไปสองวันขับรถผ่านร้านอาหารเจ้าอร่อยร้านนี้ อ้าว! ยังเปิดอยู่นี่ แต่วันนี้เราทานข้าวไปแล้ว เอาไว้โอกาสหน้าจะมาทานให้ได้ วันรุ่งขึ้นเราก็เตรียมท้องของเราไว้รอ และชวนญาติพี่น้องคนสนิทนั่งรถมาด้วยกัน หวังว่าจะพามาอวดร้านอาหารร้านโปรดร้านใหม่ของเราดู แต่แล้ว ร้านปิด!

เหตุการณ์ แบบนี้เคยเกิดขึ้นจริงกับหลายคนครับ ไม่เฉพาะร้านอาหาร แต่รวมไปถึงคำพูดของคน การทำงาน และแม้กระทั่งการออมเงินอีกด้วย ย้อนหลังไปเรื่องร้านอาหาร ถ้าคุณเจอเหตุการณ์กับตัวเอง คุณก็คงไม่แปลกใจที่ทำไมในตอนแรกที่เข้ามาทานอาหารในร้านแล้วสังเกตเห็นว่า คนน้อยผิดปกติ ทั้งๆที่อาหารรสชาติดี นั้นเป็นเพราะมีแต่ขาจรที่บังเอิญแวะผ่านมาอย่างเรา แต่สำหรับคนที่ตั้งใจมาทานร้านนี้โดยเฉพาะ คงต้องคิดหนักนะครับ จะปิดจะเปิดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ครั้นเราจะเอาท้องไปฝากไว้กับพ่อครัวร้านนี้ก็คงจะไม่ไหว สัปดาห์หนึ่งไม่รู้จะได้ทานซักมื้อหรือเปล่า

ทำไม บริษัทถึงต้องมีเวลาเปิดปิดทำการ ทำไมไม่เปิดปิดตามใจเจ้าของ ตัวอย่างข้างต้นคงอธิบายได้ในระดับหนึ่งว่า ความสม่ำเสมอเป็นปัจจัยหนึ่งในการบริหารความคาดหวังของลูกค้าครับ เปิดร้านอาหารให้เป็นเวลา ไม่ว่าจะขยัน หรือขี้เกียจ อย่างน้อยเราก็มีลูกค้าประจำแน่ๆ ถึงแม้ฝีมือจะไม่อร่อยขั้นเทพ คำพูดของเราก็เหมือนกันครับ พูดออกไป คืนกลับมาไม่ได้ คิดจะพูดก็พูด คิดจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาก็เปลี่ยน แล้วใครที่ไหนจะมาเชื่อใจเราได้อีก ในมุมของชาวพุทธ เราก็มีศีลข้อสี่ “มุสาวาทา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ” ให้ปฏิบัติตามกันอยู่ และเหตุผลก็ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นมาไว้ใจเราเพียงอย่างเดียว จริงๆแล้วเหตุผลหลักก็เพื่อให้เราไว้ใจตัวเอง

สำหรับ ผม ถ้าเราอยากจะมีเงินเก็บ สิ่งที่เราต้องเริ่มคงไม่แตกต่างกับการเปิดบริษัท การเปิดร้านอาหาร หรือการใช้คำพูด ครับ นั้นก็คือ เริ่มต้นที่ความสม่ำเสมอ เริ่มต้นที่วินัย และมีความตั้งใจไว้แต่แรกไปเลยว่าเราจะต้องเก็บเงินเท่าไหร่ต่อเดือน ต่อปี เพราะหากไม่ทำอย่างนั้น เงินเดือนออกมา ได้รายได้อะไรมา นึกจะจ่ายก็จ่าย ถึงเวลาจะเก็บมักจะไม่เหลือให้เก็บนะครับ (เหมือนร้านอาหาร สุดท้ายลูกค้าหายหมด) ปัญหาที่สำคัญที่สุดที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีเงินเก็บ หรือเก็บเงินได้น้อยกว่าเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ก็คือ “เราใช้ก่อน เหลือเท่าไหร่ค่อยเก็บ แทนที่จะเก็บก่อน เหลือเท่าไหร่ค่อยใช้” เพราะ เราขาดความสม่ำเสมอ ขาดวินัยในการออม แยกการออมเงินออกจากชีวิตประจำวัน คิดว่ามันเป็นส่วนเกิน ไม่ได้คิดว่าการออมเงินเป็นสิ่งจำเป็น เวลาที่ตั้งใจจะปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตไป เรื่อยๆ รอให้ตัวเองมีเวลาแล้วค่อยหวนคิดถึงการปฏิบัติธรรม แต่เวลาผ่านไป ก็ไม่เห็นจะมีเวลาให้ปฏิบัติซักที ชีวิตกลับยิ่งยุ่งวุ่นวายขึ้นเสียด้วยซ้ำ สาเหตุที่เป็นอย่างนี้ ก็เพราะเราแยกการปฏิบัติธรรมออกจากชีวิตประจำวัน พอถึงเวลาที่คิดได้ว่าจำเป็นขึ้นมา ไม่เคยได้สะสมอะไรกับเขามาก่อน ตอนนั้นก็ไม่ทันการเอาเสียแล้ว

เหตุผล ที่ทำให้เราไม่มีเงินออมนั้นมีมากมาย แต่เหตุผลที่เราต้องมีเงินออมนั้นมีแค่เพียงอย่างเดียว ก็คือ อนาคตข้างหน้า อะไรก็ไม่แน่นอน ปัญหาแรกที่คนส่วนใหญ่มักพูดออกมาเพื่อบอกว่าไม่มีเงินออมก็คือ รายได้น้อยเกินไป ผมแนะนำให้เริ่มต้นออมเงินเป็นสัดส่วนร้อยละต่อรายได้ของเราครับ ด้วยวิธีนี้ เมื่อเรามีรายได้เพิ่มขึ้นเราก็จะมีเงินออมเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ สมมติเริ่มต้นทำงานใหม่ๆที่เงินเดือน ๑๕,๐๐๐ บาท ตั้งใจไปเลยครับว่าจะแบ่งเงินมา ๑๐ เปอร์เซ็นต์เพื่อออมไว้ทุกเดือน เราก็จะมีเงินเก็บทุกเดือน เดือนละ ๑,๕๐๐ บาท ผ่านไป ๓ ปี เงินเดือนขึ้นไปอยู่ที่ ๒๐,๐๐๐ บาท ด้วยความตั้งใจที่จะออมเงินเป็นสัดส่วนร้อยละต่อรายได้ จะทำให้เรามีเงินเก็บเพิ่มขึ้นเป็นเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท ซึ่งต่างจากบางคนที่อาจตั้งใจออมเงินด้วยจำนวนตัวเลขคงที่ พอเงินเดือนเพิ่มขึ้น หรือรายได้เพิ่มขึ้น แต่กลับออมเงินในจำนวนที่เท่าเดิม นี่คือวินัยข้อที่หนึ่ง

วินัย ข้อที่สองก็คือ เมื่อออมเงินแล้ว กันเงินไว้แล้ว แนะนำให้สร้างวินัยให้ตัวเองด้วยการตั้งใจว่าจะไม่ถอนออกมาใช้หากไม่ฉุกเฉิน จริงๆ แต่ไม่ใช่แบบ ไปเดินห้างแล้วเจอป้าย “Sale” เงินในกระเป๋าไม่พอ ฉุกเฉินมากๆ จำเป็นต้องถอนเงินที่ออมไว้ออกมาใช้ก่อน อันนี้ก็เกินไปนะครับ ถูกกิเลสหลอกแล้วไม่รู้ตัว ไม่ดีๆ

ด้วย การสร้างวินัยให้กับตัวเองแค่สองข้อ คือ ตั้งใจเก็บออมสม่ำเสมอ และไม่นำเงินออกมาใช้หากไม่ฉุกเฉินจริงๆ ผมเชื่อว่า เงินเก็บในบัญชีของเราจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และผลลัพธ์ที่ได้ทางอ้อมก็คือ เราจะเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตแบบเดิมๆทีละเล็กทีละน้อย นั้นก็เป็นเพราะ เมื่อเรามีสัจจะกับตัวเอง ความมั่นใจในตัวเองก็จะเพิ่มขึ้น มีเหตุผลกับชีวิตมากขึ้น ทุกข์น้อยลงแน่ๆ เพราะไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องเงินๆทองๆในอนาคต สุขมากขึ้นทันตา เมื่อเรามาเดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่ประมาท แต่สำหรับผม เรื่องเงินน่ะผลทางอ้อมครับ ใจที่เป็นสุขต่างหาก ที่เป็นผลทางตรง

http://www.dlitemag.com/index.php?option=com_content&view=article&id=543&Itemid=1

 

ป้ายกำกับ: ,